Categoriearchief: werkgever

Een jaar geleden – #mijnmoment

image

Het is een jaar geleden dat ik op de ochtend na het lange kerstweekend alleen in de kamer zat en mijn mail opende. In de mail een bericht van LinkedIn met vacatures bij mij in de buurt. De vacature die er meteen uit oplichtte was een senior webredacteur die gezocht werd in Almere.

Dat is lekker dicht bij huis, dacht ik. Mijn baan stond op de tocht door een grote overname. Het zou ongetwijfeld effect hebben op mijn baan als webredacteur daar. Wachten op de onduidelijkheid die daar heerste, betekende net zoveel als jezelf aan de grillen van de goden overleveren.

Stiekem was dit mijn moment. Ik trok de brutale schoenen uit en begon meteen die ochtend al aan het schrijven van een brief. De grote uitdaging lag voor mij in de tekst dat de werkgever dé online speler wilde worden in zijn werkterrein. Daar wilde ik wel aan meewerken. Zeker ook omdat het een heel uitdagende branche is.

In het nieuwe jaar, ruim een maand later was ik op gesprek. Ik had geen idee welke richting het zou opgaan. De baan die ik had, had ik. Een andere uitdaging zo snel beginnen nu ik pas een halfjaar werkte bij dit bedrijf, vond ik wel lastig, maar ik koos eieren voor mijn geld. Het tweede gesprek verliep positief: ze wilden verder met mij.

Nu bijna 9 maanden later en de verhalen bij mijn oude werkgever horend, geniet ik van de keuze die ik heb gemaakt. Het is een heel andere baan dan ik eerst had, meer hectiek en dynamiek. Maar ik krijg er veel voor terug. Zo geniet ik van de mogelijkheden en kansen die ik krijg. Elke dag dat ik naar mijn werk ga.

Quatsch – #WOT

image
Crisis in mijn portemonnee

Waar is het geld dat er eerst was eigenlijk gebleven? De spaarrekeningen zijn hoger dan ooit. Niet dat ik zo zonder werk het geld kan oppotten, maar mensen met een zeker inkomen geven het ook niet uit. Maar ja, het is crisis hè?

Terwijl dat het onverstandigste is wat je kunt doen. De huidige tijd biedt producten goedkoper dan ooit aan. De rente staat keilaag en een huis kopen is voordeliger dan het ooit geweest is. Maar ja, het is crisis hè?

Bedrijven ontslaan het personeel vanwege de ‘barre tijden’ waarin we leven. Directies zelf voorzien van een riant inkomen trekken een ernstig smoel en kondigen bezuinigingen aan. Tja, want het is crisis hè?

Er gebeurt weinig. De huizenmarkt zit al jaren op slot. Banken lenen niks uit en mensen die best groter kunnen wonen, doen het niet. De crisis staat ze in de weg. En dan is het niet het geldgebrek dat ze in de weg staat, maar het woord.

Quatsch!

Als ik iets leer van deze crisis dan is het dat dit helemaal niks met geld te maken heeft. Het heeft met vertrouwen te maken! Vertrouwen in elkaar, vertrouwen in de toekomst en vertrouwen in jezelf. Geld is niks. Geld heb je de ene dag en als je bank omvalt, is het verdwenen.

Verdwenen? Zou dat geld echt verdwenen zijn? Of is het er nooit geweest? De crisis bestaat, maar het heet geen crisis bij de boodschapper die het als reden voor ontslag opgeeft. Het is wantrouwen dat heerst.

Degene die zegt dat het crisis is, heeft meestal geen crisis. De crisis ligt bij de mensen die de boodschap ontvangen.

2013 in blogs (1) – Jaar van de ontmoeting

image

Het jaar van de ontmoeting is 2013 voor mij geweest. Eerst leerde ik mijzelf beter kennen. Daarna ontmoette ik enkele tweeps. De ontmoetingen met Steven en Jacob Jan waren erg bijzonder.

Theater en tweetup

Bij de theatervoorstelling van Jacob Jan en de tweetup rond blogpraat ontmoette ik later heel veel andere mensen. Inspirerende gesprekken die we online ook voortzetten, onder andere met Charlotte, Carel, Guido, Elja, Raymond, Caro, Ruud en Marcel.

Mijzelf leren kennen

Een jaar waarin ik mijzelf vooral leerde kennen. Ik ontdekte mijn grenzen, mijn mooie kanten en mijn bijzonderheden. Het was de ontdekking waarin veel leerde over mijzelf. Ik ontdekte mijn kracht en mijn zwakte.

Werk

Er is nog veel werk aan de winkel, maar ik ben op de goede weg. Het is ook het jaar waarin ik mijn baan verloor. Na drie jaarcontracten vond mijn werkgever het genoeg. Ik zoek nu nieuwe wegen. Een baan waarin ik goed tot mijn recht kom.

Lees verder

Dit is de eerste blog van tien blogs over 2013

Vastgoedwolven

image

Het begon met de herprofilering van de straat, in de loop van de jaren is de straat al aardig wat opengebroken. Daarna werd het braakliggende terrein opgebroken. De moestuintjes en de tennisbaan werden opgeruimd. Een bord stond naast het paadje dat hij de laatste drie jaar nam. ‘Voetpad niet meer beschikbaar in verband met werkzaamheden’, stond erop.

Hij nam het pad uit gewoonte en als afscheid. Graafmachines omhelsden het terrein. De grijparmen trokken het groen uit het land. Een grote bulldozer egaliseerde de grond die kaal tevoorschijn kwam. Het tegelpad lag opgebroken aan weerszijden van een zandbult. Alleen het afgeplatte zand verried waar het pad gelegen had. Hij voelde zijn voeten wegzakken in het zand. Achter hem trok een spoor en veranderde het afgeplatte zand in rul zand.

image

Een ander bord vertelde dat er woningen zouden komen op dit stuk braakliggend terrein. Een paar jaar geleden hadden investeerders afgezien van bebouwing. De grond bleef ongebruikt achter. Een paar mensen mochten ideeën aandragen om de grond zolang te gebruiken. Zo verrees er een tennisbaan en volkstuintjes op het terrein. Een insectenhotel en vogelverschrikker waren het enige dat er op het terrein boven het maaiveld uitkwam.

De eerste keer dat hij hier liep langs dit braakliggende terrein was in 2010. Hij was te voet op weg naar Amstelveen voor een interview. En genoot van de lichtval op deze morgen. De herfst die aanving en de ochtendzon die zo mooi de bladeren van onderaf geel maakte. Op het braakliggende bouwterrein groeide de maïs hoog. En hij vroeg zich af waarom hij hier op het duurste stukje grond van Nederland een maïsveld aantrof.

image

Daarna werd het een mooi plekje groen te midden van de geldwolven. De hazen liepen ’s morgens vroeg over het veld. De ochtendnevel vermengde zich met het groen en maakte dat de hoge vastgoedgebouwen van de achtergrond oplosten in de wolken. Zo maakte het geld plaats voor het groen en genoot hij van de rust die de crisis met zich meebracht.

Nu keerde de activiteit terug. De natuur moest eraan geloven. Hier komen huizen. Een vastgoedontwikkelaar zag er weer genoeg geld in om hier een toekomst met grote winsten te zien. Straks zouden de heimachines komen en de grond klaarmaken voor het gegoten beton. De crisis en de natuur waren overwonnen. En hij zag hoe de haas het hazepad koos. Liep zelf nog een keer over dat pad langs die moestuintjes.

Het zou niet lang meer duren of hij zou hier ook niet meer lopen. Om het vergezicht dat bedorven werd niet te zien aftakelen.

image

Onafhankelijk #wot

image
Onafhankelijk of arbeider?

Onafhankelijk zie ik als het vrij zijn in doen en handelen. Of we zo onafhankelijk zijn als we weleens menen, betwijfel ik. We kleven aan deze aardbodem met heel ons hebben en houden. Een huis dat gebouwd lijkt op een hypotheek in plaats van een fundament. Een liefde waar je niet zonder kunt. Kinderen die hoe ouder ze worden, hoe afhankelijker van je lijken te worden. Het bankboekje dat altijd leger raakt.

De vaste (financiele) grond is voor mij de baan die ik heb. Als je die dan ook nog eens dreigt te verliezen, dan is het zwaar. Het voorspelbare wordt onvoorspelbaar. Het gemak van het leven, verandert in onzekerheid. Zo verdwijnt een fundament in de rompslomp.

Je kunt het zekerheid noemen. Mij ontbreekt eigenlijk de zekerheid sinds ik begon te werken in 2002. Geen vast contract en elk jaar weer die spanning waarin je maar moet hopen dat je nog een jaar respijt krijgt. Aan het einde van de 3 jaar is daar dan de beslissing. De economische situatie of een ander gebrek wordt er dan bijgehaald.

In 2005 ging het slecht met de krant – geen vast contract. In 2007 veranderde een afdeling – geen vast contract. In 2009 stopte de titel bij de uitgever – geen vast contract. In 2010 hing het van een opdracht af – geen vast contract. En nu hangt er weer een reorganisatie boven het hoofd – geen vast contract. Over mijn functioneren ging en gaat het niet.

Elke keer die spanning. Een huis, een gezin, een leven. Het draait er niet eens om of je functioneert. Het draait alleen om het contract. Tijdelijk kun je ruilen met tijdelijk. Een vast contract boezemt veel organisaties angst in. Iedereen blijft zitten waar hij zit. Alleen mensen met een tijdelijk contract wisselen van baan. Tijdelijk.

Daarom word ik altijd verdrietig van persberichten die spreken over ongedwongen ontslagen. Zelfs vakbonden lijken dit doel na te streven. Ze zijn er trots op dat alle mensen met een vast contract kunnen blijven. Dat tijdelijke contracten niet verlengd worden, zien ze als winst.

Iemand met een tijdelijk contract dat niet verlengd wordt, komt blijkbaar ‘ongedwongen’ zonder werk te zitten. Managers zeggen dan in een gesprek met een spijtig gezicht dat het nu eenmaal zo is. Een feit. Ik ben er afhankelijk van. De managers beschikken zelf over een vast contract.

Onafhankelijk thuiszitten omdat je werkeloos bent. Ik zie dat niet zo. Ik zie het vooral als een belasting. Werkeloos zijn wordt gezien als ‘profiteren’ door het grootste deel van Nederland. Het grootste deel dat al jaren naar hetzelfde werk gaat omdat het een vast contract heeft.

Daarom probeer ik mijn gedachten los te maken van het contract. Zo probeer ik onafhankelijk in het leven te staan. Mij heeft niemand. Ik ben niet in een contract te vangen. Leve de vrijheid. Soms lukt dat en dan voel ik me even onafhankelijk.