Tagarchief: dagje treinen

Per spoor naar Rotterdam

Toen wij naar Rotterdam vertrokken… De vorige keer dat we naar Rotterdam wilden, reden de treinen niet verder dan Den Haag. We zijn maar naar het Mauritshuis en de Gevangenpoort geweest. Een andere keer dat we naar de tentoonstelling van Brueghel wilden gaan, was er wat anders. Maar we gaan het gewoon weer proberen.

De reis verloopt vlekkeloos. Al is de nieuwe dienstregeling best wennen. In 1 keer doorrijden zit er niet meer in. NS ziet mensen liever overstappen. Het verslechtert je reiscomfort. Maar goed. Niks aan te doen. Het zitten in een trein is al een genot op zich.

Dat je lekker zit, tegenover elkaar, gezellig kletst en naar buiten kijkt over de geluidschermen heen het landschap aan je voorbij trekt en een conducteur hard in je oor tettert vanuit de geluidsbox die vlak boven je hoofd zit.

Dat is ook reizen per trein.

Haags Gemeentemuseum: Karel Appel en Jan Toorop

image

We gaan via het trappenhuis naar de eerste verdieping. De zalen waarin de wisselexposities te bewonderen zijn. Het is hier het drukst van overal. De zalen voor Karel Appel en Jan Toorop zijn bommetjevol met bezoekers.

De tentoonstelling over Karel Appel brengt ons in een heel nieuwe wereld. Het contrast met Mondriaan en ook met Jan Toorop is bijzonder groot. Is het daar juist de abstractie van de werkelijkheid die een rol speelt, hier is de werkelijkheid de abstractie. Zoek in de onverklaarbare beelden de verklaring.

image

Vlek of liggend naakt

Het lukt amper om in de ‘tekeningen’ de wereld te herkennen. Is het gewoon een vlek of een liggend naakt. Doris vindt de schilderijen van Karel Appel niet zo aansprekend. De kunstwerken van boombast scoren beter, maar over de meerderheid van Karel Appels schilderijen is ze niet enthousiast.

image

De schilderijen van Jan Toorop zijn veel toegankelijker. Ze verbeelden een mystieke wereld die mooi aansluit bij de sfeer van het Gemeentemuseum. De gezichten die in elkaar vervlochten lijken, soms samensmelten in de omgeving en uit een mistvlaag of waterdruppel voortkomen. Het maakt de schilderijen geheimzinnig.

image

Dingen die er niet zijn zien

Je ziet dingen die er niet zijn maar die je toch ziet. De rijke krullen, verwerking van natuurmotieven als bladeren en de mensen die zweven tussen man en vrouw. Het zijn schilderijen die de werkelijkheid misschien net zo raadselachtig verbeelden. Dat ook Jan Toorop zich ontwikkeld is in deze tentoonstelling goed te zien. De kracht die uit zijn schilderijen spreekt, lijkt dezelfde.

Zo genieten we nog na in de tram naar het station. De schilderijen en beelden laten je ontsnappen uit het heden. Halen je uit de waan van alledag. Het kijken naar kunst is als een droom: je voelt je even helemaal los van de dagelijkse drukte en zorgen. Het neemt je mee naar een wereld die je laat nadenken over dingen waar je anders niet zo snel aan denkt.

image

Beslommeringen

Het zonnetje schijnt, de drukte van de stad en de beslommeringen of we de trein wel of niet halen, trekken je weer terug in het hier en het nu. Al dromen we onderweg naar huis in de trein lekker weg in de ervaringen die we hebben gezien. Het benoemen waarom iets mooi of lelijk is en de ervaring van het zien.

Een rijke dag, boordevol ervaringen. Het zijn maar een paar schilderijen en beelden, maar genoeg om nog van na te genieten.

Treinritje over het verdiepte spoor

image

De treinkaartjes van het Kruidvat zijn voor mij altijd een verleidelijke aankoop. Je kunt er voordelig een dagje mee treinen in Nederland. Alleen is de geldigheid het grote risico bij de aankoop van dit soort kaartjes.

De einddatum van dergelijke treinkaartjes nadert altijd met rasse schreden, sneller dan je zou willen. Voor je er erg in hebt, is het kaartje niet meer geldig.

Dit keer kocht ik 3 kaartjes, waarvan ik er eentje vorige week gebruikte en de andere 2 dit weekend zouden worden gebruikt. We wilden er een dagje mee naar Rotterdam en ondermeer het museum Booijmans Van Beuningen bezoeken. De gebroken elleboog van Inge gooide roet in het eten.

image

Ze wees mij op een treinrit waar ik al heel lang over praat. Sinds de opening van dat traject: het verdiepte spoor in Almelo. Ik wilde er nog altijd een keer doorheen rijden, maar ik hoef nooit in Hengelo te zijn. Daarom moet ik er apart voor kiezen dat stukje te pakken.

We stappen in op Almere Muziekwijk. Er zijn werkzaamheden tussen Hilversum en Utrecht, waardoor de stoptrein tussen Hilversum en Almere niet rijdt. We kunnen niet helemaal een rondje rijden. Op Almere Centrum ontdekken we dat de intercity naar Zwolle zoveel vertraging heeft dat we net zo goed de stoptrein kunnen pakken.

Het is een ouderwetse dubbeldekker, getrokken door een locomotief die ons naar Zwolle brengt. Als Almere Oostvaarders geweest is, valt het aantal stops best mee. We kijken naar de beestjes van de nieuwe wildernis en verderop turen we langs de spoorlijn om het fietspad van afgelopen zomer te volgen. We zien zelfs de boerencamping langs de dijk bij Hattem liggen vanuit de trein.

image

Achter zit een meisje te luisteren naar de muziek. Ze tuurt naar buiten en ik zie een traan over haar wang bengelen. Wat later zie ik haar op het station Zwolle wachten op dezelfde trein als wij: de stoptrein naar Almelo en Hengelo. Ook op dit traject is een flinke vernieuwing geweest: bij Nijverdal loopt het spoor verdiept door het dorp en ligt er zelfs een tunnel van een paar honderd meter.

Het voelt in deze diesltrein meteen anders aan dan een elektrische trein. De zon schijnt aan onze kant naar binnen en het voelt warm. Door het open raampje aan de andere kant van ons waaien allerlei insecten naar binnen. Zo lopen op het raam een vliegende mier en een lieveheersbeestje. Met de beesten komt er ook wat dieseldamp naar binnen door het raampje.

Als we dan Almelo uitrijden, is daar het moment waarvoor we zijn gegaan: het verdiepte spoor door de stad. Het spoor zorgde altijd voor een splitsing van de stad. Nu snijdt de trein door de grond en kan het verkeer over de spoorlijn heen. Ik heb er nooit aan kunnen wennen van bovenaf. Van onderaf valt het allemaal wat minder op en zie ik vooral grafity aan het begin en einde van de van boven open tunnel.

image

In Hengelo strekken we maar even de benen ook omdat het boemeltje naar Zutphen voor onze neus vertrekt. We lopen over de markt en ik zie mijn oude werkplek weer even. Het raam dat op perronhoogte stond en mij uitzicht bood op de wachtende reizigers en de stilstaande treinen. De internationale trein bezorgde mij altijd een licht verlangen naar het verre Berlijn.

Nu rijdt de internationale trein binnen als we een kopje koffie drinken in bij de Coffee Industry. De koffie valt een beetje tegen, ondanks het feit dat ze Arabica-bonen zeggen te gebruiken. We stappen even later met Twentse bloedworst aan boord van de Syntustrein naar Goor, Lochem en Zutphen.

De rit voert zo mooi door Twente en de Achterhoek. Ik denk terug aan mijn tijd bij de krant waarbij ik als verslaggever door dit deel van Twente toerde. We rijden langs Delden, Goor en Markelo. Ik zie zelfs de boerencamping in Markvelde waar ik destijds een verslag schreef in de vakantie voordat we Twente uitrijden en naar de Achterhoek binnengaan.

image

In Zutphen volgt snel de overstap richting Deventer. We vragen ons af waarom de intercity eigenlijk stopt in de gehuchtjes Olst en Wijhe. Wat zijn de inwoners van deze dorpjes bevoorrecht. Voor we er erg in hebben, staan we al in de hoofdstad van Overijssel en rijden weer over de Hanzespoorlijn naar huis.

Een lekker dagje treinen op het kaartje van het Kruidvat. Op de valreep, want hij loopt de volgende dag af. Een leuke rit door Nederland waarbij je heerlijk je gedachten over het voorbijrazende land laat glijden. Soms een bladzijde van een boek opengeslagen voor je, maar het meest nog naar buiten kijkend.

Weekendkaartje (slot)

image

Het kindermuseum dat direct op het poppenhuis aansluit, heeft wat minder mijn interesse. Ik vind het teveel overkomen als een gesponsorde zaal door een energieleverancier. Misschien zit ik er helemaal naast, maar een groot deel van de audiovisuele apparatuur doet het niet. Doris geniet er wel van en loopt het programma helemaal door, voor zover de apparatuur het doet.

image

We zijn de tijd helemaal vergeten, maar voor mij is het moment aangebroken dat ik het welletjes vind. Mijn aandachtspanne is op en ik wil weer lekker naar huis. Doris sputtert nog wat tegen en wil de dure museumwinkel nog in. Ze speelt met speeldoosjes van een tientje of houdt een ander ding haar hand vast dat ik echt te gortig vind. We gaan maar snel naar huis, beslis ik.

image

Zo lopen we een kwartiertje later weer in een heuse stoet naar het station. De trein loopt binnen en we nemen plaats in een overvolle trein naast twee chagrijnig studenten. Ik had ze hun tassen en jassen laten opruimen om te kunnen zitten. Doris heeft haar boek al uit voor we langs Hoogeveen rijden.

image

Na de overstap in Zwolle vertel ik over het Observatorium en natuurlijk genieten we van de paardjes in de Oostvaardersplassen. Zo’n moment dat zo’n machtig hert je recht staat aan te kijken, vergeet je niet snel. Het is al een stuk minder licht dan op de heenreis, maar we zijn weer bijna thuis.

image

Op het station breekt dan een heel mooi moment aan. Ik geef mijn dagkaartje aan iemand anders. Zo kan hij er ook nog een hoop plezier aan beleven. Een man staat in de rij bij het kaartjesautomaat en ik vraag of hij een kaartje wil. ‘Wat moet je ervoor hebben?’ vraagt hij. Ik zeg dat hij het voor niks mag hebben. Hij is helemaal gelukkig, geeft mij een hand en bedankt me uitvoerig.

image

Zo heerlijk om iemand anders ook nog een leuke dag te bezorgen.

Bartje

image

In Assen ligt veel meer sneeuw, of het lijkt meer opgevroren sneeuw. We glibberen een kleine stoet van mensen in de richting van het centrum van Assen. De wegwijzers voor de fietsers wijzen in de goede richting.

Een bruggetje over. Bij Bartje maken we een selfie. Wie is Bartje? Ik probeer het uit te leggen en te vertellen over het verhaal van Anne de Vries. Compleet met de bruine bonen waar de jongen niet voor wilde bidden. Het Museumlaantje verraadt dat we in de goede richting lopen. Anders vertellen de wandelaars het wel die voor ons uit lopen.

image

Een imposante entree heeft het museum met een brede trap die Doris als eng bestempeld en dan een hele grote entreehal. We zoeken een wc en een kluisje. Zo zijn we helemaal geïnstalleerd voor het museumbezoek. Ik ben op zoek naar een plattegrond en we volgen de wegwijzers.

Het werk van de Russische meester Kazimir Malevich valt een beetje tegen. Het wil niet zo goed lukken om in de wereld van de figuratie te komen. Een paar schilderijen met lijnenspel willen mij wel bekoren. De menselijke figuren die gereduceerd zijn tot abstracties met hun mooie kleuren geven een helderheid zoals ik dat bij Mondriaan ook ken. Maar het wil niet echt vlotten om er goed in te komen. Misschien is het te heftig om daarmee te beginnen.

image

We zoeken de overkant op. Het is ook aan de andere kant van de weg. Het museum loopt hier onder de weg door. Daar komen we in de wereld van de kostbare eieren uit het Russische Tsarenrijk. Wat een schoonheid! Het begint al met het prachtige groene ei in de vitrine. Als we in de donkere zaal komen zien we de versierde eieren, soms een mooie gepolijste mineraal, een andere keer een heus kunstwerkje van zilver met binnenin een medaillon van de heilige Nicolaas.

image

Morgen het vervolg: Het meisje van Yde

 

Nationale Stoomtreindag (2)

doris-op-de-stoomtreinDe stoomtrein had allang moeten vertrekken, maar hij bleef nog even staan. Bijna een halfuur na het voorgeschreven tijdstip, zette de stoom in de locomotief zich om in beweging. Het zag er heel mooi uit. Ik voelde mij het jongetje dat helemaal blij wordt van het geluid van de stoomlocomotief. Het gillen van de stoomfluit, maakte dat gevoel compleet.

We moesten maar wachten op de trein die uit Apeldoorn zou komen over niet al te lange termijn. We neusden nog even over het terrein, maar al snel liep de trein op het andere spoor binnen. De grote locomotief die de andere trein het station had binnengebracht, keerde om zich voor de trein naar Apeldoorn te spannen.

We stonden klaar om gelijk in te stappen bij de wagon die direct achter de locomotief was. Maar eerst moesten alle reizigers uit de trein komen. Dat duurde nog even. Opa’s, oma’s, kleine kinderen, zwangere moeders en niet te vergeten veel opgeklapte kinderwagens moesten via de trapjes op het perron zien te komen.

imageIk vreesde dat ons plekje bij het raam al verdwenen zou zijn. We hesen ons omhoog de trein in. We liepen het gangetje in. Veel hout en flinke kussens op de banken. Er was alle ruimte van de wereld. Daar konden wij zitten, bij het raam.

De trein reed de andere kant op. De locomotief zat aan de andere kant. Ons gedeelte was veranderd van voor in achter. Het gaf een goed zicht op de stoomlocomotief vooraan in de bochten. De stoom verdween in de wolkenhemel. De kou van buiten trok een windje door de wagon. De deuren voor en achter stonden open.

imageIk liep even naar een balkonnetje en stond buiten. De railbedding trok in hoge snelheid onder mij langs. De trein remde af bij de snelweg. Hier moest de trein een weg over, maar de moderne spoorbomen ontbraken. Eerst moest de trein stoppen om het verkeer tot stilstand te krijgen met een vlag en daarna de weg over te steken.

Het ging allemaal niet met de hoogste snelheid, maar we reden Apeldoorn binnen voor we er erg in hadden. De locomotief reed terug naar de andere kant van de trein, de wagon waar wij zaten veranderde weer in de voorste.

imageDit is het tweede deel van een zesdelige serie over Nationale Stoomtreindag…

Naar deel 3

Lees eerst het eerste deel