Categoriearchief: werkplek

Lekke band

Drukke dag op het werk gehad. Langer doorgegaan in de hoop dat de stapel dan slinkt. De avond valt donker. Het miezert een beetje. Net een appje gestuurd dat ik om half 7 thuis ben. Kwart over 6, kom ik bij de fiets aan en ik zie het al van een afstandje: lekke band.

Dat gevoel. De gedachte die door je hoofd schiet. Shit. De teleurstelling want het loopt anders dan je verwachtte. Je bent al moe van het werk en nu ben je extra lang onderweg naar huis.

Zo’n trieste blik: een fiets met een lege band. Hij staat al wat minder stabiel. De velgen drukken op de stoep. Geen beweging meer in te krijgen. Tas in de fietstas en dan maar gaan lopen.

Zo ga ik door het duister over het verlaten industrieterrein. Een verdwaalde auto passeert langs mij. De plassen water opspattend. En ik probeer er een beetje tempo in te krijgen.

Over een halfuur thuis? Hopelijk om kwart voor 7. Het is later dan ik in mijn hoofd had. Maar dat is nu eenmaal. Niks aan te doen.

De gedachte dat ik straks in de kou zo’n band moet plakken. Dat je vingers niet meer los willen. Alles nat en alles blubber. Het groot onderhoud in de buurt, maakt van alles een modderpoel. De planten zijn weg en zelfs de vogels zijn gevlucht.

De natte aarde kleeft zich vast aan je fiets, maar je bent tegelijk zo blij dat je thuis bent, dat je wat straks komt, maar even vergeet.

Pauzewandeling

wpid-20150522_132621.jpgHet is heerlijk om in de middagpauze een rondje te wandelen. Daarom probeer ik elke dag rond het middaguur een momentje in te ruimen om lekker naar buiten te gaan. De hele dag tussen 4 muren, achter een glazen vissenkom staren naar het licht, is ook niet wat.

wpid-20150522_131631.jpg

Mijn werk ligt midden op een bedrijventerrein dat het midden houdt tussen druk en rustig. Zeker er heerst bedrijvigheid al doet het aantal panden vermoeden dat het veel bedrijviger zou kunnen zijn. Er staan best veel panden leeg, valt mij op.

wpid-20150522_134522.jpg

Een paar bedrijfsgebouwen laten duidelijk sporen van leegstand zien. De leeuwen voor een van de gebouwen beginnen meer en meer af te bladderen. Blijkbaar is er bij dat pand niet een directeur die het ziet en aan de bel trekt. De dichte luxaflex achter de ramen bezit al een indrukwekkend laagje stof. Die zijn al een tijdje niet meer opengeweest.

wpid-20150522_134610.jpg

Een ander gebouw krijgt al mooie mosvorming op het dak. Zonder dat de architect daar een bepaalde filosofie over had, heeft het organisch en duurzaam bouwen bezit genomen van het gebouw. De bomen en struiken rond het bedrijfspand doen de rest. Het staat al een tijdje leeg.

wpid-20150522_172207.jpg

Ik kan daar echt van genieten. Net als dat de natuur ook langzaam bezitneemt van het gebied. Dat is niet alleen het muizenholletje dat ik tegenkom. Het zijn ook de zaadjes van de iep die zich overal verzamelen, het bloemenveld tussen de konijnendrolletjes onder de elektriciteitsdraden en de klaprozen die op het parkeerterrein tussen de tegels uitschieten.

wpid-20150522_131618.jpg

Het maakt zo’n ommetje extra interessant. De voorjaarszon geeft alles ook een mild kleurtje. Dan valt het niet meer zo op. In de winter komt het door de kale bomen en grauwe kleuren wat deprimerender over. De lente maakt het allemaal een beetje vrolijker.

wpid-20150522_134424.jpg

Zo vrolijk dat je even helemaal vergeet dat zo’n leeg bedrijventerrein eigenlijk te triest voor woorden is.

Kraaiennest

image

De vogels krijgen de kriebels. Vanaf mijn werkplek zie ik een koppeltje kraaien druk de takjes en twijgjes van de bomen voor het raam weghalen. Heel behendig pakt de kraai een takje en draait het rondjes om het los van de tak te trekken.

Het ziet er schattig uit. De zware kraai balanceert op het smalle takje. Hij lijkt elk moment naar beneden te storten op het plekje waar normaal de meesjes zitten.

Ze verzamelen nestmateriaal en vliegen af en aan naar de boom iets verderop bij het water. Ze gaan er niet rechtstreeks op af, maar met een boogje. Een eindje over de plas. Zo misleiden ze eventuele vijanden en houden ze op een afstandje.

Wat later een harde klap op het raam. Het lijkt wel of er een vogel tegen het raam vliegt. Ik kijk op en zie de kraai voor het raam staan. Hij wil naar binnen. Blijkbaar ligt er best aantrekkelijk nestmateriaal op de vensterbank.

Overstromen in de flow – #WOT

image

Hij wist niet zo goed waar de cadans van het leven viel. Go with the flow, noemden ze het. Gaan met het ritme dat anderen je opleggen. Elke ochtend op tijd uit bed, de trein in en op weg naar kantoor. De gang door. Hij kende het beeld uit zijn hoofd. Hoe de gang nog donker was. Hij het licht aandeed. Het knopje zat vlak achter de klapdeuren.

De deur openen. Hij graaide in zijn rugzak, het zijvak. De sleutel hing aan een keykoard. Het ging moeizaam. Daarvoor zat het slot te los in de deur. Hij leerde pas veel later het trucje. Je moest de vlakken rond de sleutel met de vingers aandrukken en dan draaien.

Dan het licht in de kamer aan. Hij liep naar het bureau, de computer aan, het raam wijd open. Hij had deze gewoonte overgehouden aan een collega die elke morgen het raam helemaal opende. Zij was allang vertrokken. Het contract was niet verlengd, zoals het hier de laatste jaren gewoonte was geworden. Niemand bleef langer dan de 3 contractperiodes van een jaar.

Hij blies het kantoor uit. De koude wind van de ochtend wuifde de bedorven kantoorlucht uit de kamer. De verwarming voelde warm. De laatste was hem gisteren vergeten dicht te doen. Het kwelde hem. Zonde van de energie, die onnodige hitte.

Hij vulde de waterkoker met water en draaide zich om naar zijn computerscherm. Het vroeg om zijn inlogcode. Hij tikte de onmogelijke codes op het scherm. Dat hij het wachtwoord onthield, zelfs na een vakantie van een paar weken, bleef hem verbazen. Er zat geen naam of ander ezelsbruggetje aan vast. Toch wist hij de onbeduidende tekens, compleet met dollarteken in de juiste volgorde in te tikken.

Het water in de waterkoker kookte. Hij goot het hete water in zijn mok. De aanslag van de thee zat aan de wanden vastgeklonken. Het liet een bruin spoor na dat in de loop van de tijd een steeds egalere kleur had. Het was de flow, waarin hij zat. Als hij het zou schoonmaken doorbrak hij zijn eigen ritme. Bovendien was het binnen een dag weer even bruin. Wat er zit, heb ik niet binnengekregen, dacht hij als troost.

Hij begon te werken. Het mailprogramma zat boordevol mailtjes die nog verstuurd waren na zijn vertrek gistermiddag. Hij kwam vroeg, zodat hij ook vroeg kon gaan. Daarna startte hij het statistiekenprogramma op. Even kijken wat er gisteren gebeurd was. Niet zoveel, zag hij snel.

Het werd koud, het raam moest dicht. Hij ging verder met werken. Aandachtig in de rust. Soms schreef hij een los woordje op in het schriftje dat hij links van zijn toetsenbord had neergelegd. Een gedicht kon zo geleidelijk ontstaan op de flow van het werk.

Hij wachtte tot de eerste zou komen. Tegen negenen. De stoel bleef leeg. De klok tikte verder. Het bleef leeg. Ook de tweede stoel bleef leeg. Nog een uur later tuurde hij naar de deur. Hij keek op de gang. Het was allemaal leeg. Zelfs de schoonmakers bleven weg, terwijl die elke morgen druk aan het werk waren. De enige deur die openstond, was de deur van zijn kamer.

Hij liep terug naar zijn computer en zag dat de halve werkdag voorbij was. Hij tuurde op het scherm, keek nog eens duidelijk: zaterdag stond er duidelijk in zijn agenda. Hij zat zo in de flow, dat het weekend zelfs opging in het ritme van de week.

A room with a view

En hoe is het uitzicht? De vraag is me nog niet gesteld, daarom ben ik hem nu maar voor. Keek bij mijn vorige baantjes altijd uit op een spoorbaan, deze moet ik dit keer ontberen. Hoewel hij maar net uit het zicht is. Ik kan immers naar het station lopen. Bovendien heet de straat waar ik werk Het spoor. Een betere werkplek kan ik mij als treinliefhebber niet wensen. Vandaag scheen daar nog eens een heerlijke zon bovenop die een lange schaduw van het kantoorgebouw maakte.
Mijn bureau is nog niet echt spannend. Wie weet komen er binnenkort vissen en bijzondere plantensoorten.

Vissen

Mijn eerste werkdag bij Zorggroep Almere op het hoofdkantoor, viel mij de sfeervolle inrichting van kantoorruimten op. Prachtige plantpartijen, vissen zwommen in grote aquaria op de bureaus en vlinders vlogen al hangend aan het plafond.
Ik vertelde het verhaal van de vissen thuis en kreeg die verjaardag van Inge een prachtig gehaakte vis in een heuse kom. Jaloerse blikken van collega’s en veel complimentjes volgden. Daarom heb ik bij mijn afscheid kleine visjes aan mijn collega’s gegeven. Inge heeft ze genaaid en het resultaat mag er zijn.
Misschien moeten we een handeltje beginnen.