Tagarchief: bouwen

Inmeten Kadaster – Tiny House Farm

Om ons huis lopen mensen van het Kadaster. Ze meten nu alles definitief in. Kort na de oplevering, bijna 3 jaar geleden, heeft het kadaster ons stuk grond opgemeten en op de hoeken paaltjes gezet. Nu voeren ze alles in zoals het definitief op de kaarten terechtkomt. Het lijkt een ambtelijke formaliteit, maar gebeurt met een buitengewone zorgvuldigheid.

piketpaaltje
Een rondje om de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 1

Eerst bepalen we samen met de buren waar de hoeken liggen. Ze doen dat bij de gezamenlijke weg en bij de hoeken van de kavels met de buren. De piketjes staan er nog van het inmeten bijna 3 jaar geleden. Op de hoekpunten zitten kleine buisjes in de grond die het precieze hoekpunt vormen. Daarnaast staan de houten piketpaaltje, me bovenop een rood merkteken en het nummer van dit hoekpunt.

ingemeten piketpaaltje
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 2

Best nog een karwei om de precieze buisjes terug te vinden. Ze zijn vaak overwoekerd door planten. Ook slipt de klei regelmatig de opening van het buisje dicht. Geholpen door overvloedig regenwater die de klei losweekt en meeneemt naar lager gelegen plekken. Precies, het buisje van het Kadaster.

ingemeten piketpaaltje 3
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 3

Maten inmeten

Eind vorig jaar waren deze voorbereidingen. Nu lopen ze rond om de maten goed in te meten. De lijnen moeten kloppen en zo komt het gebied straks op de kaart te staan. Op de millimeter nauwkeurig ingemeten met moderne apparatuur. Niet te vergelijken met de landmeters waar ik in mijn MTS-periode een driehoek probeerde uit te meten op het sportveld achter onze school.

ingemeten piketpaaltje 4
Een rondje rond de ingemeten piketpaaltjes; paaltje 4

Ook het huis meet hij in. De man van het Kadaster is druk in de weer met een meetlint waarmee hij de lengte en breedte meet. Ik voel meteen de onrust bij mijzelf. De piketpaaltjes voor ons huis zijn destijds vlak na de metingen heel bruut uit de grond gegraven. We hebben erover gemopperd. Maar dat mocht niet baten; ze waren nog niet klaar, dus dat we hadden ingemeten, was niet verstandig. Tja, grondverzetters en WIO

ingemeten piketpaaltje; de laatste van ons perceel in Oosterwold
En het laatste ingemeten piketpaaltje op ons perceel; nummer 5. Zoals je ziet zijn ze er nog allemaal. We zijn zuinig geweest de afgelopen 3 jaar.

Later heeft onze bouwer het meten opgelost. Heel fijn, maar niet ideaal; je weet niet of het dan helemaal goed is gegaan. Al lijkt het op alle kaarten heel aardig te kloppen. Het bewijs, de uitkomst van alle metingen, zal binnenkort wel onze kant op komen. Ik ben heel benieuwd.

Scheve tegelvloer – Tiny House Farm

Ze zouden komen voor het schuurtje afgelopen maandag. Ze zijn ook geweest, maar het vloertje dat ik gemaakt had deugde niet volgens de man. Veel te scheef. Hij hield zijn waterpas nog extra scheef voor het effect. ‘Een verloop van 7 centimeter is onacceptabel. Dat doe ik niet’, zei hij.

‘Bovendien loopt het hier af. Die tegels zakken meteen. Kijk maar.’ Hij stampte. De vloer bleef strak liggen, maar hij was overtuigd en vertrok weer. Er klopte weinig van zijn beweringen, maar hij weigerde het schuurtje op te bouwen.

Niet echt opbouwende kritiek als je dagen bent beziggeweest om die vloer met de hand te bouwen. Misschien zit er verloop in, maar dan zeker nooit meer dan 3 à 4 centimeter. We hebben het gezegd, maar het enige gelijk, was zijn gelijk. Bewust gedaan omdat die kant ook niet zo goed was ingeklonken en dan zou het min of meer recht trekken na een paar regenbuien.

In de tijd dat Inge druk aan het tegelen was in de keuken en bij de kachel, was ik de grote zware tegels voor de vloer van het schuurtje aan het leggen. Loodzwaar werk met de grote tegels die ik vlak voor de verhuizing ergens had opgehaald.

Het is al weken klaar en hij staat heel erg strak. Het blijft heel mooi staan na de regenbuien van de laatste weken. Ben er best trots op hoe ik dat gebouwd heb. Omdat ik geen puf heb zelf het schuurtje op te bouwen, vroegen we bij de bestelling aan de bouwer om het schuurtje op te bouwen.

De opbouwers van het schuurtje denken daar anders over. ‘Het staat in de voorwaarden’, zei de bouwer. Hij schermde met het formulier waarin staat dat de fundering waterpas en op maat moet zijn. Daarna ging hij tekeer over de banden die ontbraken en dat het platje maar net paste en daarmee te klein was.

Nu loopt de bouw van het schuurtje opnieuw vertraging op. Een fundering voor een schuurtje hoeft in mijn ogen echt niet zo zwaar te zijn als de fundering van een huis. Het zou toch snel en eenvoudig moeten kunnen, maar er heerst een vloek over het ding. De bouw van het huis ging sneller dan het opbouwen van een schuurtje.

En ik was maandag teleurgesteld. Heel teleurgesteld. Dat ik geen stoepie voor de schuur kan leggen. Dat we als beloning 150 euro extra aan voorrijkosten mogen betalen. Hij zou ons nog matsen, want het was eigenlijk 200 euro, beweerde hij. En we moeten voor nog veel meer geld de tegels er weer uitlichten en een nieuw platje maken.

Bah.

Schuurtje besteld en betaald bij Azalp.nl, maar niet geleverd – Tiny House Farm

Eigenlijk zaten we nog midden in de toestand met de internetverbinding toen we een schuurtje bestelden. En nu vraag ik me af: hadden het kunnen weten dat we ons in een veel grotere ellende stortten dan waarin we zaten? Of zou het uiteindelijk allemaal meevallen. Ik hoop het laatste, maar vrees steeds meer het eerste.

We hebben zondag 23 september een schuurtje besteld bij de blokhutten-webshop Azalp.nl uit Etten-Leur. Een prachtig exemplaar met 2 gescheiden ruimtes en mooi passend bij ons roze huisje. We moesten bij de bestelling wel meteen de hele bestelling betalen. Even gekeken, wisselende reviews, maar in goed vertrouwen betaalden we de 2666 euro aan.

Starter Thomas Deters

Azalp is een Brabantse onderneming van Thomas Deters. Op de website ikgastarten.nl van de Rabobank vertelt hij over zijn onderneming: “Zonder waarde ben je niks. Dan is je bedrijf gebaseerd op gebakken lucht. Een zeepbel.”

Het bedrijf dat hij samen met Peter-Jan Broeders draait, lijkt verdacht veel op een bedrijf dat die gebakken lucht verkoopt. In elk geval aan ons en het lijkt erop dat de 2700 euro die we betaald hebben voor het schuurtje al gebakken is, zonder schuur en zonder geld terug.

Wat doet Azalp?

Niks. Als je bestelt en betaalt, volgt een bevestiging. Daarna hoor je niks meer. Als je belt, neemt een telefoniste neemt allervriendelijkst op, maar ze doet niks voor je. Na mailen en een dreigement van certificaat trustedeshops gaven ze na 3 weken door dat we de levering van het schuurtje in week 44 konden verwachten. Daarna bleef het stil. Toen we 2 weken na de beloofde leverdatum, belden wanneer het schuurtje geleverd zou worden, wisten ze niks. Sindsdien wachten we op een antwoord zonder resultaat.

En dan ineens lees je reviews waarbij het 9 maanden duurt voordat iemand een kapot schuurtje onvolledig geleverd krijgt. Betaal je daarvoor 2666 euro of kunnen we naar ons geld fluiten?

Nu proberen we de bestelling te annuleren. We hebben nu eenmaal een schuur nodig. Broodnodig. Maar we kunnen niet wachten op de 9 maanden grillen van azalp.nl. Ineens schreven ze in hun mailtjes dat de late levering kwam omdat we de rekening nog niet hadden voldaan. Dat was nieuw. We hebben bijna 2700 betaald, er rest nog 105 euro die betaald moet worden, maar die we ook mochten voldoen als de installateur de schuur zou komen opbouwen en staat helemaal los van de bestelling. Nu schijnt daardoor de levering ineens later te zijn geworden.

Gebakken lucht van azalp.nl

Ik word hier heel moedeloos van. Op de opmerking dat we onder de levering uit willen, is de reactie dat dit niet kan omdat het een bestelling op maat is. We hebben het product laten impregneren, maar we horen niet wanneer het geleverd wordt. Er is geen zicht op een termijn en het hangt van de grillen van Azalp af wanneer het komt.

Annuleren gaat 20% van de koopsom kosten, dat betekent 540 euro voor iets dat we niet krijgen. Om de resterende 2126 euro te krijgen, moeten we 540 euro losgeld betalen. Hoezo besodemieteren. Is het al crimineel genoeg om aangifte te doen?! Of mogen Thomas Deters en Peter-Jan Broeders vrijuit mensen geld aftroggelen voor gebakken lucht?

Een mail die ze vanmorgen stuurden, biedt weinig duidelijkheid. Hij is niet aan ons gericht, maar aan ene Niels. Er staat in:

Het lastige is dat wij deze klant helemaal geen duidelijkheid kunnen geven qua levering.

Wordt dus zeker vervolgd…

Minder aandacht – Sientje (41)

Best lastig om met een kind genoeg aandacht aan je teckel te geven. Of je leeft met of zonder een kind in huis, er is een groot verschil hoe je omgaat met je hond. Bovendien brak bij mij na de geboorte van Doris een tijd van onzekerheid aan. Ik raakte mijn baan bij de krant kwijt. Na twee jaar werkervaringsplek en een interne opleiding tot journalist was er geen plek voor mij bij het krantenbedrijf. Uiteindelijk vond ik een baan in Amersfoort bij een instelling waarbij het mij erg lang onduidelijk was, wat ze precies deden.

Het werk dat ik gevonden had, stelde wel als eis dat ik in de nabijheid van Amersfoort zou gaan wonen. Op zich had ik daar weinig bezwaren tegen. Zeker ook omdat we een paar dagen voor ik hoorde dat ik aangenomen was, een ernstige bedreiging van de buurvrouw hadden gehad. De buurvrouw die Sientje zo liefdevol had opgevangen toen Coby zichzelf en Sientje buitengesloten had, was verhuisd. Nu woonde er een buurvrouw die zich elk weekend meerdere gaten in de kraag dronk. Ze leefde op ruziënde voet met haar puberende zoon. Zeker in de nachten dat ze dronken thuiskwam leidde dit tot kabaaltaferelen.

Dit zorgde er ook voor dat we hier niet te lang wilden blijven wonen. We kregen de mogelijkheid om te verhuizen. Dat moesten we met beide handen aangrijpen en dat deden we ook. Nog geen 3 maanden nadat ik in Amersfoort begonnen was, verhuisden we naar Almere. De lange ritten van ruim anderhalf uur naar mijn werk in Amersfoort braken ook aardig op.

Ik was blij iets dichterbij een leuk huis te hebben gevonden. Al ontdekte ik snel dat het iets dichterbij toch een aardig eindje uit de buurt lag. Ik deed er alsnog meer dan een uur over om na het dichttrekken van de voordeur, achter mijn bureau te kunnen schuiven.

Sientje onderging de hele verhuizing, het bezichtigen van het huis en de uiteindelijke koop gedwee. Op de dag dat we het huis kochten, gingen we gelijk naar het nieuwe huis, braken het nep-haardje uit de woonkamer en deden nog wat kleinigheden, waarna we terugreden naar Almelo. We hadden Sientje daargelaten. Het zou vooral hinder zijn om haar mee te nemen en je laat je hond niet meer dan een uur achter in een parkeergarage bij strenge vorst. Want het vroor hard op die dag in februari dat de overdracht was.

De wandelingen met Sientje waren in het nieuwe huis ook niet veel verder dan in het oude huis. We vonden een vergelijkbaar rondje. De bermuda-driehoek in Almelo liep ik ‘s avonds ook alleen, want het kleine kindje lieten we niet graag alleen in huis. Voor hetzelfde geld gebeurde er iets in die vijf minuten dat we met Sientje liepen. We voelden ons erg verantwoordelijk. Met Doris was er een nieuwe zorg bijgekomen en we namen dat erg serieus.

De periode die daarna aanbrak was een tijd van heel hard werken. Maanden werkten we aan het huis. Onderwijl de boel inpakkend in Almelo. Vanaf de dag dat we voornamen om te gaan verhuizen, verzamelde ik al bananendozen en pakte ik al de boeken in die door het hele huis verspreid stonden. Zo werkten we een beetje in het vooruit. Ook omdat aan het nieuwe huis erg veel moest gebeuren.

Het huis was aardig uitgeleefd en vroeg om iets meer dan een likje verf. Daarbij waren we druk in de weer met het uitzoeken van een nieuwe keuken. Het was erg veel werk dat moest worden verricht. Sientje kreeg minimale aandacht. Doris, het nieuwe werk en het huis schrokten alle aandacht op.

Lees het vervolg: Opruimer »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

Elke zondag een nieuw verhaal van Sientje in je mailbox?

Abonneer je op de wekelijkse nieuwsbrief

Schoenen uit! – Tiny House Farm

De warmte werkt niet mee, maar dat betekent niet dat we niks doen. We kunnen niet op onze lauweren rusten. Daarvoor is de deadline van de verhuizing te groot. Dan wordt het busje gehuurd samen met 2 sterke sjouwers en zullen we aan het einde van de dag echt in ons huisje aan de Vuursteenhof trekken.

Eerst nog de riolering en de keuken. Nog erg spannend of het allemaal lukt. Ook omdat je nog dingen ontdekt. Zo werkte de douche niet. Gelukkig kwam de installateur nog langs. Hij ontdekte dat er nog een bepaalde afsluiting in de kraan zat.

De graafmachines zijn druk in de weer om de septic-tanks te plaatsen en bij ons de riolering aan te sluiten. Het is een flinke bedrijvigheid op de Vuursteenhof. De vrachtwagens, betonwagens, hijskranen en andere leveranciers zijn druk in de weer. Niet altijd handig, want dan weten ze een immense kraanwagen pal voor je container te plaatsen.

We hebben de dekplaten op de vloer losgemaakt. Veel werk om de beschermplaten er af te krijgen. Ze worden deze week in de lak gezet voordat de keuken komt en wij gaan verhuizen. Een klus waar een beetje spoed achter zit. Ik ben echt trots als het over anderhalve week allemaal gelukt is.

We hebben al door de ramen naar binnen geloerd. Het begint er best mooi uit te zien. De vloer in de lak ziet er meteen weer anders uit dan de kale houten vloer. De voetstappen en andere sporen op het hout zijn voorzichtig weggepoetst.

Het kale hout krijgt zijn broodnodige beschermlaagje. Want het is best gevoelig. De eerste krassen bij deze vloer doen het meest zeer. De rest zal snel minder vervelend zijn. Bij de ingang zitten wat pitjes door de steentjes van het toegangspad naar binnen gelopen. De dubbele pallets houden nu wat verkeer tegen. En de boodschap voor toekomstige bezoekers: schoenen uit.

Benieuwd hoe lang we dat volhouden…

Sauzen – Tiny House Farm

Het huis nagenoeg klaar, is het tijd voor het sauzen. Onze schilder heeft het plafond aangepakt. Er is een prachtig laagje white wash op gespoten. Wat staat dit geweldig zeg. Nu mogen wij de muren gaan sauzen.

Bij het zoeken naar de kluskleren stuit ik op de kleren van ruim 10 jaar terug. De laatste keer dat we echt geklust hebben bij het opknappen van het huisje dat we nu net verkocht hebben. Ik zie het schattige setje kluskleren dat Doris toen droeg. Nu mag ze zelf haar nieuwe kamer sauzen. Iets wat ik doodeng vind. Zoiets mocht ik niet van mijn ouders.

We hebben 2 grote potten met muurverf meegenomen en gaan aan de slag. Een heel karwei. Vooral omdat we met het moeilijkste beginnen: de hoge ramen aan de achterkant van het huis. Een precies werkje dat op ongeveer 4 meter hoogte speelt.

Hoge trap

Op een hoge trap best een lastig karwei als je niet elke dag dit werk doet. De laatste keer, anderhalf jaar geleden was ook op een hoge trap, maar nu is het warm en licht. Dat is best een groot verschil. Ik zet dapper door en Inge mag het werk beneden doen.


Dat het warm is, lijkt niet zo heel erg te zijn. We zetten de ramen tegen elkaar open. Hier in de polder waait het altijd. Zelfs als het windstil is zoals vandaag. De verf droogt snel. Even pauzeren. We zitten op de rand van onze terp. Heerlijk in de droge klei eten we een boterhammetje met bramenjam.

2e laag

Als we de volgende dag de 2e laag erop smeren, is het nog iets warmer. Ik merk wel dat ik gisteren op de hoge trap heb staan balanceren als een acrobaat. Een houding die ik niet dagelijks gewend ben. Dat voel ik ook aan mijn lijf. Een stijve nek en duidelijk spieren die lange tijd een kwast hebben vastgehouden.

Daarom vitten we iets meer tegen elkaar. Al verandert dat snel als we de eerste resultaten zien. De saus gaat dik tegen de muur en dekt goed. Je ziet niet altijd waar je gebleven bent, maar wat is het mooi. Ik geniet ervan.

Het gaat wat trager dan een dag eerder. Maar de lunch is minstens zo lekker. Zeker ook omdat we de kiekendief over het graanveld zien vliegen alsof het een vlinder is. Prachtig die kleur en de elegante vlucht. Ik geniet van deze plek.

Wauw. Dat wij hier straks wonen.