Tagarchief: boeken ruilen

Boekenstalletje

image

Nog niet eerder ben ik ertegen aangelopen: een boekenstalletje langs de weg waar je gratis boeken kunt pakken en mag meenemen. Ik tref het als ik samen met Doris een rondje fiets.

We zijn op zoek naar het IJsvogeltje dat ik een paar dagen eerder bij de Ankeveense plassen had gezien. Nu laat het vogeltje natuurlijk niet zien. Als we in Ankeveen aankomen, zie ik langs de weg ineens het boekenstalletje staan.

image

Er staan drie rijen boeken in die de belangstellende gratis mag meenemen. Ik zie er tot mijn verbazing best een paar interessante boeken. Een boek over verzamelen met de veelbelovende titel: Een collectie is ook maar een mens waarin Eddy de Wilde, Jean Leering, Rudi Fuchs en Jan Debbaut iets loslaten over verzamelen.

Daarnaast vind ik een klein literair juweeltje van Geert Mak Het eiland en een verzamelbundel met essay’s van Gerrit Komrij Drift, Het Komrijk van Bas Heijne. Dit laatste boekje is vorig jaar uitgegeven in een reeks met verzamelbundels, samengebracht door ondermeer Kees van Kooten, Tom Lanoye en Hanna Bervoets.

image

In het deeltje van Bas Heijne is naast bekend werk ook niet eerder gepubliceerd werk opgenomen, zoals – hoe kan het ook anders bij Bas Heije – de Frans Kellendonk-lezing uit 2011.

Gelukkig als een kind neem ik de boeken mee uit het boekenstalletje. Blij vooral voor het deeltje van Komrij’s werk. Ik stond er laatst nog weifelend voor in de boekwinkel.

image

Nu vind ik het op zoek naar het IJsvogeltje. Zo lijk je altijd iets te vinden wat je niet zoekt, terwijl wat je zoekt met de noorderzon vertrokken lijkt te zijn.

image

Boekenruil – #50books

image
De boeken waar ik deze week mee bezig ben.

Aan boekenruil doe ik niet. Ik ben er ook niet zo bekend mee. Vorig jaar op de camping zag ik dat de bibliotheek gevuld was met ruilboeken. Boeken die campinggasten inruilden voor een ander boek. Zo beperkte je de bagage tot enkele boeken.

Ik hecht mij teveel aan boeken om ze zomaar te ruilen. Al zijn er heel veel boeken die ik na het lezen niet meer zal lezen. Zoals De teruggekeerden die ik voor Not Just Any Book las (binnenkort vind je hier de bespreking van dat boek) of De kinderjaren van Jezus van J.M. Coetzee dat ik voor litnet las (binnenkort is de bespreking van dat boek te vinden op litnet.co.za).

Maar of ik die boeken daarom wil ruilen? Ik vind een boek een te kostbaar bezit om zomaar te ruilen. Gelezen betekent niet dat het van je is. Vaak denk ik nog lang na over een boek, wil toch nog een passage opzoeken of het boek over een tijdje nog een keer lezen.

In de tijd dat ik worstelde met ruimte, ging ik door de boekenkast met de gedachte of ik dat boek ooit nog zou (her)lezen. Een gelezen boek dat je niet meer zal lezen is in die zin ook overbodig. Ik kan het niet. Zelfs niet met boeken waarvan ik weet dat ik ze niet meer zal lezen. Al heb ik toen veel boeken weggedaan en heb ik van een fractie van de boeken die ik wegdeed, achteraf spijt.

Ik las in het boek Mijn leven met tikker van Jan Siebelink de volgende passage waarin ik mijzelf herkende.

Voor het eerst las ik een roman van Mishima: Een zeeman door de zee verstoten. En voor de laatste keer. De wreedheid was ondraaglijk. Er stond, zoals gebruikelijk in Japanse romans, geen oneindige tederheid tegenover. Een jeugdbende vilde levend een hond. Ik heb het boek niet uitgelezen en diep weggeborgen in mijn boekenkast. (107)

Een boek dat je niet meer wilt lezen, maar dat je toch niet kunt wegdoen. Daarom berg je het maar diep weg in de boekenkast. Omdat een boek meer is dan het papier en de letters. Omdat een boek nooit echt helemaal van je is. Het blijft een geleend eigendom en misschien dat ik het daarom ook niet durf weg te doen. Dus het ruilen van een boek zal niet snel gebeuren.