Tagarchief: aanleggen

Geen internet – Tiny House Farm

Alles loopt voorspoedig, behalve de aansluiting op internet. We worden al 2 maanden van het kastje naar de muur gestuurd. Hoofdschuldige: Reggefiber.

Medeplichtigen: Baas, Van den Heuvel en VolkerWessels.

Wat is het geval? Op 19 juni legde Van den Heuvel elektra en water aan. De hoofdkabel van de glasvezel konden ze niet vinden bij ons in de straat. Deze was net aangelegd, maar wat ze ook groeven, ze konden hem niet vinden. Daarom hebben ze een loze leiding gelegd en vertrokken zonder iets te zeggen. Wel meldden ze de aansluitingsaanvraag af op 21 juni, samen de de melding aan Reggefiber dat de glasvezelrol niet te vinden was.

Bij het aanmelden voor een internetaansluiting, merkten wij dat er helemaal geen glasvezel ons huis in loopt, terwijl de hoofdleiding wel in onze straat ligt. We informeerden en hoorden dat we pas in december besteld hadden. Onmogelijk we hebben alles tegelijk besteld voor juni.

We maakten eind juli bij de ontdekking weinig kans. Net de bouwvak voor de deur lag alles stil. Het wijzen begon al wel. Nee, u moet bij Baas zijn, zij moeten de opdracht geven. Nee, zegt Baas, Reggefiber moet ons opdracht geven. We wachten op de combi. Tot zij klaar zijn met het leggen van de leidingen in de straat. Maar de leidingen liggen er al.

Zo zijn we al 2 maanden aan het wachten en niemand lost het probleem op. Wij hebben geen internet en tv, terwijl onze 3 buren het allemaal wel hebben. Hier wordt een fout gemaakt.

En niemand neemt de verantwoordelijkheid en lost het op. Ze geven steeds dezelfde antwoorden en er zit geen enkele schot in.

Het klinkt misschien gek, maar internet is echt een levensbehoefte. We zitten hier nu 2 maanden zonder een goede internetaansluiting en je voelt je best een beetje invalide.

Daarom: wie zou ons kunnen en willen helpen zodat we ook weer gebruik kunnen maken van internet?

Vers beton

image

Het fietspad voor ons huis wordt vernieuwd. Een dikke laag beton is gestort en ‘s avonds bewaken mannen in hesjes het verse beton. Een stap in het beton is voldoende om een afdruk achter te laten. Daarom lopen de mannen in de felgekleurde hesjes rond.

Ze houden het sluipverkeer tegen dat toch over de afgezettingen heen wil. Met succes. Ze praten met elkaar in de walkie-talkie. Ik hoor het over de gracht galmen. Een groepje mensen klimt het taluud op. Ze zijn gestrand met hun bootje.

image

Een dame in zomerjurkje wil op het vers gelegde fietspad stappen. Het beton is nog niet helemaal hard. De man in het hesje stuur haar glimlachend om de afzetting heen. Ze belt bij ons aan. Of ze een tangetje kan lenen, want de motor doet het niet meer. Een pinnetje is losgeschoten.

Even later klinkt het geluid van een ronkende buitenboordmotor over de gracht, gevolgd door grote blauwe rookwolken. Even later komt een man met het hesje naar ons huis. ‘Namens de jongelui in de boot, veel dank voor het lenen.’

image

De hesjes blijven tot het donker wordt. Het verse beton wil niet drogen in de vochtige avond. Als de opperman in het hesje met zijn vingertoppen op het beton drukt en ze niet meer wegzakken, mogen ze gaan.

De volgende dag gaat het werk onverminderd voort. Nu snijden diepe messen door het verse beton. Ze frezen een dun gootje, maar niet helemaal door de dikke betonlaag heen. Misschien om het regenwater af te voeren. Het beton is zo dik dat de boomwortels het wegdek onmogelijk kunnen wegdrukken.

image

Iets verderop is een nieuwe laag beton gestort en wachten de mannen in hesjes weer tot het droog is. Een hele belevenis. Morgen zullen ze daar weer gootjes frezen. Maar eerst strandt er misschien wel een bootje met elfjes op zoek naar een tangetje om hun buitenboordmotor weer aan de praat te krijgen.

image

Omzwervingen: Diemerbos

image

De tijd zat mij op de hielen. Een afspraak in Amsterdam en op de terugweg ook tijd te kort. Daarom fietste ik met lange halen gauw naar huis. Een rit vanaf Amstelveen naar Weesp gaat altijd via Ouderkerk aan de Amstel. Er is geen snellere weg. Ik fietste via de Bijlmer naar Weesp, langs de Gaasperplas en Driemond. Van daaruit snel naar huis door de polder en over het Spoorbaanpad.

Een paar dagen later voel ik het verlangen weer richting Diemen te fietsen. Zo rijd ik er weer, langs de Gaasp, een kronkelig riviertje dat begint in Driemond en ontspruit uit de Gein. Ik fiets door richting Diemen. De kringloopwinkel – mijn doel – ligt aan de rand van de bebouwing, langs de Weespertrekvaart.

Op de terugweg neem ik een andere route. De fietsbrug over de weg en de Gaasp trekt mij. Ik fiets over de stalen bodem. De gaatjes geven zicht op de weg en het water onder mij. Mijn banden brengen het staal in beweging. Het klinkt in licht gesuis. Ik fiets tussen een hond en zijn baas door en flits naar beneden, het Diemerbos in.

image

Vaak zag ik dit bos zittend vanuit de trein. Terwijl de trein over de hoge spoordijk reed in een klim om bij de spoorbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal te komen. Ik zie de brugbogen boven de bomen uitkomen. Daar wil ik overheen fietsen. Hoe vaak keek ik verlangend naar het smalle fietsstrookje langs de spoorbaan. Nu ben ik er bijna om dat verlangen werkelijkheid te zien worden.

Alleen zitten de werkzaamheden aan de snelweg niet mee. Ik word teruggeleid aan de andere kant van het riviertje waar ik eerder fietste. Ik baal. Hadden ze die omleiding niet eerder kunnen aangeven? Ik fiets verder. Om. De auto’s passeren met hoge snelheid. Wat jammer, ik had zo graag een eindje door het Diemerbos gefietst. Door een gehuchtje, Gaaspermolen. Bij de molen mag ik weer een fietspad op.

image

Verder in de richting van de hoge spoordijk. Ik fiets onder de brug door en zie hoe aan de andere kant een groot schip haar zandlading lost. Grote hoeveelheden zand worden op vrachtwagens geladen die hier door een gedeelte van het Diemerbos rijden. De bomen gekapt, grote waterplassen tussen de kale stammen. Hier komt een brede lus om de snelwegen A9 en A1 beter op elkaar aan te laten sluiten.

Ik lees propaganda in gedachten. Een bekend verhaal om natuurbeschermers en liefhebbers te sussen. Alles gebeurt met respect voor de natuur. Ik kijk over de kale vlakte in de richting van die andere snelweg. In gedachten zie ik weer hoe ik een paar dagen eerder, een fazant zag wegrennen. Het was bij de oude Zeedijk, wat verderop achter de A1.

Een imposante grondwerker stond midden in het weiland waar grote metalen platen de vrachtwagens geleiden. Ik zag een fazant lopen. De staart wees trots naar achteren. Het verenkleed kleurde rood en groen tegelijk. De wilde vogel keek schichtig om zich heen en holde het weiland verder in. Over de platen. In de richting van het wegverkeer.

Tegen dat beeld kan geen milieu-effect-rapportage op.