Tagarchief: bouwen

Zwarte huizen – Tiny House Farm

Zwart en grijs. Dat zijn de huizen van Oosterwold voornamelijk. De komst van al die zwarte bouwsel verbaast mij steeds weer. Waarom al de donkere bouwsels?

Dan zuigen de zwarte huizen het licht op

Dan lijkt het huis op zo’n houten schuur, zeggen de eigenaars over hun gitzwart geschilderde ‘schuren’. De grijszwarte dakpannen laten ze vaak gelukkig achterwege.

Gitzwarte schuren

Het is vooral een marketingpraatje. Er zijn niet veel gitzwarte schuren te vinden. Ze verwijzen vaak naar de tabakschuren die bijvoorbeeld in en rond Amerongen te vinden zijn.

Sombere, zwarte huizen overheersen

Ik ken ze uit de omgeving uit mijn jeugd. Opgetrokken uit hout weliswaar, maar dan wel midden tussen de hoge groene bomen of in het weiland. De ruimte om zo’n schuur heen is dan een goede compensatie. Er staat vooral veel groen omheen en weinig anders.

Tabaksschuur

Bovendien is het aandeel hout gering bij de Amerongse tabakschuur. De grootste vlakken waartegen je kijkt zijn de rode dakpannen. Ook is het hout niet zo intens zwart. De zon maakt het al snel een stuk lichter en dragelijker. Hier lijkt de zon geen vat te krijgen op de grote zwarte vlakken waartegen je kijkt.

Nog niet overal definitief, maar veel huizen krijgen later een zwarte laklaag

Nu verrijzen deze donkere bouwsel toch wel erg dicht op elkaar. Ze zuigen al het licht in de omgeving op. De aanwezigheid is wel heel sterk. Het zijn er zoveel. Overal zwarte gaten in het uitzicht. Alsof er geen andere kleuren zijn te vinden dan zwart.

Andere reden

Er schuilt volgens mij een heel andere reden voor de voorkeur voor deze donkere kleur. De eigenaars zijn vooral bang om hun paleis in een opvallende kleur te schilderen. Niemand mag weten dat het een paleis is, daarom camoufleren ze dit tot een zwarte schuur.

Ik zie veel zwart, want bijvoorbeeld het blauw wordt ook nog zwart

Een van de eerste dingen die de nieuwe buurman zei bij ons kennismakingspraatje was dat hij de kleur van ons huis zo gaaf vindt. Hij verklapte dat hij zeker zijn huis op een later moment in een mooie opvallende kleur gaat schilderen. We waren meteen heel blij. Al die kleurtjes word ik zo ontzettend blij van.

De Vuursteenhof heeft gelukkig niet alleen zwarte huizen, maar het is wel een kleur die vaak gebruikt is

Er kleeft 1 nadeel aan onze vrolijke kleuren. We hebben er zelf namelijk weinig voordeel van. Al die mensen om ons heen hebben dan vanuit hun donkere ‘schuren’ zicht op 2 vrolijk gekleurde huisjes.

Zij wel…

In de ochtend ziet ons huisje er nog rozer uit!

Meneer Hendriks – Tiny House Farm

Het voorjaar komt steeds dichterbij. De amandelboom staat al voorzichtig in bloei. Ook piept op een paar plekjes al voorzichtig de rabarber uit de grond. Veelbelovende dingen. Ik kijk ernaar uit.

De amandelboom is voorzichtig in bloei

Het eerste jaar moestuinieren was heel fanatiek. Het was ook veel water geven en ontzettend veel aandacht voor de planten. Niet alles lukte. En dan de tomatenziekte die heel de tomatenoogst in een week lamlegde. Oneetbaar en de smurrie die we ervan maakten, smaakte ons niet zo.

Altijd iets eetbaars

Nu richten we de tuin vooral in als een voedselbos; waarbij de fruitbomen ook in gildes groeien. We bouwen in lagen, zodat de planten en bomen elkaar versterken en er altijd wel iets eetbaars in de tuin is te vinden.

Inrichten van de moestuin

Een heel klein hoekje ben ik aan het inrichten voor de moestuin. We kweken de planten op in de kas. Daarnaast groeien er in de kas ook de planten die beter gedijen op meer warmte. Voor de andere planten richten we een klein moestuintje in.

Moestuinbak

Hiervoor ben ik druk in de weer om een vierkante moestuinbak te maken. We hadden nog wat grote balken liggen, gekregen van buren of nog over van ons eigen huis. De houtvoorraad lijkt wel onuitputtelijk. Ook deze vierkantemeterbak maak ik ervan.

De moestuinbak gemaakt van stukken resthout

De grond in de bak is klei vermengd met de compost die vorige week arriveerde en waar ik tussen het werk door af en toe een kruiwagen van heb versjouwd van de oprit naar de achtertuin.

Handzaag

De dikke balken voor de bak kan ik niet zagen met de decoupeerzaag. Hiervoor gebruik ik de handzaag. Zorgvuldig afgetekend gaat de zaag erin. In het begin gaat het nog best lastig, maar tijdens het zagen komt meneer Hendriks van de MTS voor ogen.

Zagen met de afkortzaag

Meneer Hendriks was altijd te vinden in de werkplaats. Hij begeleidde de vakdocenten bij de praktijklessen. We bouwden de hoek van een raam, een kozijn, een timmerdoos, een klein tafeltje en een zaagbankje. Na afloop mocht je deze voorwerpen kopen. De minitrap heb ik gelaten voor wat hij was. De rest heb ik nog altijd. Niet zo mooi gemaakt. Ik heb en had zeker in die tijd, geen handige vingers en handen.

Botte bijl

Meneer Hendriks zag met lede ogen hoe ik het hout toetakelde, met de botte bijl in het vurenhout hakte. Precies de spaanders verwijderde die moesten blijven zitten en liet zitten wat zo hinderlijk in de weg zat. Geen handige Harry dus.

Bij het zagen met de handzaag komt hij weer voor de geest. Hij zag mijn geploeter dan met de handzaag. Hij zei dan dat ik voor niet moest drukken en trekken, maar de zaag het werk moest laten doen. Geef de zaag de ruimte, laat hem het werk doen. Als je geen druk zet en de kracht bij de beweging laat, gaat het bijna vanzelf.

Mes in de boter

Ik kreeg het toen niet voor elkaar, maar nu bijna 30 jaar later, lukt het mij. De zaag doet het werk en daar gaat het. Als een mes door de boter. Een geweldige ervaring. Ook al weet ik dat deze zaag best bot is, ik krijg het voor elkaar. Dankzij meneer Hendriks.

De kas met de moestuinbak in onze achtertuin

En zo zet ik de moestuinbak in elkaar op een zaterdagmiddag. Genietend van het voorjaarszonnetje. Samen met de permacultuurtuin krijgen ook een paar eenjarige groenten een kans. Het is gewoon te lekker om het niet te doen.

Inmeten Kadaster – Tiny House Farm

Om ons huis lopen mensen van het Kadaster. Ze meten nu alles definitief in. Kort na de oplevering, bijna 3 jaar geleden, heeft het kadaster ons stuk grond opgemeten en op de hoeken paaltjes gezet. Nu voeren ze alles in zoals het definitief op de kaarten terechtkomt. Het lijkt een ambtelijke formaliteit, maar gebeurt met een buitengewone zorgvuldigheid.

piketpaaltje
Een rondje om de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 1

Eerst bepalen we samen met de buren waar de hoeken liggen. Ze doen dat bij de gezamenlijke weg en bij de hoeken van de kavels met de buren. De piketjes staan er nog van het inmeten bijna 3 jaar geleden. Op de hoekpunten zitten kleine buisjes in de grond die het precieze hoekpunt vormen. Daarnaast staan de houten piketpaaltje, me bovenop een rood merkteken en het nummer van dit hoekpunt.

ingemeten piketpaaltje
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 2

Best nog een karwei om de precieze buisjes terug te vinden. Ze zijn vaak overwoekerd door planten. Ook slipt de klei regelmatig de opening van het buisje dicht. Geholpen door overvloedig regenwater die de klei losweekt en meeneemt naar lager gelegen plekken. Precies, het buisje van het Kadaster.

ingemeten piketpaaltje 3
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 3

Maten inmeten

Eind vorig jaar waren deze voorbereidingen. Nu lopen ze rond om de maten goed in te meten. De lijnen moeten kloppen en zo komt het gebied straks op de kaart te staan. Op de millimeter nauwkeurig ingemeten met moderne apparatuur. Niet te vergelijken met de landmeters waar ik in mijn MTS-periode een driehoek probeerde uit te meten op het sportveld achter onze school.

ingemeten piketpaaltje 4
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 4

Ook het huis meet hij in. De man van het Kadaster is druk in de weer met een meetlint waarmee hij de lengte en breedte meet. Ik voel meteen de onrust bij mijzelf. De piketpaaltjes voor ons huis zijn destijds vlak na de metingen heel bruut uit de grond gegraven. We hebben erover gemopperd. Maar dat mocht niet baten; ze waren nog niet klaar, dus dat we hadden ingemeten, was niet verstandig. Tja, grondverzetters en WIO

ingemeten piketpaaltje; de laatste van ons perceel in Oosterwold
En het laatste ingemeten piketpaaltje op ons perceel; nummer 5. Zoals je ziet zijn ze er nog allemaal. We zijn zuinig geweest de afgelopen 3 jaar.

Later heeft onze bouwer het meten opgelost. Heel fijn, maar niet ideaal; je weet niet of het dan helemaal goed is gegaan. Al lijkt het op alle kaarten heel aardig te kloppen. Het bewijs, de uitkomst van alle metingen, zal binnenkort wel onze kant op komen. Ik ben heel benieuwd.

Scheve tegelvloer – Tiny House Farm

Ze zouden komen voor het schuurtje afgelopen maandag. Ze zijn ook geweest, maar het vloertje dat ik gemaakt had deugde niet volgens de man. Veel te scheef. Hij hield zijn waterpas nog extra scheef voor het effect. ‘Een verloop van 7 centimeter is onacceptabel. Dat doe ik niet’, zei hij.

‘Bovendien loopt het hier af. Die tegels zakken meteen. Kijk maar.’ Hij stampte. De vloer bleef strak liggen, maar hij was overtuigd en vertrok weer. Er klopte weinig van zijn beweringen, maar hij weigerde het schuurtje op te bouwen.

Niet echt opbouwende kritiek als je dagen bent beziggeweest om die vloer met de hand te bouwen. Misschien zit er verloop in, maar dan zeker nooit meer dan 3 à 4 centimeter. We hebben het gezegd, maar het enige gelijk, was zijn gelijk. Bewust gedaan omdat die kant ook niet zo goed was ingeklonken en dan zou het min of meer recht trekken na een paar regenbuien.

In de tijd dat Inge druk aan het tegelen was in de keuken en bij de kachel, was ik de grote zware tegels voor de vloer van het schuurtje aan het leggen. Loodzwaar werk met de grote tegels die ik vlak voor de verhuizing ergens had opgehaald.

Het is al weken klaar en hij staat heel erg strak. Het blijft heel mooi staan na de regenbuien van de laatste weken. Ben er best trots op hoe ik dat gebouwd heb. Omdat ik geen puf heb zelf het schuurtje op te bouwen, vroegen we bij de bestelling aan de bouwer om het schuurtje op te bouwen.

De opbouwers van het schuurtje denken daar anders over. ‘Het staat in de voorwaarden’, zei de bouwer. Hij schermde met het formulier waarin staat dat de fundering waterpas en op maat moet zijn. Daarna ging hij tekeer over de banden die ontbraken en dat het platje maar net paste en daarmee te klein was.

Nu loopt de bouw van het schuurtje opnieuw vertraging op. Een fundering voor een schuurtje hoeft in mijn ogen echt niet zo zwaar te zijn als de fundering van een huis. Het zou toch snel en eenvoudig moeten kunnen, maar er heerst een vloek over het ding. De bouw van het huis ging sneller dan het opbouwen van een schuurtje.

En ik was maandag teleurgesteld. Heel teleurgesteld. Dat ik geen stoepie voor de schuur kan leggen. Dat we als beloning 150 euro extra aan voorrijkosten mogen betalen. Hij zou ons nog matsen, want het was eigenlijk 200 euro, beweerde hij. En we moeten voor nog veel meer geld de tegels er weer uitlichten en een nieuw platje maken.

Bah.

Schuurtje besteld en betaald bij Azalp.nl, maar niet geleverd – Tiny House Farm

Eigenlijk zaten we nog midden in de toestand met de internetverbinding toen we een schuurtje bestelden. En nu vraag ik me af: hadden het kunnen weten dat we ons in een veel grotere ellende stortten dan waarin we zaten? Of zou het uiteindelijk allemaal meevallen. Ik hoop het laatste, maar vrees steeds meer het eerste.

We hebben zondag 23 september een schuurtje besteld bij de blokhutten-webshop Azalp.nl uit Etten-Leur. Een prachtig exemplaar met 2 gescheiden ruimtes en mooi passend bij ons roze huisje. We moesten bij de bestelling wel meteen de hele bestelling betalen. Even gekeken, wisselende reviews, maar in goed vertrouwen betaalden we de 2666 euro aan.

Starter Thomas Deters

Azalp is een Brabantse onderneming van Thomas Deters. Op de website ikgastarten.nl van de Rabobank vertelt hij over zijn onderneming: “Zonder waarde ben je niks. Dan is je bedrijf gebaseerd op gebakken lucht. Een zeepbel.”

Het bedrijf dat hij samen met Peter-Jan Broeders draait, lijkt verdacht veel op een bedrijf dat die gebakken lucht verkoopt. In elk geval aan ons en het lijkt erop dat de 2700 euro die we betaald hebben voor het schuurtje al gebakken is, zonder schuur en zonder geld terug.

Wat doet Azalp?

Niks. Als je bestelt en betaalt, volgt een bevestiging. Daarna hoor je niks meer. Als je belt, neemt een telefoniste neemt allervriendelijkst op, maar ze doet niks voor je. Na mailen en een dreigement van certificaat trustedeshops gaven ze na 3 weken door dat we de levering van het schuurtje in week 44 konden verwachten. Daarna bleef het stil. Toen we 2 weken na de beloofde leverdatum, belden wanneer het schuurtje geleverd zou worden, wisten ze niks. Sindsdien wachten we op een antwoord zonder resultaat.

En dan ineens lees je reviews waarbij het 9 maanden duurt voordat iemand een kapot schuurtje onvolledig geleverd krijgt. Betaal je daarvoor 2666 euro of kunnen we naar ons geld fluiten?

Nu proberen we de bestelling te annuleren. We hebben nu eenmaal een schuur nodig. Broodnodig. Maar we kunnen niet wachten op de 9 maanden grillen van azalp.nl. Ineens schreven ze in hun mailtjes dat de late levering kwam omdat we de rekening nog niet hadden voldaan. Dat was nieuw. We hebben bijna 2700 betaald, er rest nog 105 euro die betaald moet worden, maar die we ook mochten voldoen als de installateur de schuur zou komen opbouwen en staat helemaal los van de bestelling. Nu schijnt daardoor de levering ineens later te zijn geworden.

Gebakken lucht van azalp.nl

Ik word hier heel moedeloos van. Op de opmerking dat we onder de levering uit willen, is de reactie dat dit niet kan omdat het een bestelling op maat is. We hebben het product laten impregneren, maar we horen niet wanneer het geleverd wordt. Er is geen zicht op een termijn en het hangt van de grillen van Azalp af wanneer het komt.

Annuleren gaat 20% van de koopsom kosten, dat betekent 540 euro voor iets dat we niet krijgen. Om de resterende 2126 euro te krijgen, moeten we 540 euro losgeld betalen. Hoezo besodemieteren. Is het al crimineel genoeg om aangifte te doen?! Of mogen Thomas Deters en Peter-Jan Broeders vrijuit mensen geld aftroggelen voor gebakken lucht?

Een mail die ze vanmorgen stuurden, biedt weinig duidelijkheid. Hij is niet aan ons gericht, maar aan ene Niels. Er staat in:

Het lastige is dat wij deze klant helemaal geen duidelijkheid kunnen geven qua levering.

Wordt dus zeker vervolgd…

Minder aandacht – Sientje (41)

Best lastig om met een kind genoeg aandacht aan je teckel te geven. Of je leeft met of zonder een kind in huis, er is een groot verschil hoe je omgaat met je hond. Bovendien brak bij mij na de geboorte van Doris een tijd van onzekerheid aan. Ik raakte mijn baan bij de krant kwijt. Na twee jaar werkervaringsplek en een interne opleiding tot journalist was er geen plek voor mij bij het krantenbedrijf. Uiteindelijk vond ik een baan in Amersfoort bij een instelling waarbij het mij erg lang onduidelijk was, wat ze precies deden.

Het werk dat ik gevonden had, stelde wel als eis dat ik in de nabijheid van Amersfoort zou gaan wonen. Op zich had ik daar weinig bezwaren tegen. Zeker ook omdat we een paar dagen voor ik hoorde dat ik aangenomen was, een ernstige bedreiging van de buurvrouw hadden gehad. De buurvrouw die Sientje zo liefdevol had opgevangen toen Coby zichzelf en Sientje buitengesloten had, was verhuisd. Nu woonde er een buurvrouw die zich elk weekend meerdere gaten in de kraag dronk. Ze leefde op ruziënde voet met haar puberende zoon. Zeker in de nachten dat ze dronken thuiskwam leidde dit tot kabaaltaferelen.

Dit zorgde er ook voor dat we hier niet te lang wilden blijven wonen. We kregen de mogelijkheid om te verhuizen. Dat moesten we met beide handen aangrijpen en dat deden we ook. Nog geen 3 maanden nadat ik in Amersfoort begonnen was, verhuisden we naar Almere. De lange ritten van ruim anderhalf uur naar mijn werk in Amersfoort braken ook aardig op.

Ik was blij iets dichterbij een leuk huis te hebben gevonden. Al ontdekte ik snel dat het iets dichterbij toch een aardig eindje uit de buurt lag. Ik deed er alsnog meer dan een uur over om na het dichttrekken van de voordeur, achter mijn bureau te kunnen schuiven.

Sientje onderging de hele verhuizing, het bezichtigen van het huis en de uiteindelijke koop gedwee. Op de dag dat we het huis kochten, gingen we gelijk naar het nieuwe huis, braken het nep-haardje uit de woonkamer en deden nog wat kleinigheden, waarna we terugreden naar Almelo. We hadden Sientje daargelaten. Het zou vooral hinder zijn om haar mee te nemen en je laat je hond niet meer dan een uur achter in een parkeergarage bij strenge vorst. Want het vroor hard op die dag in februari dat de overdracht was.

De wandelingen met Sientje waren in het nieuwe huis ook niet veel verder dan in het oude huis. We vonden een vergelijkbaar rondje. De bermuda-driehoek in Almelo liep ik ‘s avonds ook alleen, want het kleine kindje lieten we niet graag alleen in huis. Voor hetzelfde geld gebeurde er iets in die vijf minuten dat we met Sientje liepen. We voelden ons erg verantwoordelijk. Met Doris was er een nieuwe zorg bijgekomen en we namen dat erg serieus.

De periode die daarna aanbrak was een tijd van heel hard werken. Maanden werkten we aan het huis. Onderwijl de boel inpakkend in Almelo. Vanaf de dag dat we voornamen om te gaan verhuizen, verzamelde ik al bananendozen en pakte ik al de boeken in die door het hele huis verspreid stonden. Zo werkten we een beetje in het vooruit. Ook omdat aan het nieuwe huis erg veel moest gebeuren.

Het huis was aardig uitgeleefd en vroeg om iets meer dan een likje verf. Daarbij waren we druk in de weer met het uitzoeken van een nieuwe keuken. Het was erg veel werk dat moest worden verricht. Sientje kreeg minimale aandacht. Doris, het nieuwe werk en het huis schrokten alle aandacht op.

Lees het vervolg: Opruimer »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

Elke zondag een nieuw verhaal van Sientje in je mailbox?

Abonneer je op de wekelijkse nieuwsbrief