Tagarchief: aanraders

Afraders – #50books

image

Boeken die je leest en waarvan je spijt hebt dat je ze gelezen hebt, is iets anders dan een boek dat je iedereen afraad om te gaan lezen. Bij de meeste boeken heb ik nog zoiets dat een ander er misschien wel iets aan kan beleven. Ik vind het niks aan, maar dat hoeft niet voor iedereen te gelden.

Een boek dat je afraadt om te gaan lezen, is een boek waarin je teleurgesteld bent. Iets waar je veel van verwacht had, maar waarvan de uitkomst vies tegenvalt. Die boeken zijn niet zo rijk vertegenwoordigd. Meestal ben ik mild en laat iedereen zelf iets van een boek vinden.

Als door wesp gestoken

Dat betekent niet dat veel schrijvers en uitgevers als je je negatief uitlaat over een boek, reageren als door een wesp gestoken. Een bespreking waar je niet zo enthousiast bent over een boek, betekent nog niet dat het boek slecht is.

Overigens hebben organisten nog langere tenen als het aankomt op kritische besprekingen. Het heeft ervoor gezorgd dat orgelnieuws mijn bijdrages niet meer wil hebben. Daarbij krijg ik zo ongeveer elk jaar het verzoek van een organist uit het oosten van het land om mijn bespreking van zijn concert uit 2010 van mijn blog te verwijderen.

Niet schrijven over slechte boeken

Dan naar de vraag van Petepel: een boek dat ik onlangs nog gelezen heb en dat ik iedereen afraad om te lezen. Meestal schrijf ik niet over boeken die ik niks vond. Echt waar, ik lees wel wat meer dan waar ik hier over schrijf.

De boekenweekgeschenken bijvoorbeeld. Ik lees ze elk jaar weer in de hoop dat het eindelijk eens beter wordt. De hoop is al na enkele bladzijdes vervlogen, maar ik houd het toch eventjes vol.

Zonder plezier gelezen

Nou vooruit, een boek waar ik niet veel plezier in had om te lezen en waarbij ik mij echt afvraag of iemand anders het ook zou moeten lezen:

Sarah Meuleman: De zes levens van Sophie. Een boek waar ik grote verwachtingen van had. De thematiek van 3 vrouwen die worstelen met hun identiteit, die vechten voor hun positie in de maatschappij in combinatie met het verhaal van een jonge vrouw in New York.

Aanstellerig boek

Het blijft steken in een aanstellerig boek dat een irriterende vorm van eruditie bevat. Eruditie die eerder een gebrek verbergt dan een bepaalde intelligetie laat zien.

Ik vind bijvoorbeeld het boek van Emma Curvers ook niet zo heel sterk geschreven. Er kunnen allerlei elementen beter in, maar het boek bevat in de kern een mooi verhaal met veel sterke elementen. Misschien dat de redactie van de uitgeverij wat meer moeite zou kunnen besteden aan het oppoetsen van dergelijke debuten. Het zou zo’n boek met een paar handzame tips zoveel mooier maken.

Aanrader?

Zou ik nu iemand die in de trein tegenover mij met het boek van Sarah Meulemans roman De zes levens van Sophie zit te lezen, het boek uit de handen trekken en uit het open raam gooien? Zou ik die persoon ernstig aanspreken vooral te stoppen met het lezen van dit boek?

Nee, ik zou hem of haar heerlijk aan zijn of haar lot overlaten. Een mening wordt het beste gevormd als je het zelf ervaart. Dus misschien schuilt er in mijn afrader een grotere aanrader.

Van walging naar lieveling

Daar komt nog bij dat de boeken waar ik vroeger van walgde, nu mijn lievelingsboeken zijn. Het kan dus best gebeuren dat je je eigen mening moet herzien.

#50books

Dit is het antwoord op vraag  27 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Na Martha Pelkman in 2014 heeft Peter het in 2015 weer overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject.

Aanraders – #50books

image
Aanrader of persoonlijke voorkeur?

Een boek dat je net gelezen hebt en dat je iedereen aanraadt ook te gaan lezen. Het is de vraag van de #50books die ik nog niet beantwoord heb. Ik weet het antwoord niet zo goed. Ik lees aardig wat. Om de paar dagen ligt er wel weer een ander boek op het tafeltje naast mij. Met mensen ben ik veel kieskeuriger, maar met boeken stap ik makkelijk over van de ene naar de andere.

Ook lees ik meerdere boeken tegelijk. Voor het slapen gaan lees ik vaak een paar columns van Martin Bril. Op mijn bureau op zolder liggen vaak boeken die ik wil bespreken voor Litnet. Andere keren ben ik thuisgekomen met een stapel leesvoer van de kringloopwinkel en die wachten op mij om gelezen te worden.

Dus welk boek verdient het om aanbevolen te worden? Elk verslag van een boek is een aanbeveling. Ik wil mensen deelgenoot laten maken van het plezier dat ik beleef aan lezen. Boeken die niet de moeite van het lezen waard zijn, liggen niet op mijn nachtkastje en krijgen ook geen plaatsje op mijn blog. Natuurlijk deel ik ook teleurstellingen die ik bij het lezen ondervind. Maar dan hoop ik dat de lezers eigenwijs genoeg zijn het boek zelf ter hand te nemen om het met mij oneens te zijn.

Eigenlijk gebeurt het bitter weinig dat ik spijt heb dat ik een boek gelezen heb. Zelfs als ik het boek minder vind, beleef ik er ergens wel plezier aan. Dan is het onbelangrijk of het een spannend boek is. Meestal zegt het verhaal genoeg. En in andere gevallen haal ik genoegens uit passages, formuleringen of andere dingen die mij opvallen.

Als iemand dan vraagt welk boek ik hem of haar echt zou aanraden, dan sta ik met een mond vol tanden. Er is niet een boek. Bovendien is niets zo persoonlijk als je lievelingsboek. Zijn er voor mij lievelingsboeken? Eigenlijk niet. Elk boek heeft wel iets onvolmaakts in zich. Iets dat opvalt of irriteert. Boeken zijn eigenlijk net mensen.