Categoriearchief: weesp

Mooiste boekomslag – #50books antwoorden vraag 34

img_20160825_205426.jpgWat is het mooiste boekomslag in je boekenkast? Een vraag die ik, man van de inhoud, niet zo snel stel. Maar de vraag komt dit keer van @marloesbomer.

Niek is een liefhebber van Terry Pratchett. In het begin moest ze niet zoveel hebben van de drukke covers met illustraties Josh Kirby. Maar uiteindelijk typeren de illustraties van Josh Kirby precies de sfeer en inhoud van het boek heel treffend, merkt ze.

Illustraties van Josh Kirby

Na zijn overlijden zijn de covers vervangen door een zwarte achtergrond met tekeningen van Paul Kidby. Een stuk minder treffend. Dat de herdrukken een andere kaft hebben gekregen, vindt Niek dan ook terecht zonde. Want de illustratie bij haar blog laat zien hoe je kunt verdrinken in de prachtige illustratie van Josh Kirby.

Prachtig boek bij de kringloop

Voor het boek met de meest bijzondere cover in zijn boekenverzameling hoeft blogger Perkamentus niet lang na te denken. Hij heeft in 2009 een prachtig boek op de kop getikt bij de kringloopwinkel in Weesp.

De titel is een hele mond vol: Catalogus der tentoonstelling van portretten en voorwerpen betrekking hebbende op het Huis van Oranje Nassau te houden ter gelegenheid van de inhuldiging van Hare Majesteit Koningin Wilhelmina in het Fragmenten-gebouw van het Rijks-Museum te Amsterdam. 8 september-31 cotober 1898. Inderdaad met een pijnlijke zetfout in de laatste datum.

Prachtige verluchtiging

Het boek is inhoudelijk niet zo boeiend. Het bevat 120 pagina’s droge opsomming van 1300 objecten, zonder verdere illustraties. Het is de band die Piet Perkament trof. De Jugendstil-stijl naar ontwerp van Lion Cachet. Het is een prachtige verluchtiging, een uniek exemplaar zoals Perkamentus achterhaalt. Het is 1 van de 36 exemplaren in een andere kleurstelling, met gebatikt perkament.

Gerrit Komrij reageert meteen op het blog: hij heeft er ook eentje, bemachtigt in Portugal. Mogelijk een oud exemplaar. Hij heeft er wel iets meer voor betaalt dan het bedrag van 14 euro en nog iets dat Perkamentus in de Weesper kringloopwinkel betaalde.

Komrij’s bibliotheek

Bij de veiling van een deel van Komrij’s bibliotheek in 2012, heeft Perkamentus ook Komrij’s exemplaar bekeken. In zijn ogen zag het er heel anders uit dan het boek dat hij in Weesp verwierf.

Overigens citeert de catalogus bij de veiling keurig het boek van Spliethoff dat Perkamentus ook vermeldt in zijn blog. Ik herken hier de hand van de meester in, Komrij zou deze veiling in de maanden voor zijn dood al hebben voorbereid.

Cover of inhoud?

Het schrijven over de mooiste cover valt niet iedereen makkelijk. Veel boekenlezers zijn van de inhoud en herinneren zich vaak beter waar een boek over gaat dan hoe het er van buiten uitziet. Als blogger Jannie dan haar boekenkast induikt, kan ze eigenlijk niet kiezen uit het enorme aanbod.

Ze deelt de boeken in naar leeftijd, de boeken uit de tijd van haar ouders en grootouders. Dit zijn de boeken met de gouddruk op een zwarte kaft, met gestileerde motieven. Mooi op een eigen manier.

Foto’s als achtergrond

De boeken die nu uitkomen bevatten voornamelijk foto’s als achtergrond. Hier kan het ook goed misgaan, illustreert blogger Jannie. Ze vindt het ook moeilijk kiezen tussen de boeken van uitgeverij Cossee. De foto’s met eenvoudig weergegeven titel. Moeilijk, moeilijk. Ze blijf uiteindelijk hangen bij 2 stuks: Een bruidsjurk uit Warschau van Lot Vekemans en Dat is wat ik bemin van Isabelle Rossaert.

Lees morgen de nieuwe boekenvraag.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Bijzonder boek

image

Het boek greep mijn ogen vast bij het struinen door de lange rij boeken. Ik was vorige week op de boekenmarkt in de Grote kerk van Weesp. Op de fiets na het werk reed ik naar de stad aan de Vecht. Het viel achteraf best een beetje tegen. Ook omdat de fiets waarop ik reed ideaal is voor in de stad, maar wat minder geschikt is voor langere afstanden.

Eerst stond ik lang te wachten in de rij bij het geldautomaat, daarna moest ik nog even wachten voor een patatje. Zo was ik weer voldoende toegerust om mijn ogen te laten glijden over de rijen boeken.

image

Daar viel mijn oog op Firmin. Een boek in een doos en op de omslag een ratje. Het boek van de Amerikaanse schrijver Sam Savage. Deze filosofiedocent, fietsenmaker, visser en typograaf schreef dit boek bij een kleine uitgeverij. Na verschijning werd het een hit.

Ik vermoed dat dit komt door het interessante onderwerp. Firmin is een klein ratje dat een overmatige interesse ontwikkeld voor boeken. Hij verslindt de boeken en verandert meer en meer in een mens. De tekst maakt je nog nieuwsgieriger.

Boekje met opdracht

wpid-img_20150829_160804.jpgEr zijn van die boeken die tegenkomt en die erom vragen dat je ze meeneemt. Zo ben ik laatst na mijn werk naar Weesp gefietst voor de boekenmarkt in de Grote Kerk. Ik ben een enthousiaste bezoeker van deze halfjaarlijkse boekenmarkt.

Langgerekte tafels boordevol boeken staan in de kerk uitgestald en dan is het heerlijk grasduinen over de boekenruggen. Ik vind altijd wel leuke boeken. Deze keer valt mijn oog op een boek dat in een doosje zit. Het heet Firmin en gaat over een rat die helemaal gek is van boeken.

Daarnaast zie ik een boekje van Ivo de Wijs liggen met zijn verzen die hij voorgedragen heeft bij het radioprogramma Vroege Vogels. Gedichten over de natuur. Het boekje trekt vooral mijn aandacht omdat er zo’n mooie opdracht in staat: ‘Voor mijn moeder’ met een krabbel en dan de naam Ivo de Wijs.

Zo’n opdracht roept meer vragen op dan antwoorden. Is het echt voor zijn moeder of stond er bij het signeren iemand aan de kraam die een krabbel vroeg voor zijn moeder? Een grapjas als Ivo de Wijs zet zoiets wel voorin zijn boekje met verzen.

Zo kan ik heerlijk turen naar zo’n opdracht en verder verzinnen voor wie Ivo de Wijs dit nu echt heeft geschreven.

Omzwervingen: Spoorbrug bij Weesp

imageNu steek ik de noodweg voor het bouwverkeer over en klim de hoge spoordijk op. De spoorbruggen bij Weesp. Een flinke hoogte is het. Zeker op de fiets. De brug steekt groots over het kanaal. Ongehinderd varen de binnenvaartschepen onder de brug door. Ik zie als ik via de haarspeld boven kom, de bogen hoog voor mij uitbuigen. Een trein dendert over de brug. Het is de internationale trein uit Berlijn. Wat een schoonheid tegen de lelijkheid van het wegverkeer verderop.

imageAls ik aan de overkant van het kanaal weer afdaal, denk ik aan het treinongeluk bijna een eeuw geleden, in 1918). Een stoomtrein met wagons kletterde zo van de dijk naar beneden. De spoordijk was niet goed aangelegd, bleek na onderzoek. De lange regentijd had gezorgd voor verzakkingen. Een lang gedeelte van de dijk was onder het gewicht van de trein bezweken. Zo ontspoorde de trein op volle snelheid. Het was op dat moment de grootste treinramp met 41 doden en 42 gewonden.

Nu rijden de treinen af en aan over de vier sporen brede spoorbrug. Van en naar Amsterdam, Schiphol, Hilversum en Almere. Het is één van de drukste delen van het spoorwegnet. De dijk houdt al dat gewicht. Van het ongeluk is niks meer te zien. In de verte zie ik hoe het wegverkeer in kleine speelgoedauto’s over het asfalt jaagt. Niets verraadt iets van het drama dat hier op vrijdag 13 september 1918 zich afspeelde.

image

Abcoude

polder bij abcoudeVoor ik er goed erg in heb, komt Abcoude in zicht. De nummers van de route kloppen niet altijd. Vlak voor ik Abcoude binnenrijd, zie ik een meisje zitten op een bankje bij het water. Ze drinkt een sapje uit een pakje en zuigt hard aan het rietje. Het pakje deukt in. Ze glimlacht naar me als ik een foto van mijzelf probeer te maken voor het plaatsnaambord Abcoude.

Het lukt niet om de kerktoren erbij op te krijgen. De ene keer sta ik voor de toren, de andere keer voor de plaatsnaam. Het meisje staat op van het bankje, pakt haar fiets en fietst weg. Ze houdt het pakje ingedeukt vast en doet net of er nog heel veel appelsap in zit.

Abcoude is niet veel aan. Ook klopt de bewegwijzering niet. Ook hier weer een imposantere katholieke kerk dan hervormde kerk. De meisjes bij het stoplicht snappen niet waarom ze wachten. Ze hangen half ongeduldig aan de paal, en draaien halve cirkels alsof ze een dans uitvoeren. Bij de weg aangekomen, draaien ze de helft weer terug. Toch een beetje bang voor het verkeer dat eraan komt rijden. De bus pas maar net door het smalle straatje. Ik zie niemand in het groenige monster zitten op de chauffeuse na.

groen licht in abcoude

De weg naar Weesp maakt indruk. Een smalle weg langs de ringvaart. Het water in de vaart is zeker een meter hoger dan het water in de polder. De molens die langs de weg staan, maalden de polder vroeger droog. Nu hangen er kneuterige gordijntjes voor de ramen en hangt de molen stil. De manier waarop de wieken hangen, zal wel een bepaalde tijd of signaal aangegeven. De grote treurwilg voor de molen, geeft het iets mystieks.

Een meisje loopt voor mij uit, ik passeer. Ze begint net weer met hardlopen. In haar oren pluggen oordopjes. Ze trekt aan het draadje en laat het weer los. Het lijkt of ze sneller gaat lopen, maar misschien heb ik het mis. Ik rij door een groene tunnel van lindebomen. Een imposante holte onder de bomen verraadt dat hier een weg loopt. Twee jongelui op een scootertje komen uit de tunnel. Als ik de tunnel inrijdt, kom ik in een oase. Een boerderij ligt gelijk links van mij. Aan de andere kant het water van de ringvaart.

molen met treurwilg bij abcoude

Weesp komt dichterbij. De weg sluit aan op de vertrouwde weg bij Driemond. Ik haak weer in op de bekende weg naar huis via Weesp. Ik ga de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal. Een grote boot vaart voorbij uit Hamburg. Het lijkt of een luxe appartementengebouw voorbijvaart. Grote ramen waarachter hele huizen schuilen. Een varend hotel met hele grote kamers. Ik moet er een foto van maken op de brug naar Weesp. Verderop zie ik de spoorbrug. Hij ligt nog een eind verder dan waar ik nu ben.

In Weesp volg ik de nieuwe borden van de route van Almere naar Amsterdam Zuidoost. Een duur project dat bestond uit het plaatsen van bordjes voor de bekende weg. Naast de hele trits met andere, toeristische routes is er dan nu de route van en naar Amsterdam Zuidoost op een bordje naast al die andere bordjes. Waarom niet mooi aansluiting zoeken bij het bestaande systeem van een fietsroutenetwerk.

groene tunnel voorbij abcoude

Over 5 minuten ga ik sluiten, zegt de boekenman in de kringloopwinkel van Weesp als ik binnenloop. Even kijken of ik iets van mijn gading vind. Maar ik wil snel verder en ik maak niet eens die vijf minuten op. Verder langs de batterij van Weesp, onder het spoor door naar de polder. Dat blijft wel jammer van die rit: dat laatste stukje van die flessenhals. De harde wind maakt het nog eens extra moeilijk. Ik lijk nooit thuis te komen. De wind in Almere is het hardste. Die raast en maakt het moeilijk vooruit te komen. De laatste etappe is de ruigste.

rollator van plastic flessen in weesp

 

Dit is het laatste deel van een zomerse fietstocht door de polder. Lees ook de eerdere delen van deze fietsrit:

Kapotte bovenleiding

image
Wachten op de bus bij Weesp.

Iets voor twee uur komt een tweet voorbij: er is een bovenleiding kapotgetrokken door een kraanwagen. Het is gebeurt tussen Weesp en Almere en daarom rijden er geen treinen tussen beide plaatsen. De tweet erop vertelt dat ik moet overstappen in Naarden-Bussum. De reisduur kan oplopen tot een uur extra reistijd.

Even later corrigeert de NS zichzelf: ook de treinen tussen Almere en Naarden-Bussum rijden niet. Wat er dan wel gebeurt, vertelt de website niet. Even later komen er nieuwe berichten: NS zet bussen in. Voor anderen moet er omgereden worden.

Daarom kijk ik kort voor vertrek nog even naar de vertrektijden. Rijdt mijn trein wel? Ik zie dat veel treinen uitgevallen zijn, maar het boemeltje naar Hilversum rijdt. Met vertraging dat wel. Daarom stap ik al later in de trein dan mijn trein zou vertrekken. Gelukkig heb ik de Chinareis van Paul Theroux bij me en lees heerlijk over de aalscholvers die in China de vis vangen voor de vissers.

Dan bereiken we Weesp. Een grote mensenklont stuwt naar de uitgang. Allemaal wachtenden voor mij. Een enkeling probeert voor te dringen. Met succes en de bussen druppelen langzamer dan er mensen aansluiten bij de rij wachtenden.

De geruchten groeien snel. ‘Ik hoor dat over 10 minuten weer een trein rijdt’, zegt iemand. De groep komt in beweging. Ik vaar niet blind op dat soort vage berichten. Ook omdat de site op mijn mobiel zegt dat de reperatie tot 19 uur duurt en het is nu 17 uur. Die trein rijdt voorlopig nog niet.

Ik wacht geduldig. Geduld werkt. De rij schuifelt langzaam vooruit. Voetje voor voetje de poortjes door. Ik kom uiteindelijk helemaal vooraan te staan. En hoor tot de 37 gelukkigen die in deze bus passen. Nog even en ik ben in Almere.

Als we op de snelweg rijden vraagt de chauffeur of er nog mensen uit moeten in Almere Poort. Geen vinger in de lucht. ‘Wilt u hard roepen als u in Almere Poort eruit moet?’ vraagt hij nog eens. ‘Mooi zegt hij. Dat scheelt een kwartier.’

Iets verderop rijden we over de Hollandse brug, parallel aan de spoorlijn. Een hijskraan staat op de rails. Hier is het gebeurd. Een stuk touw met flappen stof hangt naar beneden. Dat is de boosdoener. De spoorbaanwerkers proberen de trein weer te laten rijden. Dezelfde werkers als die eerder die middag de bovenleiding hebben vernield?