Tagarchief: #50books

Leesuitdagingen 2017, een terugblik – #50books

De boekenvraag van Martha waar ik niet omheen kan. Wat is er van mijn leesuitdagingen in 2017 terechtgekomen? Eigenlijk is het me helemaal meegevallen. Ik heb weer lekker veel gelezen. Soms meer dan ooit. Wat van de 1300 pagina’s van de nieuwe Van der Heijden in nog geen week. Terwijl ik overdag gewoon naar mijn werk ging.

De vrees dat ik meer tijd nodig had voor mijn nieuwe huisje dat in de maak is, was ongegrond. Dat is vooral te danken aan de trage voortgang. De bouw van ons nieuwe huisje in Oosterwold zit bij tijd en wijle muurvast. Zoals nu ook het geval is. Het project gaat erg langzaam, zo heb ik genoeg tijd om boeken te lezen.

Dit jaar heb ik echt een paar klassiekers kunnen lezen. Wat dacht je van Robert Pirsigs roman Zen of de kunst van het motoronderhoud? Een boek dat ik nog niet had gelezen. Of Umberto Eco’s De slinger van Foucault. Net als Ik Jan Cremer 2. Werken die ik eindelijk gelezen heb. En wat te denken van Victor Hugo’s De klokkenluider van de Notre Dame, waar ik nu mee bezig ben.

Aan de andere kant zijn er ook heel veel boeken de deur uitgegaan. Ik heb het WNT verkocht, net als de Verzamelde werken van Multatuli. Ook het werk van Lodewijk van Deyssel verdween na een boekenveiling uit mijn bibliotheek. En dan begin ik niet over de pijnlijke afvoer van 8 bananendozen vol boeken naar de kringloopwinkel. Zo beginnen de kasten op zolder leeg te raken. Mijn gedroomde bibliotheek keert weer langzaam terug in dromen…

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. In 2016 nam ik de honneurs waar. Dit jaar nam Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Opvallende boeken – #50books

Welk boek valt onmiddellijk op als je in mijn boekenkast kijkt? Een lastige vraag. Waar ik ook kijk, ik zie boeken. Ondanks mijn ijverige pogingen om boeken kwijt te raken. Ze blijven massaal en kolossaal staan.

Kijkend in de kasten met Nederlandse literatuur, stoppen mijn ogen bij Gerrit Komrij. Ik koester deze boeken. Die heerlijke vrije stijl van schrijven. Dat energieke. Vooral zijn essays blinken uit, net als zijn gedichten en vergeet zijn bloemlezingen niet. Stuk voor stuk boeken die mij inspireren. Ik pak ze regelmatig, blader er doorheen en voel mij weer verkwikt.

Net als de verzameling met boeken van Dante. Alle soorten en maten vertalingen van de Goddelijke komedie. Ik krijg er geen genoeg van. Wekelijks pak ik mijn standaardvertaling, die van Frans van Dooren. Hij valt nu niet op in mijn boekenkast omdat hij naast mijn bank op de grond ligt. Elke week voedt ik mij met een nieuw stukje Dante.

Die kleurrijke kaften. Ik kan er zo van genieten. Zeker als je in het zachte licht van de avond kijkt. Gordijnen opengeschoven. De kasten, boeken en hoekjes geven schaduwen. De donkere boeken zijn nauwelijks meer te zien. Zeker als ze een eindje naar achteren staan.

Ik ga dit missen straks. En ik weet zeker dat er wel een stukje van dit moois ook in het nieuwe, kleine houten huis een plekje krijgt. Een kleiner plekje dan nu, dat wel. Maar natuurlijk nog wel een plekje.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. In 2016 nam ik de honneurs waar. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Welke boeken mee op vakantie? – #50books

Nee, ik ga nog niet met vakantie. Het grootste deel van de vakantie blijf ik ook thuis, dus het is maar de vraag welke boeken ik meeneem als het zover is. Waarschijnlijk wordt het fietsen rond het IJsselmeer. Ik werk nog een paar weken, dus ik heb geen idee waar ik zit in de stapel nog te lezen boeken.

Soms krijg ik van een uitgever een mooi boek toegestuurd. Deze week dubbel geluk. Ik heb Umami van Laia Jufresa op mijn plankje staan. En van Bill Bryson het reisboek waar vorig jaar iedereen over sprak: De weg naar Little Dribbling, Een reis door Groot-Brittannië.

Dat zijn boeken die ik over 2 weken misschien al uit heb. Als ze nog niet gelezen zijn, dan gaan ze zeker mee. De kans dat het Bill Bryson wordt, is wel heel erg groot. Maar anders, dan wordt het een ander boek. Mijn dwarsligger van de Goddelijke komedie in elk geval. Het is bijna een bijbel voor mij aan het worden. Ik ga er in slakkentempo doorheen.

En verder spookt de laatste tijd het idee door mijn hoofd om weer eens ‘de broers’ van Dostojevski te gaan proberen. Maar de kans is ook groot dat het gewoon een lekkere klassieker wordt. Op mijn lijstje om te lezen, staat ook een pil van Umberto Eco, De slinger van Foucault. Wie weet. Je zult er hier in elk geval meer over lezen…

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. In 2016 nam ik de honneurs waar. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Geen leeslijst – #50books

Ik lees momenteel niet echt gericht met een leeslijst. Wel lees ik boeken die ik al langere tijd wil lezen. Zo staat Marcel Proust nog op mijn verlanglijstje het te lezen. Alleen als ik er zelf klaar voor ben, want een vorige leessessie van dit boek is mislukt.

Nog meer laat ik mij leiden door de boeken die ik lees en nieuw te lezen in mij oproepen. Zo maakt Ralf Mohrens nieuwe roman De hemel is zwart vandaag mij nieuwsgierig naar de boeken van Tip Marugg en Frank Martinus Arion. Van de laatste heb ik tijdens mijn studietijd alleen een dichtbundel gelezen.

Enthousiast geworden door een boek over de Balearen, ligt bijvoorbeeld Ik Jan Cremer 2 op de stapel. Net als De ridder is gestorven van Cees Nooteboom.

Allebei boeken waarin het eiland Ibiza een grote rol speelt. Verder stort ik mij op de vertrouwde reisboeken en liggen er boeken genoeg om te lezen. Een bezoek aan Texel wakkert mijn liefde voor Jan Wolkers weer aan. Dan ben ik geneigd om een roman van hem weer te gaan lezen.

Ik heb niet meer zoveel boeken te bespreken, dus ik heb alle vrijheid. Dan neem ik boeken mee uit de bibliotheek of ik struin door mijn eigen boekenkasten op zoek naar een boek waar ik op dat moment wel zin in heb.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. In 2016 nam ik de honneurs waar. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

De laatste zin – #50books

De laatste zin, de 16e boekenvraag. Een laatste zin die mij altijd is bijgebleven komt uit Gerard Reves roman De Avonden. Het is eigenlijk de voorlaatste zin, voordat de hoofdpersoon Frits van Egters zich laat vallen op bed en in slaap valt.

De laatste alinea luidt:

Hij zoog de borst vol adem en stapte in bed. ‘Het is gezien’, mompelde hij, ‘het is niet onopgemerkt gebleven’. Hij strekte zich uit en viel in een diepe slaap. (222)

Een heerlijke zin, kenmerkend voor Gerard Reve. De verteller gebruikt hier de litotes, de stijlfiguur van de dubbele ontkenning. Een stijlfiguur waar vooral de Engelsen goed in zijn.

Over de laatste zinnen. Vaak ligt het accent op de eerste zin van een roman, maar bij het zoeken van een universiteit bezocht ik Nijmegen. Ik wilde dolgraag in Nijmegen gaan studeren en kreeg een dag lang colleges.

Als onderdeel bij het middageten, kregen we een quiz met een aantal laatste zinnen uit romans. We moesten raden uit welke roman de betreffende zin kwam. Daartussen stond ook deze zin van Gerard Reve. Ik was er best goed in en ging zelfs met het prijsje naar huis.

Zo geniet ik regelmatig nog van deze laatste zin. Minstens zo belangrijk in een boek als de eerste zin. Is de eerste zin voor een roman de paukenslag aan het begin. De laatste zin hoort een mooie slag te zijn aan het einde van het concert.

Iets wat Gerard Reve heel mooi doet in De Avonden

Waar let ik op bij het lezen? – #50books

Lezen is een heerlijke bezigheid. Ik kan vooral genieten van romans waarin bepaalde aspecten later weer terugkomen. Niets is voor niets. Dat ervaar ik bijvoorbeeld bij de romans van Van der Heijden. Alles komt terug, is met elkaar verbonden en dient het grote verhaal.

Dat spel met het verhaal ervaar ik als het spel met de lezer. Als de hoofdpersoon in het eerste hoofdstuk iets in zijn zak stopt, dan moet dat voorwerp in zijn zak verderop terugkomen. Het mag niet zo zijn dat dit in zijn zak blijft zitten of zelfs zonder notitie opeens verdwenen is. Dat hij bijvoorbeeld met lege zakken zit, terwijl hij toch duidelijk dat muntje in zijn zak heeft gedaan.

Van der Heijden stelt daarin niet teleur. In zijn laatste roman, die immens dikke Kwaadschiks stopt de hoofdpersoon een wodkafles in de spoelbak van de wc. Je weet als lezer dat deze gaat terugkomen. In dit geval is het een beetje een teleurstelling. Ik had er iets meer van verwacht, maar hij komt terug.

Dat geldt ook voor allerlei andere kleine en grote dingen. De verteller spreekt veel over apneu en het CPAP-masker. Dat dit apparaat eigenlijk een omgekeerde stofzuiger is en Dorlas senior toevallig altijd stofzuigerverkoper is geweest. Het is geen toeval. De geconstrueerde wereld van de roman mag geen toeval kennen. Het is een eigen wereld waarin de verteller de touwtjes in handen heeft.

De lezer mag die wereld zien en er telkens nieuwe dingen in ontdekken. Zoals in een mooi schilderij waar je steeds weer iets nieuws kunt ontdekken. Het draait om de compositie, maar net zo goed om de details en de schoonheid hiervan. Aspecten die voor mij het lezen tot een vreugde maken.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Een halfuurtje voor het slapen – #50books antwoord vraag 11

De boekenvraag van deze week: wat is je favoriete leeshouding? Eigenlijk maakt het niet zoveel uit waar ik lees. Als ik meegenomen word door een boek, dan kan ik overal lezen. Het gebeurt niet altijd en dan ben ik snel afgeleid. Ik kan dan heel weinig hebben.

Een televisie die te aanstaat of muziek op de achtergrond. Onderbroken worden tijdens het lezen of alle andere vormen van afleiding die mij van het boek weghouden. Ik moet ervoor waken dat het gebeurt.

Het mobieltje is ook zo’n verleiding dat je zoveel mogelijk moet vermijden en ver moet wegleggen. Zoek vooral niks op tijdens het lezen, want voor je het weet ben aan het googlen in plaats van lezen.

Daarom geniet ik ontzettend van het halfuurtje voor het slapen gaan in bed. Lekker met een boek bij me. De dikke pillen liggen wat minder comfortabel, maar dan nog lees ik heerlijk met deze veel te dikke boeken.

En zo verslind ik boek na boek. Op het nachtkastje ligt altijd een boek klaar, want het kan ook heerlijk zijn als je de slaap niet kan vatten, nog een eindje verder te lezen. Al weet ik dan ook dat het de slaap vaak niet oproept. Dan is het boek veel te mooi om weg te leggen…

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

De schurk Nico Dorlas – #50books antwoord 7

Wie is je favoriete schurk, vraagt Martha in haar boekenvraag 7 van #50books. Juist op dat moment sla ik de laatste bladzijden om van de übervette roman Kwaadschiks van A.F. Th. van der Heijden. Daar zit een gigantische schurk in. Eersteklas eikel en een gevaarlijkere persoon ken ik eigenlijk niet.

In Kwaadschiks wordt alles van kwaad tot erger. Nico Dorlas wordt in de steek gelaten door zijn vrouw Desy. Ze blijkt ook nog eens zwanger te zijn en ze wil het kind weghalen. In nog geen 24 uur verandert de hoofdpersoon van een zielige alcoholist in een monster.

Hij transformeert in de grootste schurk die ik in een boek ben tegenkomen. Het masker dat Dorlas draagt, lijkt wel op het masker dat Hannibal Lecter draagt in The Silence of the Lambs. Als hij gaat schreeuwen, verwijst de verteller ook naar de schreeuw van de schilder Munch. Het is een schreeuw van wanhoop, iets buiten hemzelf:

Als hij tekeerging tegen een vriendin kwam het hem voor dat zijn buitenproportionele geschreeuw werd voortgebracht door de wijd geopende muil van een vent die zich, onkenbaar, achter zijn brede rug verschool. Een souffleur die niet luisterde maar uit alle macht gilde, en aldus Dorlas dicteerde hoe zijn woede vorm te geven. (222)

Ondanks dat Nico Dorlas een schurk is, heeft hij ook iets sympathieks over zich. De verteller laat zien dat Nico zich misdraagt, maar dat hij ook maar een mens is. Zo sterk zelfs dat je na alles wat er gebeurd is, vindt dat de straf die hij krijgt buitenproportioneel is. Al besef je dat als hij vrij komt, de bom weer kan barsten.

Het is zo’n voorbeeld van bewustwording en vooral van een angst. Kan niet ieder mens zich zo gaan gedragen als er kortsluiting in het hoofd ontstaan?

A.F.Th. van der Heijden: Kwaadschiks. Amsterdam/Antwerpen: De Bezige Bij, 2016. Romancyclus: De tandeloze tijd 6. ISBN: 978 90 234 5813 5. Prijs: € 29,95 (paperback). 1280 pagina’s.Bestel

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Grappige gedichten – #50books

Poëzie hoeft natuurlijk niet ernstig te zijn. De nieuwe bloemlezing die Ilja Leonard Pfeiffer maakte in de lijn van Gerrit Komrij De Nederlandse poëzie van de twintigste en eenentwintigste eeuw in 1000 en enige gedichten, barst van de grappige gedichten.

Neem het bekende gedicht van Cornelis Bastiaan Vaandrager:

De kroketten in het restaurant
zijn aan de kleine kant.

Jules Deelder – óók een Rotterdammer – kan er eveneens wat van. Zijn nieuwste bundel Rotterdamse kost laat dat wel zien. Hij schrijft prachtig over de verschillende vormen van eten. Zeker als hij het voordraagt, verandert de poëzie in een prachtige grap. Ik heb genoten – én gelachen – van het filmpje waarin hij gedichten uit deze bundel uit zijn hoofd voordraagt.

De dichter die het gedicht tot humor verheven heeft, is wel Cees Buddingh’. Hij vond met zijn gedicht over het verwisselen van een dekseltje de lach van het publiek:

Pluk de dag

Vanochtend na het ontbijt
ontdekte ik, door mijn verstrooidheid,
dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread

natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste

en jawel hoor: het paste eveneens

Dit gedicht laat zien dat poëzie helemaal niet hoogdravend en verheven hoeft te zijn, maar ook grappig. De uitvoering is dan veel belangrijker. Het gedicht ‘Pluk de dag’ heeft Ilja Leonard Pfeiffer niet opgenomen in zijn bloemlezing, maar is zonder twijfel de bekendste light verse van de Nederlandse literatuur.

Daarmee geldt Buddingh’ als onbetwistbare lichte dichter. Dichters als Driek van Wissen. Zijn poëzie is bijzonder toegankelijk en ook bij tijd en wijle grappig. Het gevaar bij deze gedichten is dat het vaak iets té toegankelijk is, waarmee het de zo onmisbare dubbelzinnigheid van poëzie mist.

Willem Wilmink heeft prachtige liedjes geschreven waarin een knipoog en een traan voorkomen. Neem ‘Frekie’ waarin je de ‘ernstig smoel’ voor je ziet. Of ‘Beroepskeuze’ waarin het lyrisch ik verzucht dat hij ‘stratemaker op zee’ wil worden.

Overigens kan Ilja Leonard Pfeiffer er ook wat van. Zijn baggersonnettenkrans Touwen waarin hij een loflied bezingt op het vrouwelijk geslachtsdeel, is een extreme vorm. Maar dit is weer zo vulgair dat het meer afschuw dan glimlach oplevert.

Ik heb ook verschillende pogingen gedaan om grappige gedichten te schrijven. Zo zijn er veel jeugdzondes. Neem het gedicht Lage Rijndijk 92c waarvoor ik mij bij mijn huisgenotes ter verantwoording moest verschijnen. En ik doe het nog steeds. Bijvoorbeeld de haiku die vanmorgen in mij opkwam bij het uitlaten van de honden: Hondenpoep.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Mijn eigen goeroes – #50books vraag 4

De hoeveelheid zelfhulpboeken en verbeterboeken is een onuitroeibare stroom van verderf en bederf. Zelden zit er iets tussen waar je nog iets aan hebt als de hype voorbij is. Ik volg geen goeroes. Of eigenlijk; ik volg mijn eigen goeroes.

Verborgen impact

Er is echter 1 boek dat voor mij een grote uitzondering is. Het is dan ook geen boek van een goeroe, maar wel een boek dat je aan het denken zet. Het is het boek De verborgen impact van Babette Porcelijn.

Bij het lezen van dit boek was ik echt onder de indruk. De kleine tips waarmee je kunt besparen, zijn echt de moeite van het navolgen waard. Zo rij ik niet meer 130 kilometer per uur op de snelweg en bespaar bijna 1/5 tank.

Dit boek helpt mij ontzettend bij de vele beslissingen die ik momenteel neem over ons kleine huisje. Zo kiezen we voor hout als basismateriaal vanwege de hoge milieubelasting van beton. Ook denken we goed na over de verborgen impact van dingen die we kopen. Daarom kocht ik afgelopen zomer een tweedehands laptop.

Hypotheekvrij!

Eigenlijk staat nog een ander boek ten grondslag aan deze ingeslagen weg. Het is Hypotheekvrij! van Gerhard Hormann. Een collega wees me op dit boek. De periode dat ik zonder werk zat, maakte mij duidelijk dat het best een stap is om met minder te leven. Maar het kan en je komt er eigenlijk beter vanaf. Deze zienswijze probeer ik met het nieuwe project ook vast te houden, al vallen de kosten erg mee.

Maar of dit nu allemaal boeken van goeroes zijn zoals Martha in haar vraag aangeeft, ik betwijfel het. Het zijn juist boeken waar veel mensen niet in geïnteresseerd zijn. Terwijl ze een aardverschuiving in je teweeg brengen. Waarschijnlijk is het economisch belang te groot om dit soort boeken niet tot een hype te maken.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.