Tagarchief: almere haven

Fietskar – Sientje (47)

Een dochter en een hond. Wat zou dat mooi passen in een fietskar. Dat was de gedachte. Een aanbieding bij de Hema bracht ons op het idee om een fietskar te kopen. Er was ruimte in de fietsaanhanger voor 2 kinderen, maar 1 kind en 1 hond, zou toch ook moeten lukken? Sientje kon best wel vast met het tuigje dat we ook gebruikten in het fietsmandje of in de auto. Doris paste goed in een constructie van de fietskar zelf. Zo zou we de tocht veilig verlopen. Hier kon niets meer mis gaan.

Fietskar past niet door poort

Een gedoe! De fietskar paste niet door de poort. Eerst de kar er diagonaal uit, dan buiten de poort weer opbouwen, kind erin en de hond erbij. We konden eindelijk gaan rijden. Is altijd al een gedoe om met een kind snel weg te kunnen rijden, laat staan als daar ook nog een teckel bij komt. En Sientje was niet onwillig, maar ze stond bij dit experiment zeker niet te trappelen van ongeduld. Ze hanteerde eerder de bekende teckelhouding: ik werk niet tegen, maar zeker niet mee.

We zouden een lekker rondje rijden en ergens onderweg een picknick genieten. Al het eten klaargemaakt, broodjes gesmeerd, lekker drinken in flessen. We hadden best veel zin in een lekker fietsritje door onze nieuwe woonplaats Almere. Ik leerde gaandeweg al wel wat wegen kennen bij het hardloopgroepje waarmee ik iedere vrijdagavond een rondje holde.

Goed vastzetten

Eindelijk zat de hele familie vastgeklemd. Ook Sientje zat vast aan het tuigje. Het was een ingewikkelde constructie waarmee ze goed vastzat. Doris ernaast en het gezelschap kreeg zo een mooie lift achter de fiets van papa aan. We reden weg, onwennig, alles schudde op de klinkertjes bij de parkeerplaatsen. We konden niet gelijk het fietspad pakken, daarom namen we een stukje van de grote weg.

Ik sloeg de grote weg in of er gebeurde vanalles achterin. Sientje wist uit de kar te springen en de kar kapseisde op zijn kant. Een noodstop, langs de drukke weg. Doris hing gelukkig stevig vast in het tuigje. Ze huilde. Eerst Sien weer zien terug te krijgen in de kar en daarna alles weer overeind zetten. Doris troosten en alles naar een veiliger plekje brengen.

Sientje voelde er weinig voor om zich in de kar mee te laten voeren. Misschien zou ze liever zelf lopen of eigenlijk nog veel liever op de bank blijven liggen. Van haar hoefde het allemaal niet zo nodig. Ze wist heus wel dat er iets leuks kwam, maar om daar goed van te kunnen genieten was al dat gedoe vooraf teveel. Daarom wilde ze nog voor we goed en wel reden, al uitstappen.

Gevaarlijk

Niet handig en eigenlijk heel erg gevaarlijk om dat midden op een drukke weg te doen. Daarom zetten we de fiets op een rustig plekje iets verderop en probeerden Sientje beter vast te ketenen. We deden het met de overtuiging dat het leuk was dat ze met ons meeging. De hele picknick die we zo mooi hadden klaargemaakt thuis, lieten we ons niet afnemen door ons teckeltje.

We maakten Sientje nog vaster en ketenden haar zo stevig vast dat ze weinig kanten op kon. Alles was gerustgesteld en ik mocht weer gaan rijden. Zo reden we. Sientje probeerde natuurlijk te ontsnappen. Ze drukte de beschermende laag omhoog en wist haar neus naar buiten te krijgen. Zo hing ze met haar kop tot vlak boven het fietspad. Het waren slechts enkele millimeters die haar scheidden van het asfalt. Wij zagen het met angst en beven aan, maar lieten het maar zo. Zolang niemand schade opliep, was dit een acceptabele manier van transporteren. We hoopten dat de hobbels haar neus zouden sparen.

Best lastig om een geschikt plekje te vinden. Maar bij Almere Haven, ergens in het park, langs het fietspad maakten we een heerlijk plekje op het gras voor onze picknick. We spreidden een kleed over het gras. Om ons heen de voorjaarsbloemetjes. Sientje snuffelde heerlijk in het gras. Doris vond het ook lekker om in het zonnetje te zitten.

Genieten van buitenlucht

Genieten van de picknick in de buitenlucht. Ik dacht terwijl ik in een broodje hapte, nog even terug aan de omgevallen fietskar op nog geen 100 meter van ons huis. Wat was dit avontuur weer goed afgelopen. Het zorgde ervoor dat ik dubbel genoot van de picknick. Dat we hier zaten hadden we aan geluk te danken. Voor hetzelfde geld zaten we nu in het ziekenhuis bij de afdeling traumatologie.

Niet te lang aan denken, maar verder genieten van het samen zijn en vooral van elkaar.

Lees het vervolg: Schone was »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

Elke zondag een nieuw verhaal van Sientje in je mailbox?

Abonneer je op de wekelijkse nieuwsbrief

Kunst en brocante in Almere Haven

20140907_142647Het lag al een paar jaar in het voornemen: een bezoek aan de grote Kunst- en Brocantemarkt in Almere Haven. Het schijnt met zijn tachtig kramen de grootste van Flevoland te zijn. Elk jaar is begin september dit grote weekendevenement in de havenkom. Maar we komen er altijd achter als het weekend net achter de rug is is.

20140907_145539Dit jaar dachten we er op tijd aan. Omdat we het rustig aan moesten doen, maakten we dit tot hét evenement van dit weekend. We fietsten naar de havenkom, Doris achterop, de bandjes extra hard gepompt. We stalden de fiets ergens tussen de antiekmarkt en de kunstmarkt in. Zo hadden we ruime keus.

20140907_144038Veel kraampjes met elitaire meuk voor een forse prijs. Dat staat er vooral. Ik heb mij vergaapt aan de schoolkaarten, atlassen, Mariabeelden en schilderijen. Allemaal voor een hoge prijs beschikbaar. Nee, daar haal ik niet veel genoegdoening uit. Het draait juist om het scharrelen en voor een mooie prijs vinden van dingen.

20140907_144044Toch was voor mij ook de verleiding groot. Het laatste grote platenboek van Rien Poortvliet De aanloop lag er. Ik wilde het hebben en de eigenaar vroeg er 35 euro voor. Teveel, vond ik. Ik wilde er wel 20 euro voor geven. Te weinig, vond hij. We zijn in het midden gaan zitten, wat ik eigenlijk nog teveel vond.

20140907_200343Daarna nog een hapje geproefd bij de lange proeverij aan de lange kade. We maakten kennis met culinair Almere en het heeft zeker gesmaakt. Veel beter dan de eettentjes die Almere Stad rijk is. Het ijsje bij Mariola komt de volgende keer. De rij die daar stond was mij iets te lang.

En zo kwamen we terug van een leuke middag in Almere Haven. Maar of het nu zo de moeite waard is dat ik er volgend jaar weer heen ga?

20140907_162904

Omzwervingen: Twee bruggen (5)

imageDe dijk bocht in een nauwelijks merkbare buiging mee met de waterkant van het oude land. De havenkom van Huizen verschijnt opeens. Het lijkt wel of de oude haven achter een hoek wegkomt. Het ziet er zo vanaf de zee heel fraai uit. Zo heb ik het nog niet eerder gezien. Was het nou Tim of Tom Coronel?

Ik zoek de plek in de bossen waar ik zo mooi de havenkom van Almere Haven zag liggen. Het is onvindbaar. Alleen maar bossen. De kerk van Naarden torent veel verder op. Alleen de contouren zie ik in het felle, zilveren licht. Het water glinstert mooi op het zonlicht.

imageVoor ik er erg in heb, nader ik Almere Haven. Ik sla af en rijd over het kleine kerkhof. Het kerkhof is verdeeld in ronde velden, afgescheiden door haagjes. Elk veld is afgesloten met een hek, op de hoeken staan wat metalen bloempotten. ‘Grafkamer’ met een nummer erachter, staat op een bordje midden op het hek.

Ik rijd eerbiedig over het brede pad dat midden over het kerkhof loopt. Ik kom in het centrum. Eerst moet ik over een brug, waar een gezin met meerdere kinderwagens breed over het fietspad loopt. Ze willen niet aan de kant en ik rijd ze bijna voor de voeten.

imageDaar is Almere Haven. In een vloek en een zucht fiets ik door naar Almere Stad. Niet voordat ik nog even de kringloopwinkel ben langsgereden. Het is half zes en ik zie dat de deur gewoon openstaat. Ik dacht dat hij failliet was.

Als ik aan de man achter de toonbank vraag over het faillissement, roept hij verbaasd dat ik niet alles moet geloven wat de krant schrijft. ‘Iemand hoort wat en dan zegt de krant het en vervolgens gelooft iedereen dat.’ Ik mag nog even rondkijken, een minuut of tien. De boekenhoek is helemaal naar de andere kant van het pand verhuisd.

Hij stuurt me even later weg. ‘Het alarm gaat er zo op en dan moet iedereen vertrokken zijn.’ Ik reken snel af en fiets verder naar huis. Het Weerwater langs. De stad roept mij af. Het bevrijdingsfestival dendert een nieuw lied de lucht in. Overal dreunt het. Maar ik voel mij bevrijd. Een heerlijke fietsrit heeft mijn gedachten weer opgefrist.

imageDit is het vijfde en laatste verhaal in een serie van vijf over mijn fietsrit gemaakt op Bevrijdingsdag.

Naar het eerste verhaal: Twee bruggen

Omzwervingen: Twee bruggen (4)

imageDe grote Stichtse brug over. Het is een stevigere klim dan die brug een kilometer of twintig terug. Hier rijden ook tractors in volle vaart voorbij. Het is uitkijken, maar als je boven staat wordt je zo beloond met een mooi uitzicht. Al kun je de brug verderop niet zien. Onder mij trekt een speedboot snel door het water. Een baan en hoge golf laat hij achter zich.

Ik neem de trap naar beneden. Al moet ik de dalende fiets tegenhouden. Het scheelt een flink eind rijden. En al hoef je niet te trappen, ik heb het gevoel zo veel sneller beneden te zijn. Op de dijk maak ik nog een paar foto’s. Het licht is ineens heel fel en de verte verdwijnt in de glinstering. Het lijkt opeens of de overkant gehuld is in een dun heiig laagje mist.

imageDe verrekijker blijft in de tas. Ik ga verder fietsen. De wind in de rug, zie ik aan de windmolens die achter de brug staan. Het voelt heerlijk, de wind in de rug en de zon half van voren. Het water kleurt zilverachtig en al is er achter niet veel te zien, het is prachtig. Een plezierjacht vaart gelijk met mij op. Ik trap lekker door en zoek de plekken waar ik net fietste.

Ik ga de rest van de dijk af beslis ik. Eigenlijk is de wind hier bijna altijd tegen. Daarom maak ik gebruik van de kans om door te rijden. Drie vliegtuigen vliegen over het Gooimeer. Ik hoor de propellers ronken. Het zijn drie historische vliegtuigen. Twee spitsfires en een groter vliegtuig. Ze vieren al vliegend de bevrijding. De vliegtuigen slaan af over Huizen in de richting van Hilversum.

imageDit is het vierde verhaal in een serie van vijf over mijn fietsrit gemaakt op Bevrijdingsdag

Lees deel 5

Lees eerst deel 1