Tagarchief: bevrijdingsdag

Alweer 11 jaar geleden

image

Vannacht was het alweer 11 jaar geleden. Dit jaar valt het precies op dezelfde dagen. Hemelvaartsdag viel toen ook op Bevrijdingsdag. Niemand wist dat het moment was aangebroken. Ze had al 2 nachten helemaal niet meer geslapen. De weeen bleven steken bij de benen en wilden niet effectief worden.

Om het te versnellen stak de verloskundige de vliezen door, maar het kind had in het vruchtwater gepoept. Daarom hals over kop naar het ziekenhuis. Ik vroeg de buurvrouw of ze de hond wilde uitlaten en we snelden naar het ziekenhuis. Daar maakte ik mij nog druk of we de auto wel op die plek kon parkeren.

Naar binnen. Afscheid van onze verloskundige. We vonden het zo jammer dat we het niet samen mochten afmaken. Het is etenstijd. Inge krijgt iets te eten. Attent als ze is, vraagt ze of ik ook niet wat kan krijgen. Snel hap ik in de 2 droge boterhammetjes die ik krijg. We dienen een hoger doel.

Een lange avond was het. De avond ging over in nacht. En daar gebeurde het. Floep, het laatste eindje ging razendsnel. De dokter die grapte. ‘En natuurlijk is het een…’ Eventjes de spanning erin hield. ‘Een meisje.’

Niet zo lang erna hield ik haar in mijn armen. Mijn dochter. Het was nog niet voorbij, een lange bewogen nacht. De dokter vertrok en moest een uur later weer terugkomen. Waarna ik een paar uur later alleen buiten liep naar de auto. De merels floten. Het werd licht.

Na een uur in bed schrok ik wakker met een enorme kramp in mijn kuit. Toen het kon, haalde ik ze op. We mochten naar huis. Buiten liepen we. De dag na Hemelvaartsdag en Bevrijdingsdag. Met z´n 3-en.

Omzwervingen: Twee bruggen (5)

imageDe dijk bocht in een nauwelijks merkbare buiging mee met de waterkant van het oude land. De havenkom van Huizen verschijnt opeens. Het lijkt wel of de oude haven achter een hoek wegkomt. Het ziet er zo vanaf de zee heel fraai uit. Zo heb ik het nog niet eerder gezien. Was het nou Tim of Tom Coronel?

Ik zoek de plek in de bossen waar ik zo mooi de havenkom van Almere Haven zag liggen. Het is onvindbaar. Alleen maar bossen. De kerk van Naarden torent veel verder op. Alleen de contouren zie ik in het felle, zilveren licht. Het water glinstert mooi op het zonlicht.

imageVoor ik er erg in heb, nader ik Almere Haven. Ik sla af en rijd over het kleine kerkhof. Het kerkhof is verdeeld in ronde velden, afgescheiden door haagjes. Elk veld is afgesloten met een hek, op de hoeken staan wat metalen bloempotten. ‘Grafkamer’ met een nummer erachter, staat op een bordje midden op het hek.

Ik rijd eerbiedig over het brede pad dat midden over het kerkhof loopt. Ik kom in het centrum. Eerst moet ik over een brug, waar een gezin met meerdere kinderwagens breed over het fietspad loopt. Ze willen niet aan de kant en ik rijd ze bijna voor de voeten.

imageDaar is Almere Haven. In een vloek en een zucht fiets ik door naar Almere Stad. Niet voordat ik nog even de kringloopwinkel ben langsgereden. Het is half zes en ik zie dat de deur gewoon openstaat. Ik dacht dat hij failliet was.

Als ik aan de man achter de toonbank vraag over het faillissement, roept hij verbaasd dat ik niet alles moet geloven wat de krant schrijft. ‘Iemand hoort wat en dan zegt de krant het en vervolgens gelooft iedereen dat.’ Ik mag nog even rondkijken, een minuut of tien. De boekenhoek is helemaal naar de andere kant van het pand verhuisd.

Hij stuurt me even later weg. ‘Het alarm gaat er zo op en dan moet iedereen vertrokken zijn.’ Ik reken snel af en fiets verder naar huis. Het Weerwater langs. De stad roept mij af. Het bevrijdingsfestival dendert een nieuw lied de lucht in. Overal dreunt het. Maar ik voel mij bevrijd. Een heerlijke fietsrit heeft mijn gedachten weer opgefrist.

imageDit is het vijfde en laatste verhaal in een serie van vijf over mijn fietsrit gemaakt op Bevrijdingsdag.

Naar het eerste verhaal: Twee bruggen

Omzwervingen: Twee bruggen (4)

imageDe grote Stichtse brug over. Het is een stevigere klim dan die brug een kilometer of twintig terug. Hier rijden ook tractors in volle vaart voorbij. Het is uitkijken, maar als je boven staat wordt je zo beloond met een mooi uitzicht. Al kun je de brug verderop niet zien. Onder mij trekt een speedboot snel door het water. Een baan en hoge golf laat hij achter zich.

Ik neem de trap naar beneden. Al moet ik de dalende fiets tegenhouden. Het scheelt een flink eind rijden. En al hoef je niet te trappen, ik heb het gevoel zo veel sneller beneden te zijn. Op de dijk maak ik nog een paar foto’s. Het licht is ineens heel fel en de verte verdwijnt in de glinstering. Het lijkt opeens of de overkant gehuld is in een dun heiig laagje mist.

imageDe verrekijker blijft in de tas. Ik ga verder fietsen. De wind in de rug, zie ik aan de windmolens die achter de brug staan. Het voelt heerlijk, de wind in de rug en de zon half van voren. Het water kleurt zilverachtig en al is er achter niet veel te zien, het is prachtig. Een plezierjacht vaart gelijk met mij op. Ik trap lekker door en zoek de plekken waar ik net fietste.

Ik ga de rest van de dijk af beslis ik. Eigenlijk is de wind hier bijna altijd tegen. Daarom maak ik gebruik van de kans om door te rijden. Drie vliegtuigen vliegen over het Gooimeer. Ik hoor de propellers ronken. Het zijn drie historische vliegtuigen. Twee spitsfires en een groter vliegtuig. Ze vieren al vliegend de bevrijding. De vliegtuigen slaan af over Huizen in de richting van Hilversum.

imageDit is het vierde verhaal in een serie van vijf over mijn fietsrit gemaakt op Bevrijdingsdag

Lees deel 5

Lees eerst deel 1

Omzwervingen: Twee bruggen (2)

image

De fietsrit tussen de twee bruggen voert het bos in. Zou hier eerder ook een bos zijn geweest? De dikke boomstammen doen vermoeden dat hier al langer dan de Zuiderzee IJsselmeer is een bos staat. De speeltuin van Oud-Valkeveen wordt druk bezocht op deze mooie feestdag. Bijna rijdt een auto met een onoplettende moeder aan het stuur mij omver.

Kronkelend over de smalle bospaadjes kom ik terecht in de duinen bij Blaricum in de richting van Huizen. Tussen de bomen door zie ik de havenkom van Almere Haven liggen. Vanaf de haven van Huizen mis ik dit uitzicht weet ik.

image

Zand en duinen liggen hier. De bomen erachter. Ik probeer de vergezichten van Jacques P. Thijsse voor ogen te halen. De zee die ik door het struikgewas nauwelijks kan zien. Hier kom ik zo vanuit het bos Huizen binnen. Ik fiets de oude haven binnen. Voorbij de kalkovens staat een kartcentrum. Buiten aan de picknicktafel zie ik een Coronel zitten. Om de rest van de rit mij af te vragen of het nu Tim of Tom Coronel is.

Van de oude haven kom ik in de nieuwe havenkom terecht. De huizen die het strand omhelzen zijn uit de jaren ’80. Het strand oogt verder leeg. Een enkeling ligt te baden in de voorjaarszon. Een opa voetbalt met zijn kleinzoon terwijl een ander jongetje de trap opgaat naar de boulevard. ‘Het is mijn bal’, zegt de peuter.

image‘Dan moet je mee komen voetballen’, roept opa terwijl hij de bal naar zijn kleinzoon schopt. ‘Het is mijn bal’, herhaalt de jongen. Hij staat nu bovenaan en kijkt nukkig over de reling naar het strand. ‘Dan moet je mee voetballen’, herhaalt zijn broer die beneden staat en de bal terugschopt naar zijn opa.

Wat verderop is een ander kleine haven waar een paar zeilschepen liggen. Ik denk aan het moment dat ik hier fietste anderhalf jaar geleden. Het besluit genomen, fietste ik op die laatste mooie najaarsdag een rondje Gooimeer. Veel te ver, zo zou ik merken. Later schreef ik een blogje over het haventje waar ik nu even om mij heen kijk om snel verder te fietsen.

imageDit is het tweede verhaal in een serie van vijf over mijn fietsrit gemaakt op Bevrijdingsdag

Lees deel 3

Lees eerst deel 1