Categoriearchief: wachten

Alles in bloei – Tiny House Farm

Het is zo mooi om alles in bloei te zien in deze tijd van het jaar. Het begint met de amandel die dit jaar al in februari in bloei stond. Daarna volgde heel snel de abrikoos. Dan is het even wachten, maar hier kwamen de pruimen al heel snel. Vooral de nieuwe Reine Victoria doet het goed.

Perenboom in bloei

Gevolgd door de Reine Claude en de Mirabel. De laatste staat nog steeds in bloei. Dan komen kersen en de peer. Eigenlijk hoort eerst de Gieser Wildeman en daarna de gemengde boom met Conference en Doyenne. Het ging dit jaar andersom. De kersen doen het ook erg goed. Vooral het boompje dat ik vorig jaar bij de Gamma haalde. Het zijn allemaal wel zure kersen. En vergeet de kleine kriek niet. Die bloeide alsof het een lieve lust was.

Uitgebloeide kersen

De kersen raken uitgebloeid. Ondertussen verschijnt er soms nog een bloemetje aan de abrikoos. Een nazending of zoiets. En nu beginnen de appels. De Rode van Boskoop bloeit mooi. In de Groninger kroon wijzen de rode puntjes mooi omhoog. Net als dat de nieuwe Zoete Ermgard mooie knoppen heeft. De andere appelbomen, Elstar en Jonagold staan ook in de startblokken.

Best indrukwekkend allemaal. De grote misser was de Japanse sierkers. Hij zat vol knoppen, maar ineens is hij ermee uitgescheën. Waarom? Geen idee. De knoppen zijn uitgedroogd en er verschijnt geen blaadje aan de boom. Net als de 2 bellemannekes (fuchsia) die ook blaadjes leken te krijgen maar nu als droge takken uit de grond wijzen.

Bloei in de achtertuin

Erg droog

De natuur is wel heel erg droog. De paar druppels regen die we dinsdag zagen vallen, zetten weinig zoden aan de dijk. Omdat de kweepeer er wel heel ellendig uitziet, geven we de fruitbomen nu wat extra water. Net als de rabarber die elke dag een plons water verlangt. Er is mij veel aan gelegen dat ze dit jaar wat grootser zijn dan vorig jaar.

Wat de oogst zal zijn is altijd het ongewisse. Ik kan eigenlijk niet wachten, maar het beleven van de tuin en met geduld kijken wat er allemaal rijpt en gebeurt, is mij ook heel veel waard. Daarom probeer ik vooral te genieten hoe al dat kleine grut langzaam verandert. En maar hopen dat het grut snel wat groter wordt en beter op eigen benen kan staan. Dan helpen de planten elkaar beter en kost het mij minder tijd.

Zinnia, tulp en narcis in bloei

Dat ongeduldige zal niet snel verdwijnen bij mij, denk ik. Tegelijkertijd komen er ook allerlei andere bloemen op. Wat dacht je van margriet, de zinnia, tulpen en narcissen. Van de laatste komen wel heel bijzondere bloemen uit. Heerlijk genieten van wat er allemaal in je tuin gebeurt. Het geeft heel veel plezier in deze dagen van thuiszitten.

Voordringen

image

De rijen in de supermarkt zijn deze zaterdagmorgen dubbel zo lang. De hoeveelheid boodschappen die de klanten op de loopband leggen, dubbel zoveel. De paden mogen dan geschikt zijn om met 2 wagentjes elkaar te passeren, het is onmogelijk de kassa van een zijpad te bereiken.

Zeker nu het pad ingenomen wordt door een vrouw in een invalidenwagen. Ze neemt alle ruimte in zodat ik niet meer in de rij kan aansluiten. Vergeefs wacht ik in de hoop dat de vrouw haar draai weet te maken en ik haar ook kan passeren.

Dan loopt een man mij voorbij. Achter hem trekt hij een blauw karretje met de boodschappen erin. Hij passeert de vrouw in de invalidenwagen en legt zijn boodschappen op de transportband. Met verbazing zie ik dit aan. Je kunt toch niet zomaar een invalide passeren en je spullen op de band leggen?

De vrouw taait af en rijdt met haar wagen de winkel weer in. Bij de chocoladerepen staat ze heel lang stil. Ze hangt half uit de kar om een reep uit de doos te trekken. Ik kan inmiddels mijn draai maken en sluit aan in de andere rij. De voordringer heeft al zijn spullen al op de band kunnen leggen.

Niemand zegt een woord, maar ik vind het schandalig. Al snap ik niet waarom de invalide vrouw niet iets van deze voordringerij heeft gezegd. Ik wacht rustig tot de band in mijn bereik kom en ik er mijn boodschappen op kan leggen. Als ik druk aan het uitpakken ben, passeert het invalidenwagentje mij weer. Dit keer van de andere kant. De vrouw rijdt tot de voordringer en geeft hem de chocoladereep.

Zo kun je dus ook voordringen, denk ik als ik mijn laatste pak melk op de band leg en het plankje voor de volgende klaarleg. En ik vraag mij af welke manier van voordringen het eerlijkste is. Een invalide laten wachten en het plekje innemen of een invalide passeren en het plekje innemen…

In de rij bij Burgerzaken in Almere op donderdagavond

Sinds kort zijn de openingstijden van Burgerzaken in Almere veranderd. Je kunt alleen ’s morgens tussen 9 en 11.30 uur terecht en op donderdagavond van 18 tot 20 uur. Voor de middag moet je een afspraak maken. Ik probeerde het onlangs, maar merkte dat ik beter een uur kon wachten op het vrije inloopuur: donderdagavond.

VOG aanvragen

Ik moest een VOG aanvragen, een verklaring omtrent goed gedrag, voor een klus die ik momenteel verricht. Vergeefs was ik er al op een maandagmiddag langsgeweest. De openingstijden waren veranderd. De verontwaardiging van zo’n baliemedewerker dat je dat niet weet. ‘Het heeft overal gestaan hoor’, reageerde ze. Voor haar op het gemeentehuis heeft het inderdaad overal gestaan. De muren waren behangen met papieren waarop de mededeling stond. Voor mij bleef het beperkt tot een bericht in het huis-aan-huisblad en op de website van de gemeente.

Op de pof

Natuurlijk had ik de openingstijden niet gecheckt, ik was er in alle vertrouwen op de pof naartoe gegaan om 13.00 uur. Ik mocht van de baliemedewerker een afspraak maken, maar dat kon alleen ’s middags. Als ik een avondafspraak wilde maken, dan kon ik donderdag terecht op de vrije inloopavond. En op die avond hoefde ik geen afspraak te maken, want het was vrije inloop. Verder was de agenda behoorlijk vol, voor die hele week (het was maandag) kon ik geen afspraak meer maken. De eerstvolgende gelegenheid was de dinsdag erop.

Eindelijk zover

Donderdagavond was het eindelijk zover, direct uit de trein fietste ik langs het gemeentehuis. Het vragen van een VOG vergt eigenlijk bitter weinig tijd. Je moet een formulier inleveren – ingevuld door de werkgever – en dient je te legitimeren. Meer stelt de handeling niet voor.

Meer mensen

Toen ik de lange gang naar Burgerzaken binnenliep, zag ik dat er meer mensen iets moesten hebben. Zeker, de vakantietijd breekt aan en iedereen ontdekt dat het paspoort verlopen is. Dat moet dan allemaal op deze donderdagavond geregeld worden. Een paar honderd man moest worden geholpen. De plakkaten vermelden overal dat je een afspraak kunt maken – zelfs online – alleen is het voor de werkende mens erg lastig om dat op een geschikt moment te doen. En ik dacht dat je alleen voor ondertrouw een halve dag vrij kreeg van je baas. Niet voor het verlengen van paspoort of rijbewijs.

Nummertje trekken

Ik meldde mij iets over zessen op het stadhuis, trok een nummertje en mocht wachten. De nummers vlogen over het scherm, maar mijn nummer E572 bleef achterwege. Alleen balie 8 was deze avond belast met de vog’s. En traag trok het nummer E570 voorbij. Weer bleef het heel lang stil. Alle A-nummers schoten voorbij, maar balie 8 had het druk met nummer E570.

Een uur

Na een uurtje was ik aan de beurt. Ik mocht in een apart kamertje, legde alle papieren netjes neer, hoefde alleen nog ergens te tekenen en een datum in te vullen, pinde de legesgelden – 30,50 euro – en verliet het kamertje om ruimte te maken voor nummer E573. Wat was ik blij dat de vrouw vertelde dat het ding naar mij wordt opgestuurd met de post. Dat scheelt weer wachten bij Burgerzaken.

Niet graag gedaan

Dank u wel, zei ik en ik knikte naar de dame in de auto. Ze had zo alleraardigst op mij gewacht terwijl ik aan kwam rennen. Zeker, ik had voorrang, tenminste als voor hardlopers dezelfde regels gelden als voor fietsers. De raampjes stonden open, dus ze kon mijn dank goed horen,

‘Niet graag gedaan’, ving ik op en ze gaste weg. Ik wist niet of ik het goed gehoord had. Het voelde in elk geval of ik leeg liep. Ik was oprecht dankbaar. Als je dan hoort dat dit niet van harte gedaan is, wens je achteraf dat ze mij gewoon voor de sokken gereden had.

Als ze dat liever gedaan had.

Wachtenden

Bij de bakker vormt zich op zaterdagmorgen een haag wachtenden. De mensen die op het broodnodige staan te wachten mochten zich afgelopen weekend op een heus wachtwelkom verheugen. ‘Door ziekte kunnen wij u niet zo snel helpen als u van ons gewend bent’, stond op een briefje dat met een plakbandje vastzat aan de kassa.

Het verbaasde mij dat deze tekst met zoveel gevoel voor marketing was geschreven. Vooral ook omdat de wachttijden normaal ook niet de kortste van de stad zijn. Ik vreesde het ergste, maar kwam tegen mijn eigen verwachting in vrij snel aan de beurt. Toen ik wegliep met de broden onder mijn arm, sleurde een lange slinger wachtende broodkopers uit de winkeldeur.

Ik dacht terug aan de DDR-tijd, waarbij ik ook een keer mocht meemaken hoe het eraan toeging. Zo ging er eens het gerucht dat er bananen te koop waren bij de groentewinkel. Normaal was de winkel altijd leeg, niet alleen ontbrak het aan winkelend publiek, ook de schappen waren leeg. Op de morgen van het gerucht stond een lange rij, die zelfs het hoekje van de straat omging. En dat in een dorp van enkele honderden inwoners. Ineens spatte de rij uiteen. Er waren helemaal geen bananen te koop. De vier kilo aardappelen die daarvoor in de plaats kwam, was echter aan de eerste drie klanten vergeven. De rest verliet het wachten.

Mensenhaag

Ze vormden een mooie haag zo in de avondzon langs het perron. De wachtenden op de trein naar Maastricht en Heerlen. Bijna allemaal dezelfde houding: de benen iets uit elkaar, de tas tussen de kuiten en de armen over elkaar. Of een krantje lezend, of gewoon lekker knuffelen met je geliefde. Dan weten ze natuurlijk niet dat tussen de liefde en wachten een scheidslijn loopt.