Tagarchief: alphen aan de rijn

Op zoek naar de kiwi

We zoeken de kiwi van vogelpark Avifauna. Hij zit verborgen in het nachthok. In deze donkere ruimtes wordt de nacht nagebootst. Bij de ingang van het verblijf zit de torenuil heel trots op het torentje. Hij staart wijs in onze richting. Of hij slaapt of wakker is, weet je eigenlijk niet. Hij heeft de ogen open, maar is verder heel stil.

We stappen het hok in. Het is stikdonker en ik zie wel wat bewegen. Als we er met z’n allen naar kijken, ziet Inge precies op dat moment achter ons iets wegschieten. Misschien is het de kiwi, maar of hij het echt was, zullen we nooit te weten komen. Helaas.

De roofvogelshow wat later, is bijna net zo indrukwekkend als de eerdere show met de papagaai-achtigen. Hier zie ik een gier uit Egypte, in de weer met een ei. Ik heb het beeld laatst in een presentatie gebruikt als metafoor voor een ontbijt met een eitje.

De gier, de arend en de wouw. Ze vliegen over ons heen. Het maakt veel indruk. Alleen de verrassing om de beesten echt te zien vliegen alsof je in de tropen bent. Dat gevoel is wat minder sterk aanwezig bij deze show. Misschien zijn we net verwend, maar het moment dat de ara’s uit het hok kwamen en in onze richting kwamen. Dat gevoel, is onvergetelijk. Wat een prachtig beeld!

Dit is het laatste deel van een 3-delige serie over het vogelpark Avifauna. We zijn er vorig jaar september geweest.

Vogelshow in het zonnetje

Daarna lopen we om de andere kant van de vijver terug naar het park. Genieten van de rode panda’s die heerlijk in het zonnetje liggen, hoog in de boom. Ze kijken soms verstoord op, om daarna met hun neus weer in hun vacht te kruipen.

Het is wel tijd voor de lunch. Naast de paar broodjes die we bij ons hebben, nemen we ook wat patatjes en een kroketje. Onderwijl praten we over alles en niks. De tijd goed in de gaten houdend, want straks begint de grote vogelshow in het midden van het park.

Het is al druk op de tribunes van vogelpark Avifauna. We vinden een mooi plekje en gaan er zitten in het warme najaarszonnetje. Je zou niet denken dat dit het laatste weekend van september is. We weten niet goed wat we hier nu van kunnen verwachten, maar het is overweldigend.

Vanaf het moment dat de hokken aan de overkant van de vijver opengaan, kijk ik met grote ogen wat er hier gebeurt. De grote ara’s vliegen over. De lange staarten achter zich aan. Net als de neushoornvogel of de vele gele parkieten. Wat een schoonheid. Dit is echt genieten en we krijgen er nog een leuk lesje bij ook.

Ze vliegen allemaal langs. Sommige krijsen, anderen volgen gedwee de instructies op van de presentatoren. Alles vliegt en komt langs. Tot en met het bijzondere vogeltje dat de muntjes in ontvangst mag nemen voor het goede doel. Hij weet ze behendig in de collectiepot te stoppen. Alle reden om na afloop contant te betalen.

Dit is het 2e deel van een verslag van een bezoek aan Avifauna, september vorig jaar. Lees morgen het laatste deel.

De vogels van Avifauna

We gaan een dagje naar het vogelpark Avifauna in Alphen aan de Rijn. Mijn moeder kon kaartjes krijgen. Omdat we op haar verjaardag in Aviodrome gratis binnenkonden, krijgen wij dit bezoekje aan het vogelpark. Bovendien zijn we allemaal gek op vogels. Een heerlijke traktatie aan het eind van de zomer.

Het mooie weer is een enorme kers op de appelmoes, om in ‘Van de Valk’-beeldspraak te blijven. We zijn erg nieuwsgierig naar de vele vogels die het park herbergt. Niet alleen bijzondere vogelsoorten, maar ook bijvoorbeeld een grote kolonie ooievaars, net als de wilde aalscholvers en talloze kauwtjes die in het park te vinden zijn.

Al bij binnenkomst worden we enthousiast onthaald door vrijwilligers die tekst en uitleg geven over de vogels. Vandaag is het de dag van de kasuaris, een vogel met een buitengewoon bijzondere kop, het lijkt of er een helm op geplakt zit. Net als de vlijmscherpe klauw, een dolknagel, aan de poten waarmee het dier dat op Nieuw-Guinea leeft, heel goed zijn vijanden te lijf kan gaan. Het dier is lastig te zien. Hij leeft alleen, ze vliegen elkaar anders te lijf. Vandaag houdt hij zich verborgen achter een schotje.

We lopen naar de grote vijver achter, een groot helofytenfilter. Daar is een mooie groep pelikanen en flamingo’s te bewonderen. Net als een paar oude ooievaars. Er hangen bordjes bij die vertellen dat de dieren misschien ongezond ogen, maar ze zijn gewoon oud en mogen hun laatste dagen hier in het park slijten.

We lopen achterlangs de vijver om naar het voeren van de halfapen te gaan kijken. Het is nog niet zover, maar de apen zijn duidelijk te zien al best zenuwachtig. Er zijn ringstaartmaki’s en rode vari’s in dit gedeelte van het vogelpark.

Terwijl we daar op een laag hekje gaan zitten, komen de ringstaartmaki’s dichterbij. De bordjes verbieden om ze aan te halen. Het valt daarom ook best op dat ze zo dichtbij komen. Ze zijn geïnteresseerd in de tas van mijn vader, maar komen even later ook naast ons zitten. Er zit er zelfs eentje even op schoot bij Inge. Ze krijgt zelfs de kans om een leuke selfie te maken. Zo behendig als hele apen is deze ringstaartmaki gelukkig niet. Hij pakt niet brutaal het mobieltje af om er mee te gaan spelen.

De toelichting die de verzorger even later geeft is verhelderend. Ze zijn zo tam omdat ze niet aangehaald worden, blijkt. De kolonie bestaat alleen uit mannen. Alleen de kroonmaki’s bestaat uit een stelletje. Het mannetje verdedigt zijn wijfje tegen alle aanwezige halfapen.

Dit is het 1e deel van een verslag van een bezoek aan Avifauna, september vorig jaar. Lees morgen het 2e deel.

Kaarsje van bijenwas

20141014_131051Door de omstandigheden van het programma gedwongen moesten we eerst naar de Middeleeuwen om mee te doen aan wat activiteiten voor Doris. Ze mocht een kaars maken van bijenwas en ze maakte zelf een vilten armbandje. We bezochten gelijk even de chirurgijn, barbier en die boeiend vertelde over geneeskunde in de Middeleeuwen.

Deze tijd staat veel dichter bij ons. Met een beetje moeite kun je in een oude stad deze gebouwen deels herkennen. Ook lopen de medewerkers in kleren rond die zo uit een schilderij van Brueghel zijn gestapt. De hoofdbedekking met kapjes en de lange, wijde gewaden komen zo uit een schilderij van de meester. De huizen vertonen ook veel gelijkenis met deze schilderijen.

20141014_125722

Dat is in de huizen die wat verderop staan wat moeilijker te zien. Hier is meer houtwerk. De huizen die geïnspireerd zijn op huizen uit Dorestad zijn veel eenvoudiger. De drukte en het vuur maken ze ook benauwder van binnen. Wel is het mooi om de slaapplaatsen en de verschillende vertrekken voor het vee te zien. De afscheiding tussen alle ruimtes is minimaal.

Katapult door de tijd

broodje-bakkenVan het klooster schieten we met een katapult door tijd en gaan naar de steentijd. Een lange boerderij staat iets achter het klooster. Bij de ingang zitten een paar medewerkers.

Ze dragen kleding uit die tijd en delen deeg uit waarmee de kinderen brood kunnen bakken. De medewerkers noemen zich archeotolken. Zij vertellen over de periode die ze vertegenwoordigen.

20141014_153553

Ik kijk binnen in de donkere boerderij. Het is een grote ruimte. De boerderij is erg lang en biedt ruimte aan heel veel mensen. Volgens de gids is deze lineaire bandkeramiek boerderij gebaseerd op een boerderij gevonden bij Geleen uit ca. 5300 voor Christus.

Dat is een hele tijd geleden. De boerderij is aardedonker van binnen, een vuurtje smeult. Een archeotolk blaast en het vuur laait op.

20141014_153621

De mensen leefden veel buiten en het verblijf in huis zal alleen zijn geweest als ze ertoe gedwongen werden door barre weersomstandigheden of andere situaties. Het verbaast mij dat met zo weinig licht zoveel gedaan werd. We leven nu in een wereld waar overal licht is. De angst voor het duister heeft gewonnen van het donker dat dingen verborgen houdt en geheimen verbergt.

De tocht naar de Hunebed en de bijbehorende Trechterbekerboerderij is geweldig. We stappen een paar duizend jaar over van de ene boerderij naar de andere, maar wat een beleving. Ook hier een archeotolk die alles wat ze nodig heeft om haar heupen draagt. Ze loopt op blote voeten en port het vuur aan. Onderwijl vlecht ze een mand.

20141014_120209

Bij de bronsgieterij mag Doris meeblazen met een primitieve balg om het vuur tot boven de 1000 graden te krijgen naar de temperatuur om brons te smelten. De archeotolk legt uit hoe het brons gesmolten werd. Ze vertelt hoe de mallen in kuilen in de grond werden ingegraven om het brons op te gieten. Een tijd komt tot leven bij het zien van dit alles.

Een hut verder komen we al bij het begin van de jaartelling, de tijd waarin de Germanen in Nederland leefden. De archeotolk legt uit hoe ze met hulp van een ijzer weer tot veel meer in staat waren dan de mensen in de bronstijd.

20141014_113257

Hij helpt mee je voor te stellen hoe de Romeinse legermacht indruk zal hebben gemaakt op de boeren. Een Romeinse soldaat droeg nog meer ijzer dan een koning. Een heel legioen dat voor hen verscheen, moet werkelijk intimiderend zijn geweest. Wie stuurt er zoveel koningen op ze af?

De prehistorie is een mooie tijd om bij stil te staan.

Wordt vervolgd

20141014_120545

Archeon – een reconstructie

20141014_123716Een reis naar vervlogen tijden. Een gereconstrueerde reis, dat wel. Het is altijd lastig om in de prehistorie te duiken. Er zijn namelijk geen schriftelijke documenten uit die tijd. Archeologen maken bij hun opgravingen altijd een reconstructie. Het Archeon laat die reconstructies zien. Samen met gebouwen waar vaak wat meer documentatie van is: de Romeinse tijd en de Middeleeuwen.

Inge wil al naar het archeologisch themapark sinds het geopend is in 1994 en Doris is gek op geschiedenis. Ik was een beetje huiverig. Ik zie nog de kale vlakte met de paar nep-historische gebouwen vanuit de trein als ik van Leiden naar Utrecht reed. Kan een reconstructie wel het verleden oproepen?

20141014_115913

Het zijn de laatste dagen van het jaar dat het park nog open is in deze herfstvakantie. Het is ook niet echt weer om naar een park in de open lucht te gaan, maar we wagen het toch. De regen onderweg moedigt niet echt aan. We worden ook nog eens helemaal om Alphen aan de Rijn geleid door de routebeschrijving van de website, maar we weten er te komen.

Bij de ingang valt de regen met bakken uit de hemel. Een groep pubers verspert de toegang tot de kassa. Ze staan overal, terwijl wij al betaalde kaartjes hebben. Maar we weten door de massa heen te komen en in het entreegebouw binnen te dringen. Naast de parkeerkaart kopen we ook een vermaakkaart voor Doris. Ze kan nu aan een paar activiteiten onderweg meedoen.

20141014_120222

Dan vluchten we door de regen naar het klooster. Daar is het toilet. Dat in het aangrenzende gebouw met archeologische vondsten uit Zuid-Holland ook wc’s zijn is de kassadame waarschijnlijk vergeten. We hollen door de tijd van jagers en verzamelaars heen en scheren langs de steentijd, op weg naar het Middeleeuwse klooster.

Bij het klooster raak ik in gesprek met een vrijwilliger. Hij is helaas niet in monnikenpij, de regen en het werk in de kloostertuin weerhouden hem de kleren uit het verleden aan te trekken. Hij vertelt mij over het zanggroepje waarvan hij deel uitmaakt. Ze zingen Gregoriaans. Hij laat mij een gezang zien waaruit het do-re-mi is ontstaan.

Lees verder: Katapult door de tijd