Tagarchief: blaten

Schaapjes fotograferen

image

De schaapjes staan heel schattig op de oude Zuiderzeedijk te grazen. Ik ben net overgestoken en kijk ze recht aan. Als ik ze passeer bedenk ik dat dit beeld te leuk is om te laten schieten.

Achter mij rijdt een vrouw in een witte rok. De stof waait mee op de wind. Ze glimlacht als ze mij ziet stoppen. Ze rijdt langs en stopt iets verderop, stapt van haar fiets af en haalt haar mobieltje uit haar tas.

image

Ze neemt iets meer de tijd voor de schaapjes dan ik. Het lammetje staat precies achter zijn moeder. Het andere schaap begint luid te blaten. Aan de andere kant van het weiland blaten twee lammetjes terug. De twee zetten zich in beweging en rennen mijn kant uit.

De vrouw bij het hek, legt het beeld vast op haar mobieltje. Het ziet er heel schattig uit. Ze huppelen half over het weiland. De graspollen schieten door de lucht en ze komen aan bij de ooi. De koppies duiken omlaag en beuken woest in de uier.

image

Ik vind het mooi geweest en stap weer op. De vrouw blijft geduldig staan. Voor haar verzamelen steeds meer schapen. Ze lijken oprecht geïnteresseerd in de vrouw. Haar rok wappert als een vaandel in hun richting. Blijkbaar levert dat genoeg vertier voor de beesten op.

Het mobieltje van de vrouw klikt onophoudelijk. Ze maakt de ene kiek na de andere. Een paar passanten kijken van haar naar de schapen. Hun gezicht slaat meteen om in een versmeltende houding. De schapen met hun lammetjes doen het altijd goed. Zeker op zo’n voorjaarsdag die zich bijna gedraagt alsof het een zomerdag is.

image

Schapentaal

image

Zo op de fiets schoot mij Nescio te binnen als het om het geblaat van schapen ging. Ik had een tijdje geleden het Natuurdagboek gepakt en er heerlijk in gelezen. Nescio loopt en fietst in de omgeving rond Amsterdam door de natuur.

Veelvuldig maakt hij daarin melding van de schapen en lammetjes die hij ziet. Ze grazen op de dijk, vergezellen hem als hij loopt en hij ziet ze vanuit de trein of bus. De schapen staan altijd op het droge. Hen ontbreekt niets en ze grazen geduldig.

Zo fietsend langs die oude Zuiderzeedijk schoot mij hem tebinnen als het om de schapen ging. Ik luisterde naar het lammetje dat naar zijn moeder riep. Ze blaatte terug. Een ander lammetje mekkerde ook, een ander schaap antwoordde. Waar had ik dit toch eerder gelezen? Of had ik het misschien gehoord?

Die maandagavond tikte ik de indrukken van onderweg. Ik dacht aan Nescio’s schapen. Deze gedachte won het van de realiteit. Zeker, ik zocht in het Natuurdagboek naar de passage die ik in mijn hoofd had. De passage bleek onvindbaar, zoals ik het natuurlijk opschreef. Ik maakte van de nood een deugd.

Onderwijl dacht ik na hoe ik aan die wijsheid van de schapen kwam. Was het inderdaad zou oud als Nescio of had ik ergens anders de klok horen luiden. Ik publiceerde de tekst, maar ging kort daarna verder in mijn gedachten. Ik had het helemaal niet gelezen. Ik had het gehoord.

Ik ving het op bij een televisieprogramma dat ik zo half keek en luisterde. Daar spreekt een herder over het geluid dat de lammetjes maken. Ze mekkeren allemaal op een andere manier en de moeder herkent het. Ik hoorde de lammetjes daar op de dijk inderdaad allemaal anders mekkeren. En elke keer antwoordde een ander op het andere gemekker. Maar welk programma het is?

Nescio had het dus niet opgemerkt. Wel ontdekte ik bij het bladeren in zijn boek dat hij heel veel met schapen en lammetjes heeft. Zijn Natuurdagboek staat er boordevol mee. Net als van de indrukwekkende ritten die hij maakt te voet, op de fiets, in de auto, autobus of trein.

Omzwervingen: gemekker

image

Ik fiets langs de oude Zuiderzeedijk in de richting van Naarden. Over de weg dwars door de polder rijden twee vrouwen mij tegemoet. Ik weet niet of ik die weg nu ook moet nemen en rijd al twijfelend rechtdoor over de weg die ik altijd rijd als ik een rondje Gooimeer doe.

Terwijl ik zo half achterom kijk, vraag mij af of ik daarmee een flinke hap van mijn route zou afsnijden. Maar ik rijd gewoon door in de richting van de vesting. Op de dijk staan schapen. Ze grazen. De lammetjes liggen lekker in het gras en kijken om zich heen. Zij hebben duidelijk de schaapjes op het droge. Soms klinkt er gemekker van een lammetje, geantwoord met het blaten van een groter schaap.

Een lammetje kijkt heel wijs voor zich uit. Zijn flaporen wijzen breed naar opzij. De wind blaast over het eigenwijze bolletje. Hij staart met een blik voor zich uit alsof hij alles van de wereld begrijpt. Ik denk aan het fragment dat ik laatst las van een schrijver. Hij vertelde dat elk lammetje zijn eigen mekker had, waarna slechts één ouder schaap antwoordde.

Hij vermoedde dat het de moeder van het lammetje was dat communiceerde met haar jong. Schapen blaten niet onnodig, concludeerde de schrijver aan het eind van het stuk. Veel geblaat en weinig wol gaat niet op voor schapen.

Ik vraag mij al fietsend af welke schrijver dat nu ook alweer opgeschreven heeft. Het was een heel vermakelijk stukje, maar ik heb geen idee wie dat nu beweerde. Ik denk dat het een bevinding is uit het dikke Natuurdagboek van Nescio, maar het kan net zo goed van een ander zijn.

En dan weet ik gelijk dat ik thuis op zoek zal gaan naar het fragment, eindeloos speuren en het niet zal vinden.

Inderdaad, ontdek ik verderop. Ik zou een stuk hebben afgesneden van de route. Maar dan had ik dat eigenwijze lammetje nooit gezien en niet gedacht aan het interessante fragment dat ik niet zal vinden.