Tagarchief: actualiteit

Voedselbos Weerwoud op Utopia-eiland

Het eilandje Utopia in het Weerwater is altijd een favoriete plek van mij geweest. Ik schreef er weleens een gedicht over in opdracht van de gemeente. Het haalde helaas het betreffende boekje waarin het zou komen niet.

De periode dat de Floriade gepland werd, leek het gebied een beetje tussen wal en schip te vallen. De weg, bijna een dijkweg naar het eiland. Zo mooi aan weerszijden gemarkeerd door grote, hoge populieren. Het ritselende blad en het hobbelige asfalt. Allemaal elementen waar ik echt van genoot.

Beklimming Utopiatoren

Het hoogtepunt van een bezoek aan Utopia was dan de beklimming van de toren. Opgebouwd uit leidingbuizen waarmee de polder is leeggezogen. De 12 meter hoge toren was een geschenk van de Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders (RIJP). Hij verwijst naar de tijd van de inpoldering. Overal plaatste de RIJP deze torens, minder hoog dan deze, maar hoog genoeg om een eind verder te kijken.

Ongeveer tot een jaar of 5 terug kon je nog op het eiland rondlopen. Er waren plannen, maar vooralsnog was het vooral een eiland vol met bomen. Er stonden veel essen en populieren. De charme dat je het eiland echt betrad via een bruggetje. Het bruggetje stond op instorten, maar wat voelde het steeds als het betreden van een echt eiland.

Het hele gebied waar nu de Floriade komt, is op de schop gegaan. Er zijn maar weinig plekken waar de grond niet is geroerd. Het Utopia-eiland is onherstelbaar veranderd. Geen trappetje meer maar een brede aanvoerweg. Naast de oude dijkweg ligt een brede weg. Het asfalt van eertijds en de hoge bomen langs de oude weg, zijn er nog. Maar verder is er alleen de herinnering. Alleen het uitzicht over het Weerwater in de richting van de stad is hetzelfde gebleven.

Weerwoud

Utopia is enorm veranderd. Er is nu een select groepje mensen aan het werk om een voedselbos te bouwen. Ze doen dat onder de Stichting Weerwoud. Een groepje mensen, de Urban Greeners werkt nu aan de groene stad van de toekomst. Naast een voedselbos is het gedeelte waarin ze experimenteren met nieuwe landbouwmethoden.

Agroforesty noemen ze het. Stroken landbouwgrond van 3 meter breed wisselen af met bomenrijen waar onderbegroeiing groeit. Er groeien amandelbomen, walnotenbomen, duindoorns en uiensoepbomen. Ik mocht zaterdag bij de rondleiding van de blaadjes proeven.

Op wereldvoedseldag bezocht ik namelijk het eiland met het Voedeslbos Weerwoud. Ik kreeg een uitgebreide rondleiding. Er liepen ook veel vrijwilligers mee. Ze verzetten veel werk. Vooral het weghalen van de brandnetels, het plaatsen van houtwallen en aanleggen van paadjes, is hun taak. Het ziet er indrukwekkend uit. De plek waar eens essen groeiden van zeker 10 meter hoog, zijn nu kleine boompjes en stroken met landbouwgrond.

Idee

Het voedselbos en de agroforesty zijn een idee van Xavier San Giorgi. Hij heeft al veel werk verzet op het gebied van voedselbossen. Het idee is ook dat mensen zich meer omringen met natuur waar ze ook voedsel uit kunnen halen. Niet alleen een omgeving voor de sier, maar ook een omgeving waaruit je een maaltijd kunt samenstellen.

Dat zie je ook terug in het Voedselbos Weerwoud. We mochten ook in de strook bos lopen langs een breed betonnen pad. Ik herinner mij vooral het kruipdoor-sluipdoor weggetje naar de Utopiatoren. Nu is het een brede weg met een geleiderail voor blinden in het midden. Al ligt deze nog niet overal goed, volgens een medebezoeker van de rondleiding.

In de bosstrook van een meter of 20 breed en zo’n 100 meter lang wisselen hoge en lage begroeiing elkaar af. Hier hebben de vrijwilligers dus heel veel werk met het weghalen van wat zij onkruid noemen. Er zijn nu bessen gepland en ook veel laaggroeiers. Bijna alles is te eten.

Lagen in het voedselbos

De verschillende lagen in het voedselbos kun je prachtig zien. In het voorbeeld wat ik zag, groeide een mispelboom onder de hoge populieren en enkele es die de essentakziekte lijkt te overleven. Of de moerbeiboom, die weer hoger wordt dan de mispel. Ook mocht ik proeven van de bijzondere peperboom, de kiespijnboom.

De kleine szechuan peppers smaken heel apart. Ze geven een tintelend gevoel in je mond. Het puntje van mijn tong en mijn lippen tintelden nog lang na, nadat ik voorzichtig een pepertje proefde. Niet pijnlijk warm, maar meer prikkelend. Een apart gevoel.

Spiraalvormige tuinen

Het 3e deel van Utopia-eiland bestaat uit allerlei spiraalvormige tuinen, waaronder een tiny forrest, een demonstratiemodel van hoveniers waarin gebruikte tegels spiralen naar een plas in het midden, en een minivoedseltuin. In de laatste hebben we even gestaan. Onder de hogere bomen, kersen, amandel en daaronder een heel ‘sla-bed’ van kleine lindeboompjes. De bladeren zijn in het voorjaar heerlijk om op te eten. Er groeien verschillende lindes, elk met een eigen karakter en smaak.

Bij de terugkeer naar mijn fiets raakte ik verstrikt in weemoedigheid. Een heel klein klaproosje groeide in de berm tussen het nieuwe asfalt en het Weerwater. De dunne rode bloemblaadjes trilden op de wind. De bloem deinde mee op diezelfde wind. Het vervult je met hoop. Misschien oogt de hele exercitie als een slagveld, maar hopelijk zullen de bergen zand en kale, lege vlaktes plaats maken voor veel nieuw groen.

Al weet ik ook dat doorsnee Floriadebezoeker iets ander groen dan de aangeharkte perkjes met bloemen snel bestempelt als onkruid. Net als dat een pad vooral van betonsteen gemaakt moet zijn en niet teveel natuurlijke obstakels mag hebben zoals groen tussen de tegels.

0 op de meter, het kan – Tiny House Farm

We wonen nu meer dan 3 jaar in Oosterwold. Onderdeel van onze verhuizing naar het Roze huisje in Almere Oosterwold is dat we bewuster en vooral zuiniger willen leven. Minderen is het toverwoord. Hoe kunnen we leven met minder en toch net zo gelukkig (of misschien wel gelukkiger) zijn.

Energierekening

De energierekening is nu met de hogere gasprijzen en elektriciteitsprijzen onderwerp van gesprek. Wij krijgen hem altijd in juli. We leven met 3 personen, 6 zonnepanelen en 2 teckels. We verwarmen ons huis met een kleine pelletkachel. Het warmwater komt van een doorstroomboiler. Ik zal onze energierekening verklappen: we hebben geld teruggekregen.

De hoeveelheid pellets die we afgelopen winter hebben verstookt, is 15 zakken pellets van 16 kilo per zak. De kosten hiervoor bedragen minder dan wat we teruggekregen hebben van de energieleverancier. Daardoor leven we met 6 zonnepanelen met 0 op de meter. We hebben zelfs 50 euro ‘verdiend’.

Over de pellets is veel discussie, maar ik weet zeker dat we qua energie, kWh, met pellets minder hebben verbruikt dan wanneer we een warmtepomp zouden hebben. Ik ben heel benieuwd wat een warmtepomp aan energie kost. Gebruikers zijn er nogal schimmig over. Ze doen net of het heel zuinig is, maar het is vooral efficiënt. Ik krijg nooit te horen hoeveel hun warmtepomp na aan kWh in een jaar verbruikt.

Voortdurend warm houden

De kosten of de hoeveelheid energie die het kost om het huis voortdurend warm te houden, liggen veel hoger dan bij ons gebruik van een pelletkachel. Dat weet ik wel zeker. Wij warmen het alleen als we het koud hebben. Anders gaat hij gewoon niet aan. We streven geen constante temperatuur in huis na, maar warmen bij als het koud is. Als het dan warm genoeg is, gaat hij weer uit.

We zijn vervolgens gaan kijken of er in huis apparaten zijn waar we op kunnen bezuinigen. We hebben een vriezer in de schuur en een koelkast met vriezer in huis. Dat zijn op dit moment de grootste energieslurpers. Ze zijn allebei nog geen 10 jaar oud. Daar kunnen we dus niet zoveel op besparen. Mogelijk als we meer fruit en groenten uit de tuin halen, is er nog een vrieskist nodig. Op dit moment niet, want deze zou onnodig draaien. Verder draaien we geen grote energieslurpende apparaten.

Oplossing: minder energie gebruiken

Ik ben ervan overtuigd dat we naast zuinigere apparaten, vooral minder energie moeten afnemen door minder energie te gebruiken. Dus minder apparaten en onnodig brandend licht of een onnodig draaiende verwarming uit zetten. De tendens is namelijk heel vaak dat van alles onnodig staat te draaien. Als er niemand thuis is, hoeft de verwarming niet aan. Net als dat er geen licht hoeft te branden.

Dat staat er los van of je zonnepanelen hebt of niet. Energie is energie en dat mag je niet verspillen. We zullen nooit klimaatdoelen halen zonder te minderen. Dus gewoon op de trapfiets zonder elektronische ondersteuning naar het werk en thuis geen apparaten aan die je niet gebruikt of nodig hebt.

Luxe inleveren?

Lever je daarmee aan luxe in? Ik betwijfel het. Er blijft genoeg luxe over om van te genieten. En van minder luxe kun je meer genieten. Het is vooral een angst om te minderen. Maar ik weet zeker dat je er (bijna) niets van merkt. Probeer het eens een maand en je zult het zelf merken.

Ik ben heel benieuwd wat de huidige situatie op de energiemarkt gaat doen met onze rekening. We hebben genoeg voorraad pellets om de winter door te komen. Dan is het vooral hopen op genoeg zon om de zonnepanelen hun werk goed te laten doen.

Ik blog dus ik besta – doorgaan of stoppen

Bloggen of niet bloggen, dat is de kwestie. Als een echt minimalist kijk ik ook naar de kosten. Het hosten van een eigen site en het gebruik ervan.

De traagheid van de site; hij was echt ontzettend traag. Deels veroorzaakt door het achterstallige onderhoud van mijn kant. Het andere deel ongetwijfeld door de hostende partij en de zware bestanden.

Al die foto’s direct van je telefoon uploaden, levert vooral grote bestanden op. De grote massa aan tags en categorieën die deze site met zich draagt, maakt het er ook niet overzichtelijker op.

En de hostingpartij die de prijzen verhoogt. Al rekenend kwam ik erop dat ik bijna een kwart meer moest betalen en waarvoor. Ik stop ermee, zei ik tegen een twittervriendin. Ze was boos. Ga je al die jaren aan blogs zomaar overboord doen? Je bent knettergek.

De moeite van het lezen waard

Zeker, ik was heel blij met een paar blogs, maar al die stukjes die ik vanaf 2006 aan het www heb toevertrouwd. Daar is misschien een stuk of 100 nog de moeite van het lezen waard. Misschien de laatste jaren bewaren en wat er meer dan 20 keer per jaar wordt bekeken?

Volgens Google Analytics is dat best nog wat van de bijna 4000 blogs die ik heb, meer dan 500 blogs zijn 20 keer of meer bekeken in het afgelopen jaar. Maar dan nog. Dat betekent dat er bijna 3500 een stuk minder of helemaal niet bekeken zijn.

Opruimen dus, maar dat haalt nog niet de vraag weg wat ik wilde doen met mijn blog. Ik blog bijna nooit meer. Het komt doordat ik de hele dag al naar het computerscherm staar. Langer dan goed voor me is. Als ik dan een stukje wil schrijven, een verhaal of zo, dan heb ik geen tijd meer voor een blog.

Ook zijn de onderwerpen een beetje op. Om weer over mijn tuin te beginnen of zo. Misschien vind ik dat ik niks meer meemaak. De wereld kon wel overhoop liggen met corona, dat hoeft nog niet te betekenen dat ik erover moet bloggen.

Nieuwe hostingpartij

De actie is geworden dat ik gestopt ben bij mijn hostingpartij en een nieuwe gezocht heb. Het overzetten van de blogs had veel voeten in aarde, maar dat is vrijdagavond ook gelukt met hulp van Irene, waar ik superblij mee ben.

En daar staat mijn blog. Nog niet helemaal puik. Een beetje dizzy en nog zonder plaatjes. Voorlopig doe ik ook even geen plaatjes. Eens kijken of dat echt zoveel uitmaakt. Ik ben allang heel blij met een website die razendsnel is. Ik ben aan het opruimen in de categorieën en tags geslagen. Het is een flinke vermageringskuur geworden.

En dan twijfel ik nog wat ik doe met bijvoorbeeld de Danteblogs. Eigenlijk wil ik daar een heel eigen blog van maken op blogspot. Het is zo’n eigen onderwerp en ik denk dat ik daar meer mensen mee zou kunnen trekken. Zo houd ik wat ik hier schrijf een beetje losser.

Dat vond ik heel leuk aan het lezen van die oude blogs. Ik schreef werkelijk overal over. Ongedwongen en met heel veel plezier. Dus wie weet…

Wat was het mooiste boek dat je dit jaar las? – #50books vraag 50

De laatste vraag van dit jaar. Een heel jaar vragen verzinnen. De ene week ging het makkelijker dan de andere, maar bij elkaar is het een mooie lijst geworden. Volgens het televisieprogramma DWDD is de tijd van de lijstjes weer aangebroken. Het absolute hoogtepunt volgt in de week tussen Kerst en Oud en Nieuw met de Top2000.

Als lezers onder elkaar houden we het hier wat rustiger. Daarom geen grootse lijstjes al lijkt het mij heel leuk om volgende week een mooie lijst samen te stellen op basis van de vraag van deze week. Het is een vraag met een terugblik:

Wat is het mooiste boek dat je dit jaar las?

Je mag van mij kiezen uit meerdere boeken, genres. Het boek hoeft ook niet per se dit jaar verschenen te zijn, mag een gouwe ouwe zijn die je trof. Het moet wel een topper zijn die je de lezers van de boekenvraag #50books wilt aanraden.

Ik ben zoals elke week heel benieuwd naar de boeken die jullie noemen. Het is tegelijkertijd de laatste keer dat ik jullie een boekenvraag stel. Vanaf volgend jaar neemt Martha de boekenvraag over op haar blog drspee.nl. Ik wens haar heel veel succes en sluit zeker geregeld aan bij het beantwoorden van de vraag.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Tweedehands laptop

Het is eindelijk zover: ik heb een nieuwe laptop. De computer beneden is meer dan 10 jaar oud en trekt het niet meer. Ik vond laatst bij het opruimen het foldertje van de Aldi nog uit 2005 waarin hij wordt geprezen. De super de luxe computer van weleer is ingehaald door de tijd en draait zelfs supertraag op Ubuntu.

De aankoop van een nieuwe laptop stel ik al meer dan een jaar uit. Ik heb een oude laptop van iemand opgeknapt en die gebruik ik naar volle tevredenheid. Alleen mis ik beneden een snelle computer. Ik heb eens via Coolblue een goedkoop afdankertje gekocht, maar die beviel niet, waarna ik hem terugstuurde. Overigens een bijzonder goede en prettige service van Coolblue.

Wel lette ik de laatste weken extra goed op. Veel aanbieders hebben nu aantrekkelijke aanbiedingen omdat scholieren en studenten op zoek zijn naar laptops. Nu trof ik een aantrekkelijke aanbieding bij MicMac Computers voor een tweedehands laptop. Een mooi dingetje waarmee ik veel kan doen.

De keuze voor een tweedehands laptop kan ik iedereen aanraden. Als eerste voordeel is dat de kwaliteit van de laptop vaak vele malen beter is dan een nieuwe in die prijsklasse. Voor 400 euro kun je bij de Aldi of Mediamarkt een laptop kopen, maar die bezit 4 GB en niet 8 GB. Ook is de processor van mijn tweedehands laptop beter. Daarnaast zijn de behuizing en het toetsenbord aanmerkelijk luxer.

Dat is niet het enige voordeel. Het kopen van een tweedehands laptop is net als het kopen van een tweedehands auto beter voor het milieu. Hij hoeft namelijk niet meer gemaakt te worden. Het boekje van Babette Porcelijn: De verborgen impact, Alles wat je moet weten en wat je kunt doen om eco-neutraal te leven leert dat. Zo geef je de laptop een 2e leven en bespaar je de impact die het maken van een nieuwe laptop heeft op het klimaat.

Wij werken momenteel in huis alleen maar met tweedehands laptops. De vorige laptop van mij was ook een tweedehandsje. Het bevalt mij prima. Waarom iets nieuws kopen als je ook een mooi gebruikt apparaat kunt kopen.

Snellezen

image

Afgelopen week behandelde het televisieprogramma De kennis van nu een interessant fenomeen: snellezen. Binnen het programma lieten ze zelfs een heuse wedstrijd zien. Wie het snelste een hoofdstuk uit een boek kon lezen en naderhand ook het beste de inhoudelijke vragen uit de tekst kon beantwoorden.

De tips voor snellezen: zorgen dat je je vinger goed bij de regel houdt. De omliggende regels zorgen dat je oog minder goed gericht is op de regel die je leest. Daarnaast moet je het stemmetje dat je bij het lezen gebruikt proberen te negeren. De vocalisatie van de tekst zorgt voor een onnodige vertaalslag die de hersenen moeten gebruiken, zo stelt de snelleestrainer Mark Tigchelaar in het programma.

Natuurlijk is het voor studiedoeleinden handig om te kunnen snellezen en ik heb het bij mijn studie Nederlands veelvuldig ingezet, maar ik zou niet alles willen snellezen. Juist het plezier in het lezen is die vocalisatie van stemmen, wisseling van stemmen in je hoofd als iemand anders spreekt, visualisatie van beelden die de tekst oproept en het wegdromen in het verhaal zelf. Allemaal dingen waar Peter Mendelsund op wijst in zijn boek Wat we zien als we lezen.

Zoals het vooruit- of juist teruglezen van een tekst. Hoe heerlijk is het om in een roman stiekem een paar bladzijden vooruit te kijken en daar al dingen tegen te komen die je pas straks echt kunt begrijpen. Dan weer terug te gaan en de eerder gelezen scène weer te vinden.

Of wanneer je op een raadselachtig kruispunt bent terechtgekomen en je voor de keus staat: doorlezen of teruggaan en eerdere passages opnieuw doornemen?

Het is die keuze die lezen zo leuk maakt: je mag zelf de dingen verbeelden zoals je wilt, maar je mag ook beslissen wat je doet met lezen: doorlezen, teruglezen, vooruitlezen.

In deze gevallen kunnen we besluiten dat we een cruciaal element hebben gemist, een gebeurtenis of uitleg die eerder in het boek langskwam. En dan bladeren we terug in een poging de ontbrekende componenten van het verhaal te achterhalen. (119)

Dit zijn juist de dingen die je bij het economische snellezen voorbijraast. Er is bij snellezen geen tijd voor de verbeelding, alleen voor het begrip.

Volgens Peter Mendelsund kun je lezen zonder te zien, maar ook lezen zonder te begrijpen. Je laat je voortstuwen door de beelden, maar begrijpt geen snars van de zinnen. Een interessante vraag wat je in zulke gevallen doet bij het snellezen. Ik denk dat je het spoor bijster bent, zonder in de gaten te hebben dat je het spoor bijster bent.

Peter Mendelsund: Wat we zien als we lezen. Oorspronkelijke titel What We See When We Read. Nederlandse vertaling Roos van de Wardt. Amsterdam/Antwerpen: Uitgeverij Atlas Contact, 2015. ISBN: 978 90 254 4567 6. 432 pagina’s. Prijs: € 21,99. Bestel

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn derde bijdrage over Wat we zien als we lezen van Peter Mendelsund. We lazen dit boek bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nl. Lees de bijdragen van anderen in de reacties.

Vissers (2)

image

De vis ligt nog altijd doodstil in het net. Maar als de jongen zijn 2 handen onder het dier geschoven heeft, slaat de snoekbaars zich ineens omhoog. Hij laat de vis geschrokken los. ‘Pak hem nou in de nek’, roept zijn vader. ‘Hier hou vast.’ ‘Maar ik durf niet,’ zucht de jongen. Hij wappert met zijn armen. Zijn vader loopt naar het net en pakt het beet.

Plotseling werpt de grote snoek zich omhoog en valt half met het vangnet in het water. De vader laat het net in het water zakken en gebaart naar de zoon. De vis maakt opnieuw een zwembeweging en hapt zich vast in het net. ‘Verdomme’, roept de vader en werpt zijn sigaret in het water. ‘Hij zit vast.’

Hij hijst het net aan de waterkant. Zijn zoon staat er zwijgzaam bij. Het dier ligt doodstil en vader hannest met het net. Als hij het dier losheeft, houdt hij het trots omhoog. ‘Hier, zo moet het.’ De jongen pakt het mobieltje en klikt voor de foto. De snoek beweegt niet meer. Hij geeft zich gewonnen.

Dan buigt de vader met het dier naar het water en laat de grote snoek in het water zakken. Het zwemt traag weg met brede slagen. Hij is uitgeput van het gevecht en verblijf op de waterkant. Vader haalt het pakje sigaretten uit zijn zak en vist er eentje uit. Hij steekt de peuk aan en loopt met het vangnet naar de brug.

De jongen werpt de hengel weer in het water terwijl zijn vader het net staat te repareren tegen het brughoofd. Af en toe glijft er een rookpluim tussen zijn lippen. Dan mompelt hij iets en wringt zijn vingers tussen de fijne mazen van het net.

In het water verderop lijkt iets te plonsen, bewustgeworden van zijn vrijheid. Het leven gaat verder, maar dat hoeven de vissers niet te weten.

Verkiezingsappel – #stemmen

image

Vanmorgen kreeg ik een appel op het station van een volksvertegenwoordiger. Het is een rimpelige vrucht en nodigt niet echt uit om te gaan eten. Blijkbaar groot ingekocht en de campagnemakers kwamen op het idee omdat de naam van de vrucht in de naam van de partij schuilt. Ik krijg een christen democratische appel van de christen democratische appèl.

Italiaanse man

De laatste dagen staan er veel politieke partijen bij de stations. Het doet me denken aan iemand die via twitter liet weten dat politici net Italiaanse mannen lijken. Voor het aanzoek doen ze een paar weken ‘misselijkmakend charmant’ om je daarna niet eens meer te zien staan.

Zweven

Ik weet niet meer wat ik moet stemmen. Het lijkt er steeds meer op dat het zweven bij verkiezingen toeneemt. Politiek lijkt steeds meer een emotioneel moment in plaats van gezond verstand. Het lijkt ook dat je je hart verpand voor een periode van 4 jaar. Politici maken niet waar wat ze zeggen. Doen en zeggen liggen mijlenver uit elkaar. En de kiezer kiest niet meer voor een ideaal, maar wat hem het beste uitkomt en aanspreekt.

Ik moet nog stemmen en weet vooral wat ik niet moet stemmen. Eerlijk gezegd blijven er weinig partijen over om nog op te stemmen.

Wolfgang – de afloop

image
Teuntje heeft zich het doosje van de nieuwe Samsung toegeëigend.

Het avontuur met Wolfgang is afgelopen. En goed voor ons: we hebben ons geld teruggekregen. De apparaten werkten weer niet na reparatie. We vonden het genoeg. We gingen met onze toestellen onder de arm naar de Aldi en vroegen ons geld terug. Dat kon niet, zei de filiaalleider. We moesten contact opnemen met het hoofdkantoor. Dan kregen we een brief thuisgestuurd en met die brief kregen we het geld terug.

Inge belde. Ze moesten een brief hebben waarin de problemen werd uitgelegd. We schreven een uitvoerige brief over de situatie, aangevuld met de correspondentie met de leverancier. En dat het probleem maar niet verholpen was.

We stuurden het pakket van sjaalman op naar het hoofdkantoor van Aldi in Zaandam. Twee dagen later viel er een brief op de deurmat. Ik durfde het niet open te maken. Inge wel. Wat zou erin staan? Zenuwachtig schoten onze ogen over het briefpapier. Ze hadden onze brief in goede orde ontvangen en gingen hem in behandeling nemen.

Zaterdag viel het antwoord op de deurmat. Weer zenuwachtig. Inge maakte de bief weer open. Ik keek snel over haar schouder in de brief. We kregen ons geld terug op vertoon van de brief en de bon. We pakten de Wolfgangs in en ruilden de boel in bij de Aldi. Dezelfde filiaalleider hielp haar en hij was erg opgelucht. Nu heeft Inge een ander toestel van het geld gekocht.

Ik wacht eerst haar ervaringen af voordat ik eraan begin. Dat heeft het avontuur met Wolfgang mij geleerd. Het blijft jammer dat het toestel niet deed wat hij had moeten doen…

Hoe is het met Wolfgang?

wpid-2013-06-12-19.07.16.jpgHoe is het eigenlijk met Wolfgang? Vorige maand schreef ik over mijn nieuwe telefoon Wolfgang. De telefoon van de Aldi die ik in gebruik nam bij mijn nieuwe abonnement van Ben. Eind april had ik hem gekocht – net als Inge – maar ik durfde het afscheid van mijn Samsung pas veel later aan.

De telefoon helemaal geïnstalleerd, doemde spoedig een probleem op. Ik moest om de paar uur mij ineens inloggen. De telefoon herkende de Sim-kaart niet meer. Ik moest er eerst een beetje om glimlachen, maar al spoedig werd het een hinderlijke tik van de telefoon. Waarom schee hij er ineens mee uit?

Beetje speuren op internet. Het bleek vaker voor te komen. Even opsturen en dan doen zij een software update. Inge zei dat dit best een ernstig probleem was. Zeker ook omdat mijn moeder eerder een Wolfgang had teruggebracht met een soortgelijk probleem. Ik ging terug naar de Aldi, maar ik kon mijn geld niet terugkrijgen omdat ik hem al langer dan een maand daarvoor had gekocht.

Daarom met de klantenservice van Wolfgang contact gezocht. Het duurde even voor ik een reactie kreeg: stuur hem maar op met een duidelijke omschrijving van de klacht. Ik omschreef de klacht toch duidelijk in het mailtje? Maar ik bleef kalm en schreef de klacht zorgvuldig op. Ik moest mij om de paar uur opnieuw inloggen.

Het toestel op de post. De Samsung waar ik afscheid van genomen had, moest weer uit de kast gehaald worden. Gelukkig stond alles nog min of meer geïnstalleerd. Ik hoefde niet zoveel aan te passen. Al merkte ik wel weer dat het best weer wennen was. Vooral de vormgeving van de nieuwe Android-versie op de Wolfgang vond ik heel prettig.

Een week later was hij weer terug. Het moederbord was vervangen. Eigenlijk was het hele inwendige van mijn toestel nieuw. Ik nam weer een middag de tijd voor het installeren van mijn Wolfgang. Alles leek koek en ei, totdat ik net klaar met het installeren, mij weer opnieuw moest inloggen. Ik vloekte.

Dit kon toch echt niet waar zijn. Net gerepareerd, maar toch weer kapot. Ik mailde met de service van Wolfgang: stuur je telefoon maar op met een duidelijke omschrijving van de klacht. Blijkbaar is dat het standaard-antwoord als de medewerkers de oplossing niet weten. Dat je al uitgebreid de klacht in de mail bespreekt, wordt in het antwoord niet meegenomen.

Inge installeerde net op dat moment haar nieuwe Ben-abonnement op haar Wolfgang. In de weken dat zij haar toestel in gebruik had, waren er geen problemen geweest. Maar ze was net een paar uur ingelogd op haar nieuwe abonnement of zij kreeg precies dezelfde foutmelding als ik. Zou het aan het telefoonabonnement liggen?

Inge mailde met Ben. In afwachting op hun antwoord deed ik ook maar even niks. Daarom logde ik om de paar uur in op mijn foontje. Het kreeg iets van een ritueel. Keurig om de paar uur inloggen. Alleen vervelend als ik net op internet zat of een foto aan het maken was. Het onderbrak je werk hinderlijk.

Ben was niet snel in de beantwoording. Het duurde een volle week voordat het antwoord in een mailtje kwam. Bij het lezen van de mail moest Inge even opnieuw haar Sim-kaart activeren. Waar lag het probleem volgens Ben?

Ben maakt gebruik van het t-mobile netwerk. Er waren in het verleden problemen geweest met het NL Alert systeem. Hierbij maakt de overheid gebruik van het netwerk van t-mobile. Sommige telefoons reageerden er vreemd op, dan viel hij plotseling uit het netwerk en moest hij opnieuw inloggen. Of batterijen liepen in enkele uren leeg. Als oplossing was er software ontwikkeld om de problemen te lijf te gaan. Alle telefoons waren geüpdated en het probleem was verholpen. Blijkbaar was de update niet meegenomen bij de telefoon van Wolfgang.

Inge belde met de servicedesk van Wolfgang. ‘Stuur het toestel maar op met een duidelijke omschrijving van de klacht’, was het antwoord. Zelfs de medewerkers van de helpdesk antwoorden dit. We stelden een mooi pakket samen. Beide telefoons pasten in de doos die Wolfgang de vorige keer voor mijn telefoon terugstuurde. Een pakket correspondentie erbij, met het antwoord van Ben.

Het is de laatste kans die ik Wolfgang geef. Ik ben het namelijk best een beetje beu. Ik mocht al twee keer mijn toestel installeren, gevolgd door twee keer mijn Samsung installeren. Al mijn services en app’s hebben er geen zin meer in. Ze vinden dat ik wel erg vaak de boel opnieuw installeer. En ik ben het met ze eens.

Dus of mijn Wolfgang bevalt? Nee, niet bepaald. Zeker ook omdat de vermeende reparatie niets heeft geholpen en ik nu alweer een week zonder toestel zit. Het lijkt er een beetje op dat goedkoop duurkoop is…