Tagarchief: emoties

Frans Hals museum

20141012_163430Alsof het Teylers Museum niet genoeg is, lopen we door Haarlem naar de schilderkunst uit de zeventiende eeuw: het Frans Hals Museum. Het is een mooie wandeling door Haarlem langs de Grote kerk over de Kleine Houtweg, volgens het bordje de mooiste winkelstraat van Nederland. De warme najaarszon doet de rest.

We lopen langs het Historisch museum en stappen aan de andere kant van de straat in bij het museum van de Gouden eeuw. We vallen met de neus in de boter: een dag eerder was de nieuwste tentoonstelling geopend. De tentoonstelling Emoties, geschilderde gevoelens in de Gouden Eeuw.

20141012_155513

Schat aan schilderijen

Een schat aan schilderijen wordt tentoongesteld: niet alleen Frans Hals maar ook Jan Steen, Karel Mander en Maerten van Heemskerck. Schilders met een prachtige techniek, mooi gebruik van kleuren en schitterende expressie op de gezichten van de mensen.

Veel aangrijpende beelden, zoals de verkrachting van de zwarte vrouw, een schilderij van Christiaan Gillisz van Couwenbergh (1607-1667). Het tafereel is uitermate krachtig verbeeld. Je ziet de angst op het gezicht van de zwarte vrouw. Een beeld dat veel vragen oproept. Want waarom heeft de schilder dit geschilderd? De angst in de ogen van de vrouw is zo treffend geschilderd, dat de schilder partij lijkt te kiezen voor deze vrouw.

20141012_160820

 

Jacob van Lambert Jacobsz

Ook het schilderij van Lambert Jacobsz (ca. 1598-1636) waarbij de broers van Jozef hun vader Jacob de bebloede veelkleurige mantel laten zien van hun broer. Ze bedriegen hun vader, het verdriet in het gezicht van Jacob is treffend geschilderd. Het schilderij is speciaal voor deze tentoonstelling overgekomen van het Museum Catherijneconvent in Utrecht.

Naast deze tijdelijke expositie die bijna de helft van het museum inneemt, is er ook de vaste expositie. Daar was het poppenhuis een trekker. Minder mooi dan het Utrechtse poppenhuis, maar mooi genoeg om er wat langer naar te kijken.

20141012_161216

Spreekwoordenschilderij

Net als het spreekwoordenschilderij van Pieter Brueghel de Jonge (1564-1637/38). Het is een schilderij gebaseerd op het schilderij dat Pieters vader, Pieter Brueghel de Oude in 1559 maakte en dat in Berlijn hangt.

De zoon heeft het succesvolle schilderij meerdere keren geschilderd. Het schilderij in het Frans Hals Museum heeft kleine verschillen met het origineel. Het schilderij in Haarlem laat de 80 verbeelde spreekwoorden op een overtuigende manier zien. Het schilderij is in opperbeste staat. Het is vorig jaar gerestaureerd.

20141012_161937

Verzadigd

Aan het einde merk ik dat ik langzaam verzadigd raak. Dat gebeurt mij vrij snel na een bezoek aan een museum met veel schilderijen. Ik laat de meeste schilderijen ook langs mij heen gaan. Ik probeer een paar schilderijen wat beter te bekijken. Gewoon om te voorkomen dat ik door teveel te zien, niks meer zie.

2013 in blogs (5) – Bloggen

image

Meer dan ooit geblogd in 2013 en wat voor een blogs. Over boeken, gedichten, muziek en het bloggen zelf. Ik kreeg van Mary het verzoek mee te doen met een bloginterview. Een hele week stond ik stil bij wat mij dreef bij het bloggen. Ook mocht ik meedoen met mijnmoment van Henk-Jan.

Wat een prachtig project. Ik genoot niet alleen van het schrijven van mijn blog, maar ook van het lezen van de 221 blogs in de laatste dagen van het jaar. Daarnaast ontdekte ik veel nieuwe blogs, waarvan de blog van Sabine wel de meest spectaculaire vondst was.

Reflectieblogs

Misschien is de reflectieblog wel wat voor jou, zei Steven bij onze eerste ontmoeting in augustus. Het werd er eentje. Wel een heftige. Hoe gebeurtenissen als een boemerang weer terugkomen in mijn kop.

Ik kan dan dagenlang met hetzelfde bezig zijn. Zoals de show van Jochem Myjer of een ontmoeting. Dit jaar heb ik wel geleerd hier steeds beter mee om te gaan. Het bloggen is sinds 2006 mijn uitlaatklep.

Lees verder

Dit is de tiende en laatste blog over de blogs van 2013

Boemerang

image

Gewoon een woensdag en ik lees een oude blog van hem. Brullen. Eigenlijk zou ik hem willen vertellen waarom maar ik doe het niet. In plaats daarvan post ik de klaargezette blog. Ook mooi, maar het dekt niet het gevoel dat ik heb.

Ik twitter:

Hij reageert onmiddellijk:

 

Misschien moet ik een popmeditatie schrijven. Het begin is er. Op zijn reactie komen vrijwel meteen weer reacties. Ja, doen. Ik weet het niet. Veel werk. En ik duik diep in dingen. Heel diep. Zo ben ik de laatste tijd heel intensief met hem en ons gesprek bezig.

Nee, in plaats daarvan stuur ik een tweet over muziek die al tweeënhalve week klaarligt. Ik voel me een lul en zou nog altijd dat andere willen zeggen. De blog ligt notabene klaar, maar waar ik twijfel.

Reflectie

Meer dan een week weer veel met hem bezig. Ik weet het, het hoort bij mij. Ik moet een nieuwe weg inslaan. Het is niet mijn keuze. Dat kan ik niet accepteren. Alles wordt een chaos. Niet in de laatste plaats in mijn hoofd. Alles slaat wild om zich heen. Als een schip in storm probeer je koers te houden, de hoge golven te omzeilen en verder redden wat er te redden valt.

Je verlangt naar rustige golven, de duidelijkheid. Maar het is allemaal onduidelijk en lijkt soms teveel te worden. Ik denk aan ons gesprek. Een ontmoeting met iemand die ik alleen van het scherm ken. Volledig authentiek, maar ik begrijp hem vaak niet. Eerlijk, open en bloot. Hij zoekt mij, hij zoekt contact, maar ik beantwoord zijn vragen niet. Zou zo graag degene willen zijn die hij zoekt, maar twijfel. Aan mijzelf.

Het is onduidelijk: wat wil hij? Kan ik in zijn team komen? Of zitten we hier gezellig over koetjes en kalfjes te praten? Ik droom ervan voor hem te werken, zijn team extra glans te geven met al mijn tekortkomingen. Hij wil dat ik uit mijn schulp kruip, terwijl ik me op zulke momenten juist alleen maar in mijn schulp wil terugtrekken.

Ook omdat ik weer bezig ben mijzelf te ontdekken en te kennen. Een proces waar je ongetwijfeld een leven lang mee bezig bent. En dat ergens ook moet passen bij dat andere. Andere mensen die vinden dat je weg moet. Omdat een contract een ander label moet krijgen en daar willen ze niet aan. Je mag gaan.

Ik ben niet zo van het open en bloot. Moet er eerst over nadenken, terughalen en weer neerzetten. Weer van plaats halen, herschikken tot het een definitieve plek heeft en vergeten mag worden. En dan kan het in een heel andere context weer terugkomen. Als een boemerang waarvan je dacht dat hij weg was en niet meer terug zou komen. Maar dan raakt hij je vol op het achterhoofd.

Zo denk ik alweer een week over ons gesprek. De andere werkwijze. Het anders zijn. Ik wil het ergens in een boeiend betoog verstoppen. Of gewoon over het boek hebben dat ik gelezen heb. Over dat andere, waar ik door beheerst word, schrijf ik liever niet. Dat gaat over mijzelf en dat is moeilijk. Ik snap mijzelf vaak niet, hoe kan ik dat dan aan anderen uitleggen.

Hij denkt dat de reflectieblog goed is. Ik denk dat het alleen maar verwarring oplevert. De storm gaat er niet van liggen, maar wakkert juist aan. Nieuwe meningen en opvattingen doorkruisen dan de koers die ik heb ingezet naar rustiger vaarwater. Het brengt mij juist van de koers af en brengt mij terug in de storm. Ik raak dan nog meer de controle kwijt.

Het gesprek komt terug. De boemerang. Ik lees over de worstelingen van elke dag bloggen. Een paar medebloggers komt er niet uit. Stoppen of doorgaan? Ik lees hun ervaringen en strubbelingen. Voor mij is het juist moeilijk – zo niet onmogelijk – niet elke dag te bloggen. Hoe ziek ik ook ben. Het moet. Het is onderdeel van een patroon om de wereld te vatten en te gieten in een verhaaltje of een gedicht. Elke dag. Soms is het druk, dan pers ik met moeite een blog eruit. Andere keren schieten er zo een paar tegelijk uit mijn mouw.

Ik hoor weer zijn woorden over elke dag bloggen: ‘Ik weet precies waar het misging’. Dan ga ik het opzoeken en vind de plek. Hij raakt oververhit van elke dag bloggen, zegt hij. Terwijl ik denk dat er veel andere dingen spelen. Ik speur naar de laatste blog. Wanneer was het ook alweer?

Hij heeft het 40 dagen uitgehouden tot die woorden kwamen: ‘Ik stop ermee. Voorlopig. Vandaag. Morgen. Overmorgen. Ik weet het niet. Mentaal door het ijs gezakt vandaag. Bloggen is niet leuk meer. Even niet.’

Dat hoofd is bij mij juist oververhit door de indrukken van de dag. Het bloggen gebruik ik om af te koelen. Te ordenen en mijzelf een spiegel voor te houden. Bloggen om te spiegelen en te overleven. Bij hem wakkert het vuur juist aan als je erop blaast.

Dan speur ik verder op zoek naar de dag voor het moment. Ik lees het, kan het er niet uithalen. Het is iets anders, vind ik. Dan klik onderaan de blog naar het verhaal over zijn zoon. Zou dat niet de reden zijn? Een verhaal dat ik al een paar keer gelezen heb. Steeds op andere momenten. Nu is het anders. Als ik bij de laatste regel kom, moet ik janken. Ik weet waarom. Hij ook, want ik heb hem over mijzelf verteld.

Ik wil twitteren: ‘@stevengort Zitten brullen bij je verhaal over Tom’. Maar ik doe het niet.