Categoriearchief: zondag

Mistmorgen

Eigenlijk is zondagmorgen de mooiste ochtend van de week. De stilte en het vroege licht zijn een prachtige combinatie. We lopen door het gemaaide gras, de honden zijn gek op het gras dat is blijven liggen.

Je kunt door de zon kijken. Vorige week was het ook zo’n mooie ochtend, toen zag ik een groep ganzen door de zon vliegen. Nu ben ik er te laat voor, maar ik geniet nu vooral van het bijzondere licht.

Het mooiste is de open plek in het park waar je de mist in alle flarden ziet. De bomen worden schimmen, de herfstkleuren dringen zoetjes door het beeld. Genieten. Midden op het veld zit een man te fotograferen. Zijn fiets midden in beeld. Net als hijzelf.

Op zijn fiets dreint een transistorradiotje. Hij fluit mee met de muziek terwijl hij met zijn kont in het natte gras zit. Hij zit achter het statief waarop een grote kijker staat.

De wereld is van hem. Hij staat op, buigt half naar achteren. Het lijkt net of hij plast met die grote toeter voor zijn kruis.

Ik probeer om hem heen te fotograferen en pak mijn eigen beeld. Ook genieten. Een roodborstje overstemt de radio met gemak, dus ik hoef me niet druk te maken.

Het is gewoon heerlijk. Zo’n mistige zondagochtend. De wereld slaapt nog half en de wakkere helft wrijft de ogen langzaam uit. Intens zo’n ochtend.

Ruimtelijke ervaring – Evensong (4, slot)

Nu gaat een wereld verder voor mij open. Natuurlijk luister ik weleens naar de vele uitzendingen van Evensongs door het hele land van de BBC. De ervaring van de ruimte, veel mensen die erbij zitten en genieten, helpt mee om de beleving compleet te maken.

Al weet ik zeker dat het anders is als je in een Engelse kathedraal zit. Hier in de Hooglandse kerk is het even Engeland. Al is deze kerk beduidend lichter dan veel Engelse kathedralen.

De muziek van Philip Radcliffe en Sir Edward Elgar doen de rest. Een mooie samenstelling van muziek waarin alle vormen van emoties de ruimte krijgen. Van diep verdrietig tot uiterst vreugdevol en alles wat ertussen zit. Al heerst wel de melancholie op zo’n avond. De beleving van de kerk zorgt voor deze inkeer en moment van bezinning. Daar heb ik geen preek voor nodig.

Bij de afsluitende Organ Voluntary, de gastorganist Martyn Noble bespeelt het Willis organ, dat dit jaar voltooid is. Het is een imposant instrument, met een vol karakter, maakt de Engelse beleving wel compleet. Het is een krachtig instrument, dat een grote klankrijkdom kent.

Het 19e eeuwse karakter is goed behouden gebleven na de vergroting vorig jaar. Al is de afwerking best een beetje potsierlijk, de Oosters aandoende torentjes aan weerszijden van de zijkant, doen een beetje overdreven aan. Het front boven de speeltafel is weer fraai. Net als de gigantische open houten pijpen van de 32 voet.

Bij het teruglopen naar de auto, door het Leiden op een zomeravond, de Haarlemmerstraat, besef ik hoe ik veranderd ben in de loop van de jaren. Op het moment dat ik hier studeerde, moest ik er niks van hebben. Geen kerkdiensten. Zeker ik heb het geprobeerd, maar vond het niet. Teveel gebeurd.

Ik keer toch weer – onbedoeld – terug naar de beleving van vroeger. Al is het anders, rustiger, meer gebalanceerd. Vriendelijker ook. Niet meer dat heftige, maar een moment van bezinning en daarna weer verder. Wilde ik voorheen te vaak in de bezinning blijven steken waardoor het geen bezinning meer was. Nu schudt ik het van mij af en behoud het goede.

Al voel ik mij nog heel sterk verbonden met de student die ik hier in 2002 achterliet. De creativiteit, het schrijven en het vurige verlangen dat hier overal om mij heen was. Nu schijnt alleen de zon en maakt alles van goud. Zo loop ik weer terug naar het heden. Genoeg bezinning. De snelheid van de A4, A10, A1 en A6 brengen mij weer terug naar huis en het nu.

Dit is het slot van een 4-delige blog over de Choral Evensong in de Leidse Hooglandse kerk. Regelmatig zijn deze diensten in de grote stadskerk van Leiden.

Zondagmiddagrondje – Tiny House Farm

Op zondagmiddag even een rondje fietsen. Tijd om weer eens naar de plek waar we hopelijk volgend jaar rond deze tijd zullen wonen. Het is flink trappen op deze mooie januaridag. De zon staat al laag. Het is ook al na 15 uur. De vorst breekt voorzichtig door. Op onbeschutte plekken zijn de plassen bevroren. Verder vooral genieten van het licht.
We kijken even niet langs de A6. Hier lijkt al het bos verdwenen. De afgeknotte boomstronken steken treurig uit de bodem. Hier heeft een bos gestaan. De bomen zijn gekapt om plaats te maken voor het asfalt. Als heuse overwinnaar sjeest het verkeer over de snelweg langs. Genadeloos. In het gezoef en jakkeren van de motoren hoor ik de overwinningskreet.

Verderop door het Waterlandsebos. De snelweg klinkt steeds zachter. Gedempt door de bomen. Ondanks het ontbreken van bladeren, is het best groen. Je kunt wel ver kijken nu de bladeren er niet zijn. De rij met stammen reikt ver. De zon schittert tussen de bomen door. Verder is het stil. Een enkele bijzondere vogel daargelaten. Soms hoor je de buizerd miauwen als een kat.

We fietsen langs Stadslandgoed De Kemphaan over de 4 metalen bruggetjes, voorbij de vuilnisbelt. Ook hier zijn een groot aantal bomen gekapt. Waarvoor weet ik niet. De beversporen van voorheen, zie ik niet meer. Als we even later over de brug over de vaart fietsen, is het niet zo heel ver meer in de richting van de Tureluurweg. Nog een klein stukje.

Het is ruim 45 minuten fietsen van Almere Stad naar ons nieuwe stekkie. Er wordt hard gewerkt, zien we. De kavels aan de Auguste Comteweg krijgen hun grondverhoging. Binnenkort kunnen hier de heipalen in de grond. Het zijn 5 kavels die de verhoging voor hun roodkavel krijgen. De huidige 3 woningen aan deze straat, worden binnenkort aangevuld met 5 nieuwe huizen.

De grond is erg drassig. De temperatuur is hier net iets boven het vriespunt. Als ik mijn voeten iets buiten het asfalt zet, zakken ze weg in de zeeklei. Een vrouw die net heeft staan kijken, maakt haar bemodderde schoenen schoon. Wij stappen weer op de fiets om door te rijden naar de Groene Kathedraal.

Mooi zoals de zakkende zon hier schijnt. Als je in het zonlicht kijkt, zie je de zendmast van Hilversum duidelijk. Het verkeer op de Waterlandseweg trekt zich weinig aan van het mooie uitzicht. De bomen zijn kaal, maar zo vol kleur in deze tijd van het jaar. Alle takken wijzen zo statig omhoog en er groeit prachtig mos op de bast.

De avondschemering helpt ons om misschien wat wild te spotten. Doris ziet opeens 3 reeën in het veld staan. Ze kijken aandachtig in onze richting. Eentje verschrikt. De witte spiegels vallen wel heel erg op boven de donkere aarde. Ze rennen achter elkaar weg. Ze zijn ontzettend snel, zien we. Een mooi moment om letterlijk oog in oog met de natuur te staan.

Het lange fietspad langs de vaart, soms zwieren we iets van het water af. In het open veld bij de Kemphaan hangt een dikke rooklaag. Hier branden de haardjes misschien iets te goed. De rook gedraagt zich als mist en hangt over de donkere aarde van het geploegde land. Alles is in rust in de winter.

Bij het kasteel lopen een paar fietsers over de brug. Wij gaan erlangs. Ik heb koude handen en ijskoude voeten. De natte schoenen helpen niet mee om lekker warm te blijven. Als we terug langs de A6 fietsen, verwonderen we ons over al het bos dat hier is weggekapt. Allemaal voor de uitbreiding van de snelweg en het Floriadeterrein. Zo hebben we ter ontspanning de route gereden die straks dagelijks kost is.

Een schrale troost voor al die gekapte bomen is dat het compensatiebos van 30.000 bomen vlak achter ons nieuwe huis zal worden gepland. Hopelijk zullen wij wat vaker een ree mogen zien en wat minder het kale asfalt en het voorbijrazende verkeer.

Fotoprijs Instagram

Ik was best verrast toen ik hoorde dat ik de hoofdprijs had gewonnen voor de mooiste Instagramfoto. Na de bijeenkomst van de Social Media Club Almere met Puurs uitleg over Instagram was ik best enthousiast. Ik plaatste af en toe een foto van de hele reeks foto’s die ik dagelijks maak.

Ik fotografeer voornamelijk luchten en ‘s morgens bij het uitlaten van de honden maak ik ook natuurfoto’s. Vaak ter inspiratie voor een gedicht. Zo stuitte ik op die zondagmorgen op veel slakken. Ze kropen massaal op de paden. Ik maakte foto’s van de dieren. Ze presenteerden zich zo mooi zonder afleidende voorwerpen er omheen.

Behalve mijn honden natuurlijk. Ze vonden de slakken ook interessant en snuffelden aan de trage kruipers. Zeker toen een heel mooie slak voor mij langskroop en ik op de knieën ging met mijn mobieltje in de aanslag. Precies op het moment dat ik klikte, schoof Teuntje haar neus in de richting van het dier. Meteen krom het dier in zijn huisje. Het veel te gevaarlijk. Mislukt was de foto in mijn ogen.

Gelukkig lukte het mij verderop wel een volmaakt kruipende slak op de foto te zetten. Het was iets rommeliger, op de stoep, maar het dier kroop mooi vooruit. Ik had de foto die ik wenste. Het huisje stond er mooi scherp op.

Eigenlijk wilde ik de foto van Teun en de slak weggooien. Hij is niet scherp en het moment is ook mislukt. In de neus zit beweging. Waarom ik hem toch plaatste, weet ik niet. Gewoon omdat het best grappig was zo’n hondensnuit bij een slak.

Dat ik hiermee de prijs zou winnen, had ik niet kunnen bedenken. Onbewust beschik ik over talenten of in elk geval over geluksmomenten. Het laat mij zien dat je niet altijd bewust bent hoe mooi iets eigenlijk is.

Zondagsrust

Breiwerk in Veenendaal werd gisteren opgehangen

De zondagsrust is heilig in Veenendaal. Koningin of niet. Op zondag mag niks gedaan worden. Het journaal meldde het gisteravond al. De laatste voorbereidingen voor koninginnedag waren daarom gisteren. De gebreide poort, de laatste stoeptegel en de  dranghekken, alles staat er al een hele dag.

De documentaire van zojuist laat het nog even zien. Vandaag repeteerde Rhenen nog, maar in Veenendaal staat alles klaar. Dat het allemaal morgen moet gebeuren, hoeft de principes niet in de weg te staan. Dat een uitzondering de regel bevestigt, geldt niet voor de zondagrust.

En toch bekruipt mij het gevoel dat niet ergens een zondagse steek wordt gelegd in een breiwerk. Het pak nog even wordt bijgesteld of de schoenen gepoetst. De gedachten zijn in elk geval ruimschoots bij morgen. Iets waar je jaren naar uitziet, vergeet je niet zomaar omdat het zondag is.

Turk op glijbaan

image

De speeltuin is druk op zondagmiddag. Een straaltje zon jaagt iedereen naar buiten. Kinderen buitelen over elkaar heen in de speeltuin van het Beatrixpark. Het speeltoestel dat midden in de speeltuin staat, trekt de meeste aandacht. Zo’n 20 kinderen springen, hangen en klimmen over elkaar heen in het hoge gevaarte.

Het ding zit boordevol uitdaging. De glijbaan is de waardige afsluiter van een klimavontuur dat je op diverse plekken kunt beginnen. Zo nemen kinderen het kromme trapje omhoog. Is de klimwand een uitdaging voor wat grotere kinderen. Daarnaast leven kinderen zich uit aan de 2 stangen die evenwijdig aan elkaar omhoog gaan.

De glijbaan is van boven afgesloten. Zo ontstaat een ronde koker. Wellicht is dit nodig voor de veiligheid. Maar voor veel kinderen vormt het de gelegenheid om de boel flink op te houden. Ze gaan dan aan het begin van de tunnel overdwars zitten en laten zich niet meer naar beneden glijden. Sommige ouders staan aan het einde van de glijbaan te gillen. ‘Ga glijden joh. Anders kunnen de andere kinderen niet glijden.’

Ik verwacht elk moment een corrigerende zin van de kinderen in de glijbaan. Iets als ‘doe eens normaal joh’. Maar in deze tijd krijgt een dergelijke zin direct een bepaalde bijklank. Net als het woord Turk dat onder de glijbaan geklad staat. Het haalt alle onschuld uit zo’n glijbaan. En uit deze blog.