Categoriearchief: vuursteenhof

Zweedse pellets – Tiny House Farm

De keuze voor de verwarming van ons huisje viel op een pelletkachel. We verwachtten dat het wel genoeg zou zijn om ons goed geïsoleerde houten huis warm te houden op koude en gure winterdagen. Er zijn enkele nadelen aan een pelletkachel. Het stoken op hout, geeft een bepaalde mate van fijnstofuitstoot.

Fijnstof

Al ligt de hoeveelheid fijnstofuitstoot bij het stoken van een pelletkachel een stuk lager dan bij een houtkachel. Wanneer je een houtkachel een avondje opstookt, dan komt er ongeveer evenveel fijnstof vrij als dat je de hele week alle dagen stookt met de pelletkachel.

Het andere nadeel is de opslag van de pellets. Ze worden geleverd in losse zakken; je kunt ook kiezen voor een bulkzak, maar dat is met onze hoeveelheden niet praktisch. Wij hebben afgelopen winter gestookt met zakken van 15 kilo. De hoeveelheid wat we hebben verstookt, is erg meegevallen. Bij een koude week gaan er ongeveer 2 zaken doorheen, maar in de warmere periodes doen we zeker een week met 15 kilo pellets.

Minimum temperatuur

Dat komt ook omdat we niet hard stoken. We hebben ons getraind in een temperatuur van ongeveer 16 graden in huis. Dat is voor ons wel het absolute minimum. Daarmee hebben we afgelopen stookperiode ongeveer 20 pelletzakken van 15 kilo per stuk verstookt. Dat komt op ongeveer 300 kilo pellets, wat overeenkomt met een energiewaarde van 1.524 KwH. Dat is relatief weinig als je beseft dat velen in een seizoen zeker 1.000 kilo verstoken, ruim 5.000 KwH.

Aan het begin van het stookseizoen kreeg ik het aanbod om Zweedse pellets te gaan proberen. De pellets zijn komen uit Zweden, zijn nog meer geperst en bevatten daarnaast verschillende soorten hout. Het wisselt hardhout en zachter hout af, waardoor het wat langer brandt. Alleen naaldhout verbrandt vrij snel en zorgt voor relatief veel as.

Benieuwd naar Zweedse pellets

Ik was wel nieuwsgierig naar Zweedse pellets en zou het mogen gaan proberen. Ik vroeg om even te wachten omdat het schuurtje er nog niet stond, maar toen ik eenmaal zover was, gebeurde er in Zweden een ramp. De fabriek die de pellets produceert, brandde af. Hierdoor lag de hele levering van de pellets stil.

Onlangs bracht de enthousiaste importeur een levering pellets. Hij mocht meteen even een kijkje nemen in ons huis. Hij was razendenthousiast over ons huisje, net als over het project Bolderburen waar hij op weg naar ons, langsreed. Met net zoveel enthousiasme vertelde hij over zijn liefde voor Zweden en hoe hij op de pellets gekomen is.

5,4 KwH per kilo pellets

Hij heeft veel productkennis. De pellets zijn verpakt in zakken van 16 kilo en het hout is wat dichter op elkaar geperst. De energiewaarde per kilo neemt hierdoor iets toe en ligt op 5,4 KwH per kg. Ook is de verbranding schoner, waardoor de hoeveelheid as afneemt in onze kachel. Ik hoop ook dat we het ruitje wat minder vaak hoeven schoon te maken.

Ik ben erg benieuwd naar onze ervaringen. Maar dat zal nog even duren. De warme dagen komen weer. In maart hebben we de kachel amper aan gehad. Ik denk dat we volgende maand zelfs de stekker wel helemaal uit de kachel gaan halen. Dat bespaart nog meer energie, want de stekker in de kachel zorgt ook voor flink was slurpstroom.

Gaten en kieren – Tiny House Farm

Het had al heel wat voeten in aarde voordat het schuurtje in onze tuin er stond. Nu staat het, maar zeker niet als een huis. Gedurende de wintermaanden zagen we dat hoe langer hoe meer de gaten en kieren in het hout groeiden.

Met als hoogtepunt de enorme opening ter hoogte van de bovenkant van de deur. Het gapende gat werd met de dag groter en je kon eigenlijk met je hand al door de kier heen. In mijn ogen een onacceptabele situatie. Er zou een windvlaag tussen komen en vervolgens zou de hele schuur opgetild kunnen worden door dit incident.

Nodeloos nat

Ik bekijk de schuur nog eens goed. Al die kieren zouden de boel ook nog eens nodeloos nat kunnen maken. Ik bestudeer de situatie nog eens goed. Hoe zou ik het moeten oplossen. We hadden immers de deskundige timmerlieden van de schurenbouwer Azalp ingehuurd om voor ons een nette schuur te plaatsen.

Ik vermoed dat de oorzaak bij de horizontaal aangebrachte planken boven de deuren ligt. In eerste instantie probeer ik de onderste planken los te wrikken. Onwrikbaar vast zitten ze. De ingeslagen schroeven vragen om een andere aanpak. Ik zoek het juiste bit bij de schroef en dan is het draaien geblazen. Niet dat dit draaien lekker gaat met die wiebelende draaiers.

Bovenste planken losmaken

Geduldig draaiend ontdekt ik dat ik beter de bovenste planken kan losmaken. Daar begin ik dan ook als eerste mee. Verder losdraaien. Goede draairichting vinden, waarna ze traagjes loskomen. Met de loskomende planken komt er natuurlijk ook beweging in het schuurtje. Voorzichtig probeer ik zoveel mogelijk te verhinderen dat het onverwachts snel gaat. Zo beperk ik eventuele schade.

Met een klap zinkt het bovenste gedeelte van het schuurtje in het onderste. Geen groot gapend gat meer, maar mooi aaneengesloten planken. Je zou bijna denken dat de timmerlui van azalp maar wat gedaan hebben. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Het zijn vakkundige lui die weten wat ze doen. Klagen over een vloertje maar ondanks dat het recht ligt, toch een schuur krakkemikkig en scheef plaatsen.

Verbindingen herstellen

De elektriciteit heeft er wel wat moeite mee. Zo moet ik de verbindingen weer herstellen. Maar als alles er weer strak bij staat, ben ik heel tevreden over mijn technische inzichten en vooral oplossingen. Zo staan de pellets weer droog en kunnen we het tuingereedschap en de kussens voor de buitenstoelen weer goed beschermen tegen wind en regen.

Katjes en eindelijk regen – Tiny House Farm

De droogte slaat behoorlijk toe op ons landje. Grote gaten slaan open in de harde klei. Als je niet beter weet, dan lijkt het wel of je op verhard steen loopt.

Terwijl ik elke avond dapper door de tuin loop om alle fruitbomen te bewateren. Net als de afgelopen weekend geplante kleine tomatenplantjes, kroten – rood en roodwit – en heuse artisjokken. Bij ons in huis zijn de laatste beter bekend als trage groente.

Artisjok of trage groente
De artisjok is helemaal niet zo traag als wij hem noemen

Verdorren

Ze hebben erg veel water nodig, want je ziet alles onder je ogen verdorren. En als die jonge groentes het opgeven, dan betekent dat veel moeite voor niks. Daarom geef ik elke avond een flinke hoeveelheid emmers water aan de tuin.

De bomen en struiken van Heg en landschap krijgen niks. Ze hebben het zwaar, dat zie je. Maar ze weten zich goed te houden. Overal verschijnen bladeren en zelfs de schietwilgen krijgen katjes. Niet de witte katjes die een buurvrouw heel mooi vindt, maar andere. Bij het zien van de bloemen, word ik helemaal vrolijk.

Katjes groeien aan de schietwilg
Katjes groeien aan de schietwilg van Heg en Landschap

Bladerloze sleedoorn

Eigenlijk doen alle planten van Heg en landschap het goed. Er is 1 uitzondering: de sleedoorn. Er komen geen bladeren aan. In de natuur zie ik dat de sleedoorns uitgebloeid zijn en al heel snel bladeren krijgen. In onze tuin blijven ze helemaal kaal. Zou er iets aan de hand zijn?

Tot ik een paar terug ineens een sleedoorn van onderaf hele kleine bladeren zie krijgen. Net zo vrolijk als bij het zien van de wilgenkatjes ben ik. Bijna niet de zien en vooralsnog is het alleen de sleedoorn die bij de oprit groeit. Zo zie je dat het voorjaar meer een meer toeslaat. Al is het wel kurkdroog in de tuin. Veel te droog.

De sleedoorn krijgt ook bladeren
Ook de sleedoorn krijgt bladeren

Eindelijk regen

En dan eindelijk een bui. Het is niet eens zo heel veel, maar je ziet alles meteen al opfleuren. Gelukkig breekt het daarna nog veel meer los. De regentonnen die helemaal leeg waren zijn in 1 keer helemaal vol. Het gevaar is nu dat al dat jonge grut verzuipt. Al geloof ik dat het nog wel even duurt voor het zover is.

Zo heb je elke keer zorgen om je tuin.

Iedereen verlicht – Tiny House Farm

Vind ik mijzelf verlicht? Is het komen wonen in Oosterwold iets dat ons heeft verlicht? Ik vind het allemaal wel meevallen, nuchter als ik ben. Maar het televisieprogramma Iedereen verlicht van de NTR denkt er anders over.

In dit televisieprogramma trekt Narsingh Balwantsingh door Nederland in een tuktuk. Hij is op zoek naar geluk. Waar mensen iets anders doen dan de rest. Tegen de maalstroom ingaan en die op een andere manier hun levensdraai zoeken en vooral die draai ook vinden.

Ons verhaal vertellen

Een tijdje terug benaderde een redacteur van dit programma ons. We maakten een afspraak. Ze vroeg of we ook wilden informeren of andere mensen van de Vuursteenhof interesse hadden. Een medebewoner van ons hofje wilde ook wel zijn verhaal komen vertellen. Voor we er erg in hadden, zaten we bij ons aan de tafel te praten over ons geluk en onze idealen.

Op de mooiste én warmste dag van februari komt hij er inderdaad aangereden in zijn tuktuk. ‘s Morgens zijn de opnames geweest bij onze medebewoner van het hofje. Nu rijdt de kleurrijke taxi ons erf op. We begroeten hem terwijl wij op de oprit staan. Daarna mag ik alleen met hem het huis in en laat ik zien hoe wij wonen.

Filmploeg in huis

Een bijzondere ervaring om een hele filmploeg in huis te hebben. Naast de redacteur is er een cameravrouw en een geluidsman bij ons. Aan mijn shirt zit een microfoon in de vorm van een pluisje geplakt. Het neemt alles op. En zo sta ik even later alleen met Narsingh in de woonkamer. Om ons heen de hele ploeg. Ik vertel over de boeken, het verzamelen en alle spullen die we hebben weggedaan.

Inge zit buiten met de teckels. De camaravrouw is bang dat ze over ze zal vallen. De honden dringen zich ook best wel een beetje aan haar op. Narsingh moet er ook niet zoveel van hebben. Ze zijn wel heel enthousiast en springen steeds tegen zijn knieën op.

Overnieuw en we duiken daarna de slaapkamer in, waar ik mijn harmonium laat zien en er iets op ga spelen. Zeker, Narsingh kent ook harmoniums. Hij heeft er zelfs een paar thuis staan. Hij maakt er ook muziek op; het instrument maakt deel uit van de Indiase Bollywood muziek. Elke groep heeft het in het instrumentarium staan. Heel anders dan mijn pedaalharmonium. Verlegen als ik ben, weet ik niet meer dan een paar noten uit het grote instrument te krijgen.

Over elkaar heen buitelen

De cameravrouw is niet zo enthousiast over de scene. De slaapkamer is veel te klein. We buitelen over elkaar heen in het beeld. Bovendien is het er veel te donker. Zo blijft het bij de korte scene. Weer terug in de kamer moeten we weer allemaal dingen uitzoeken. We pakken weer even oude vragen terug, vanuit een ander standpunt gezien. Dat moet als er slechts 1 camera is.

Dan mag Doris. Ik heb de overgang gemaakt, door aan te bieden dat Narsingh wel even mag kijken in de kamer van Doris. Ik ga naar buiten en het is de beurt aan onze dochter. Om de honden rustig te krijgen, loop ik een rondje over de Vuursteenhof. Ook bekijk ik nog even de tuk tuk. Hij ziet er best leuk uit. De vrolijke kleuren sluiten mooi aan bij ons roze huisje.

Interview tussen fruitbomen

Als Doris klaar is, mag Inge aan de slag in de tuin. Zij krijgt het interview tussen de fruitbomen. Ze slaat voor de camera wat groenbemesters plat. De dorre stronken steken wel heel schril boven ons landje uit. Ze kan er meteen het verhaal bij vertellen hoe wij het aanpakken, met permacultuur en zo. Ik ben heel benieuwd wat ze zegt. Ik zie het vanuit de woonkamer aan. Meteen even gelegenheid om wat dingetjes voor mijn werk tussendoor te doen.

Voor het laatste stukje film, nemen we eerst in huis nog wat op. Ik mag een kopje thee zetten. Een beetje minder vanzelfsprekend, minder volgens rolpatronen. Al zet ik hier in huis flink wat koppen thee. Voor de televisiecamera maak ik geen uitzondering. Toch nog een paar keer overnieuw. De snelheid waarmee ik werk, gaat echt te snel voor de camera. Dan doe ik het nog een keer. Ongewoon traag. Zo traag werk ik nooit.

In zonnetje zitten

Als afsluiting mogen we voor het huis lekker in het zonnetje gaan zitten. Op het bankje dat ik van achter heb gehaald. Het voorjaarszonnetje schijnt heerlijk op ons huisje. De tuk tuk ervoor en dan gaan we nog heerlijk napraten. Evalueren hoe het leven is in ons roze huisje. We genieten van de zon en van elkaar. Ik hoop zo dat je dit geluk door de zenuwen van de opname heen kunt zien.

Zo zijn we vol in beeld in het item van Iedereen verlicht. En wat hebben ze ervan gemaakt: op een prachtige manier krijgt onze manier van leven aandacht. Missie geslaagd.

Winter – Tiny House Farm

De eerste sneeuw is gevallen. Het is – op een dag na – winter. De dagen zijn korter dan ooit. Ik weet nog met licht te vertrekken maar kom elke avond in het aardedonker thuis. Weinig licht is er te vinden. De automobilisten vinden het zo eng dat ze alleen nog maar met groot licht kunnen rijden. De snelheid blijft overigens wel hetzelfde.

De weg is een grote modderpoel vol met kuilen, gaten en plassen. Op de weg ligt een flinterdun laagje modder dat zo lekker opspat. Je krijgt het niet voor elkaar om met schone schoenen op je werk te komen. Ik krijg dan vragen over de moddervlek op mijn broek of de klonten klei die ik meeneem onder en op mijn schoenen. Het hoort bij pionieren.

Met de sneeuw gelijk maar even over de Vuursteenhof gelopen. Wat krijgt het meteen een ander aanzien. Het is niet veel meer dan een laagje poeder dat er ligt, maar het geeft alles net een zoetere aanblik. Het is heel bijzonder om het eerste jaar hier mee te maken en de seizoenen op een heel andere manier te ervaren.

Heerlijk genieten, meteen even gekeken hoe het met het gemeenschappelijk gebouw in het midden van de hof is. De fundering ligt er. Begin volgend jaar wordt de rest opgebouwd, inclusief sedumdak. Het wordt echt wel een bijzonder gebouw.

Vorige week was de eerste vergadering van de vereniging waarmee we de Vuursteenhof beheren. Een deel zit nog bij WIO. Zij moeten het gezamenlijk huis opleveren en zijn verantwoordelijk dat de laatste kavels ook gekocht en bebouwd gaan worden. Maar we zijn al een vereniging. Samen gaan we verder aan de slag om de Vuursteenhof tot een plezierigere woonomgeving te maken. Nog meer een paradijsje dan het al is.

We gaan bijvoorbeeld afspreken wanneer en hoe gaan we straks de weg verharden. Zolang er nog zwaar bouwverkeer rijdt, is het handiger nog niks te hebben liggen. Of gaan we de straat verlichten en hoe gaan we dat dan doen. Hoe zit het met groen. Gaan we samen de sloot schoonmaken of huren we speciaal een bedrijf hiervoor in. Allemaal dingen die we samen moeten regelen.

De eerste vergadering ging nog niet zo de diepte in. Wel zijn begonnen om bepaalde dingen samen op te pakken. Bijvoorbeeld een buurt-AED en nadenken over energie. Het zijn een waardevolle aanvullingen op onze woonomgeving. De vergadering kon nog niet in het gemeenschappelijk gebouw. We weken uit naar de Stadsboerderij, maar mogelijk kunnen we over een klein halfjaar al gebruik maken van ons gezamenlijke gebouw.

Dan kunnen we gewoon naar de vergadering lopen vanuit ons huis. Nog leuker en sneller. Ik ben heel benieuwd hoe dat wordt en hoe het gebouw met de gezamenlijke voorzieningen bevalt. En ik weet al het eerste agendapunt van de vergadering: hoe gaat het gebouw heten…

Herfst en winter op de Vuursteenhof – Tiny House Farm

In de herfst of winter de balans opmaken is natuurlijk nooit goed. Ik merk namelijk dat het najaar en de winter voor een pionier een geduchte vijand is. Koud, nat en donker. Dat merken we zeker hier. Het karige groen, dat niet veel meer voorstelt dan het opgeschoten koolzaad, mosterd en de andere groenbemester.p

Dat ontmoedigt. Zeker voor een lichtgevoelig mens als ik. Ik merk dat de hoeveelheid zonlicht van grote invloed is op mijn gemoedstoestand. Als de dagen korten, wordt het in november en vooral december best zwaar. Zeker als de (mot)regen toeslaat en je elke dag tuurt naar een grijze hemel.

Ik wist het al voordat we hieraan begonnen. De late herfst en de winter zijn de moeilijkste maanden. Ik merk het eigenlijk al de hele periode dat ik in Almere woon. Het voorjaar en de zomer zijn prachtig. Omringd door het groen en de vallende bladeren. De late herfst en de winter met het donker, maar vooral de dorre, kale vlakte. Dat is ontmoedigend. Het heeft impact op je.

Zeker als je dan in het donker naar huis fietst. Omhelst door het duister. In de rij met magere lichtjes achter de anderen die doorbhet donker trappen. Als je dan ook nog eens uitglijdt op de spekgladde modderhelling en je ribben kneust. Dan merk ik dat we overal best wel een eind van alles zitten. Zeker, ik wist het en had het kunnen weten. Toch weet je het pas echt, als je het ervaart. 15 kilometer naar en van het werk, is een eind.

Maar ik mag niet klagen. We wonen op een prachtig plekje. Al zouden de huisjes van mij wel wat meer kleur mogen hebben. Het zou de winter wat minder zwart maken. We zullen ons landje verder gaan inrichten waardoor het wat groener zal worden in de winter. Niet alleen een paar groenblijvers, maar ook besjes aan de takken of gewoon kale takken.

Al kun je er niet veel van zien als je naar buiten kijkt en het is donker. Ondanks al die somberheid, geniet ik al heel erg van de kleine dingen. Zoals de vers geplante Ginkgo in de tuin. Of de vinken die met de hele groep over ons vliegen, wat een geweldige ervaring is.