Tagarchief: a. l. snijders

Dubbelcitaat van A.L. Snijders

image

De schrijver en uitvinder van het ZKV is heel beroemd bij de bibliotheeklezer. Hij heeft een boekje mogen samenstellen met 40 verhalen voor de actie Nederland Leest. Zodoende reist hij een hele maand van bibliotheek naar bibliotheek om hieruit voor te dragen.

Het is een bijzonder boekje geworden, met voorin per provincie eigen verhalen. Deze 3 verhalen hebben de bibliotheekmedewerkers van de betreffende provincie samengesteld.

image

Gelukkig weerhoudt de drukte voor deze actie van Nederland leest de schrijver niet tegen om zijn ZKV’s regelmatig te blijven schrijven. Gisteren zat er weer eentje in mijn mailbox. Hij geeft hierin een prachtig citaat van Louis Paul Boon.

Het verhaal heet ‘De middeleeuwen vroeger en nu’ en behandelt de middeleeuwse toestanden die niet alleen in de middeleeuwen spelen maar tot in onze tijd actueel zijn. A.L. Snijders trekt het nog een halve eeuw verder naar zijn bezoek aan de bibliotheek van Nieuwegein.

Stiekem citeert hij er ook nog het ‘ZKV’ in van A.H.J. Dautzenberg:

Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan. (173)

Het is het spel dat A.L. Snijders speelt. Stiekem citeert hij 2 verhalen uit zijn bundel in 1 ZKV. Ik geniet van dit spel. Hij maakt hiermee zijn verhalen luchtig en geeft de 2 verhalen uit zijn bundel Korte verhalen nieuwe betekenis.

Nederland leest de mooiste korte verhalen. Samenstelling A.L. Snijders. Voorafgegaan door Flevoland leest, 3 korte verhalen aangedragen door medewerkers van de openbare bibliotheken in Flevoland. Amsterdam: Stichting CPNB, 2015. ISNB: 987 90 5965 299 6. 224 pagina’s. Prijs: gratis voor abonnees van de Openbare bibliotheek. Nederland leest.

Mompou (3)

image

Het was een miskoop die cd-box van Mompou interpreta Mompou. Ik durfde er niemand over te vertellen. Zelfs mijn orgelleraar vertelde ik niet van mijn aankoop. Misschien had hij wel iets verteld over deze componist. Dat hij leek op Satie, maar dan anders. Gewezen op aspecten waar ik op kon letten. Zo kon ik ernaar leren luisteren. Maar in die tijd luisterde ik niet naar Satie. Ook niet naar andere pianomuziek als Chopin of Brahms. Alleen orgelmuziek en heel soms een Passion van Bach.

Ik hoorde nooit iemand over Mompou. De laatste keer dat al mijn cd’s door mijn vingers gingen – ik stopte ze in plastic hoesjes om ruimte te besparen – ging de box van Mompou weer door mijn handen. Ik draaide de eerste cd nog een keertje, met de Impresions intimas. Ik herkende de eerste onmiddellijk. Vaak gedraaid. Het begin, omdat het zo’n dure box was. En ergens bij nummer 4 of 5 de cd uit de cd-speler gehaald en verruild voor iets anders dat beter behapbaar was.

Tot ik met Sinterklaas ineens De hartslag van de aarde kreeg van A.L. Snijders. Het boek is mooi gebonden en ruikt zo heerlijk naar vers boek. Achterin de bundel zit een cd waarop A.L. Snijders de dertien verhalen uit de bundel voorleest. De verhalen die hij voorleest op de cd worden afgewisseld met werken van Federico Mompou. Zelfs twee ZKV’s gaan over deze Catalaanse componist. A.L. Snijders noemt hem Mompou, met een ‘au’. Ik spraak de naam altijd uit met een ‘oe’.

Ineens kleurt de muziek heel mooi. Op deze plek is ze betoverend. Ik droom weg tussen de verhalen die A.L. Snijders met zijn mooie diepe stem voorleest. Wat een verademing zijn die werken van Mompou. Ze herbergen inderdaad iets mystieks in zich. Ik speur in de dozen naar de cd-box met vijf cd’s en ontdek de schoonheid van Mompou die zichzelf speelt.

Mompou (1)

image

Bij de Sinterklaascadeaus zit een prachtig geschenk: het boekje De hartslag van de aarde, Dertien ZKV’s over muziek en stilte van A.L. Snijders. Het boekje in fraaigebonden uitvoering bevat 13 ZKV’s van de schrijver uit de Achterhoek. Daarnaast is er muziek bij elk verhaal. De pianist Marcel Worms speelt werken van de Catalaanse componist Federico Mompou.

Het eerste en dertiende verhaal van A.L. Snijders gaan over deze componist. In het eerste verhaal de verteller en in het laatste verhaal ‘een vriend’ het plan opvatten om met zijn vriendin Claire naar Barcelona te rijden. Hij mag gaan, alleen met de Franssprekende chauffeur. De chauffeur Jean houdt meer van Satie dan van Mompou.

In Breda zetten we Claire af, op het laatste stuk naar Amsterdam legt Jean uit dat kunst niet moet vluchten, maar de dingen moet beschrijven zoals ze zijn.

Het laatste verhaal speelt met dit fenomeen en spreekt over Claire als ‘een vriendin’. Hier komen twee perspectieven heel mooi samen. Met de minimalistische pianomuziek van Mompou op de achtergrond krijgt het iets zilverachtigs.

Meer informatie

A.L. Snijders De hartslag van de aarde, Dertien ZKV’s over muziek en stilte bevat een cd met de 13 verhalen. Pianist Marcel Worms wisselt de verhalen af met muziek van Federico Mompou. Het boek is uitgegeven bij Afdh en is (helaas) al uitverkocht. Meer informatie op de website afdh.nl

Houthakker en schrijver

image
A. L. Snijders in de documentaire Een handige dromer

Of je nu hout staat te hakken of aan het schrijven bent, het is allebei nuttig voor de schrijver A.L. Snijders. Is er een groot schrijver verloren gegaan, vraagt documentairemaker Joost Conijn aan hem in Een handige dromer.

Ik zag de documentaire gisteren en vandaag nog een keer. De documentaire geeft de burger weer moed. Snijders stelt het houthakken gelijk aan het schrijven. Het vormt allebei een element in zijn leven. Hij heeft het allebei nodig om te kunnen leven.

De trouwe lezer van A.L. Snijders herkent de elementen uit de ZKV’s gelijk. Hij ziet de oude tractor die bij koude moeilijk aan de praat komt. Of de moestuin. De kip die hij voert. Het bos waaruit de schrijver zijn brandhout hakt en sprokkelt. De schuur en het schrijfkamertje.

Het schrijven van een roman wordt als ultiemste vorm van schrijven gezien. Voor A.L. Snijders is het onhaalbaar. Hij heeft er het geduld niet voor. Hij moet ook houthakken en de kippen voeren. Het ontbreekt hem aan ambitie. Ook kan hij niet goed genoeg typen. ‘De meeste mensen typen sneller dan ze denken. Bij is het andersom, maar ik maak van de nood een deugd. Daarom schrijf ik van die korte verhaaltjes.’

Prachtig om hem zo te zien en te horen. Hij is precies zo als dat hij schrijft. En dat heb ik vaak bij grote schrijvers niet. Die zijn maar al te vaak in het echt onhebbelijk en verschrikkelijk. A.L. Snijders is authentiek. Dat straalt hij uit op het witte doek en in zijn verhalen.