Categoriearchief: volkskrant

Schrijftips

image

Bij het interview over zijn nieuwe roman Schuld geeft schrijver Walter van den Berg in De Volkskrant een paar interessante tips. Hij laat vooral zien dat schrijven vooral werken is.

Ik gebruik schrijfsoftware. Met het programma Scrivener kun je makkelijk schuiven met scènes en hoofdstukken. En met kaartjes kun je kort noteren wat er per scène gebeurt. En je kunt alle jaren bijvoorbeeld een kleurtje geven. Als je veel tijdsprongen gebruikt, kun je in één oogopslag zien of de jaren goed verdeeld zijn. Ik heb nog een programmaatje dat ermeer integreert, Aeon Timeline. Daarmee zie ik per personage of de tijdlijn klopt.

Hele goeie tips, die misschien niet bijdragen aan de romantiek van het schrijven, maar wel handzaam zijn als je hulpmiddelen zoekt bij het schrijven. Net als de tip die hij eerder geeft en die hij weer via een bevriend schrijver van Hemingway heeft: schrijf maximaal 500 woorden per dag en stop midden in een scène.

Het haalt natuurlijk wel de romantiek van het schrijven weg. Daarom is de onvoltooide roman De ontdekking van Moskou van Harry Mulisch niet zo interessant voor doorsnee-lezers, maar wel voor mensen die van schrijven houden. Dat boek geeft bij uitstek een inkijkje in het schrijfproces, met al de bijbehorende geheimen.

Iets soortgelijks zie je in de dichtbundel Boemerang van Gerrit Komrij. Deze dichtbundel laat niet zozeer het proces van het dichten zien, maar wel hoe een dichtbundel wordt samengesteld. Het blijft daarbij uiterst pijnlijk dat de bundel niet door de schrijver is voltooid. Er hadden naar mijn mening nog veel nieuwe en herschreven gedichten een plekje in kunnen krijgen.

Daarom ben ik zo blij met de tips van Walter van den Berg. Ze laten je even meekijken op het computerscherm van de schrijver.

Hoarding

image

Een extreme vorm van bewaren of verzamelen heet hoarding. De hoarder is een pathologisch verzamelaar. Hij wil alles bewaren en kan niks wegdoen. De angstbeelden van kamers waar slechts een smal pad tussen alle troep ligt. Of mensen die alleen nog maar op hun stoel kunnen zitten, terwijl het ongedierte een hol in de rommel heeft gemaakt.

Bewaren staat groot op de Volkskrant Magazine van dit weekend. Evelien van Veen lijdt in haar artikel ook aan de ziekte van het bewaren. Dat het in haar huis – op kelder en zolder na – geen rommeltje is, komt omdat haar man stiekem dingen weggooit. Als dat niet gebeurde, zou het spoedig net zo’n rommeltje zijn als bij die pathologische verzamelaars. Ze wil van haar verzamelwoede af.

Waarom zou je van je verzamelwoede af willen? Zolang je nog gewoon kunt leven, je huis bewoonbaar is en je financieel nog kunt rondkomen, is er voor mij geen reden te stoppen met verzamelen. Sommige spullen zijn heel bijzonder. Sommige voorwerpen worden later heel populair. Er wordt al zo verschrikkelijk veel weggegooid. Waarom zou je iets weggooien als het niet kapot of versleten is?

Ik heb een zwak voor verzamelaars. Vooral van die verzamelaars die obsessief speuren naar iets en er alles voor over hebben. De bekende namen als Boudewijn Buch en Gerrit Komrij doemen op. Dat zijn de echte verzamelaars. Al gaf de laatste flink af op de eerste. Hij schreef in Demonen: ‘Nu is hij gestorven tussen de rotzooi’.

De foto’s van zijn bibliotheek in de catalogus van Bubb Kuyper intrigeren mij. Ik heb er vaak naar gekeken. De smalle gangetjes tussen de boeken. De stapels boeken voor de kast. Ze moesten nog een plaatsje krijgen, maar dat is niet meer gelukt.

Die foto’s van bibliotheken of de beelden van de dichter Bloem die door de smalle gangen van zijn opgebouwde verzameling sjokt. Op zoek naar dat boek dat hij niet heeft. Het verlangen liefde te krijgen van de dingen om je heen. De boeken die je troosten en er voor je zijn als er niemand meer voor je is.

Evelien wil van haar bewaarziekte af. Ze geeft tips: flikker alles dat je niet gebruikt weg. Ze heeft deze wijsheid van de website wisebread.com. Op de site staan 25 dingen die je vandaag nog moet weggooien. Met op 5: ongelezen boeken. De suggestie is dat je een gelezen boek gebruikt en een ongelezen boek niet. Ik zou het liever omdraaien: waarom bewaar je een gelezen boek en gooi je een ongelezen boek weg?

Een boek weggooien vind ik doodzonde. Ik heb het weleens een boek weggedaan. Vrijwel altijd kreeg ik er later spijt van. Dan haalde ik ze toch weer in huis. Boeken zijn mij dierbaar. Of ik ze nu wel of niet gelezen heb, maakt niet zoveel uit. Elke dag zit ik wel even in mijn bibliotheek. Dan geniet ik van alle boeken die mij omringen.

Ik zou dan eerder een ander advies geven: breng je verzameling goed in kaart. Zo kun je snel vinden wat je hebt en wat je nog zou willen. Met verzamelen is niks mis. Wel met alles gedachteloos in huis halen. Neem de beroemde Boekito uit Groningen. Hij heeft werkelijk alles in huis gehaald en kan ook niks meer vinden.

De verzameling van Boekito is nutteloos. Of zoals ik het zelf zeg: als je het niet kunt vinden, heb je het niet. Ook al heb je het. Iets is waardeloos als het niet meer bereikbaar is. Dus: verzamel allemaal lekker verder. Stouw de huizen vol en geniet van de spulletjes.

Ik zou het anders willen stellen: koop niet zomaar iets. Alle rommel die je niet gebruikt, heb je eens gekocht. Dus gebruik wat je hebt en koop alleen iets als je het nodig denkt te hebben. Dat levert een opgeruimd huis op en bespaart je veel geld.

Gedichtendag

Het duister houdt de ochtend nog in de houdgreep. Ik stap de trein uit. Voor mij lopen de forensen in de richting van de trap. Ze schieten voorbij. Geroutineerd omdat het iedere ochtend dezelfde tocht is. Langs de 2 stempelautomaten die vreemd genoeg haaks op de trap staan.

Voor mij loopt de man met zijn haar in een zware scheiding. De ouderwetse bril en de tas die hij strak om zijn nek draagt, geven hem de streng gereformeerde uitstraling. Naast hem zouden Jan Peter Balkenende en Piet Hein Donner als jongelui overkomen. Lees verder Gedichtendag

Almere Muziekwijk

Station Almere Muziekwijk

Hoe zou dat gaan? Je bent columniste van een kwaliteitskrant, tenminste zo noemen ze zich. En je hebt zo’n dag dat je even niks geen inspiratie hebt. Het regent, of waait hard buiten. Geen vertier en je moet verdorie morgen toch een stukje hebben. Die kolom moet gevuld worden. Je kunt moeilijk een witte vlek daar laten staan. De lezers van de krant hebben het al moeilijk genoeg.

Ach, geen inspiratie, laat ik eens naar Almere gaan. Lekker lachen. Daar gebeurt helemaal niks. Het is er zelfs niks aan. Ik snap niet dat er mensen wonen. Daar in die polder. Allemaal familie Doorsnee. Keurig aangeharkt tuintje, Opel voor de deur. Kortom, er is helemaal niks. Ja, ik ga naar Almere.

Zo stapte een paar dagen geleden een columniste van een zichzelf noemende kwaliteitskrant uit op het station Almere Muziekwijk. Ze ging op zoek naar de ziel van de stad. Zelfingenomen drentelde ze een beetje over de pianoweg en langs het Top 40-plein Nee, die naam verzon ze niet. Hij bestaat echt. Veel bedrijvigheid zag ze niet, een man reed langs in een scootmobiel en een moeder in rouwkleding liet haar dochtertje van de glijbaan glijden.

Fietspad met de ftuitbomen in Almere Muziekwijk

Bah, wat is het hier saai, verzuchtte de columniste. Ze nam de eerste trein naar Amsterdam terug om zich behaaglijk in haar buurtje te nestelen. Snel schreef ze de column op haar MacBook op de keukentafel. Kwaliteit schrijf je met kwaliteit. Nog net op tijd om haar kinderen van school te halen. Het verhaal voor morgen was af. Wat is Almere toch verschrikkelijk. Ga er vooral nooit wonen, want een lijk ligt zo een halfjaar in huis zonder dat iemand het merkt.

Vanmiddag ging ik naar Almere Muziekwijk. Ik liep er wat rond het station. Ik zag een man op een scootmobiel langsrijden, een ouder echtpaar dat op de bus wachtte en een man die het winkelcentrum uitliep met een bos rozen.

Een klein jaartje terug liep ik met een vriend op zaterdagmiddag door Amsterdam. We belandden in de Jordaan op een markt waar ik over de hoofden kon lopen. Voordurend werd mijn looproute doorkruist door brommers, scooters en scootmobiels. De busjes moest ik ontwijken en elk moment kon een auto mij voor de sokken rijden. In de nood waren we maar op een terrasje gaan zitten. De enige plekken die nog vrij waren stonden midden op het troittoir. Zodat we niet alleen onze voeten moesten intrekken voor voetgangers, maar ook voor fietsers en scooters.

Ik was bekaf na een paar honderd meter lopen. Had weinig plezier van de peperdure cappuccino en merkte dat al dat asociale gedrag mij buitengewoon irriteerde. Als de columniste dat met bedrijvigheid bedoelt, dan zou ik haar vooral adviseren in haar buurt te blijven en te genieten van al die drukte. De buurman die diep in de nacht zijn radio keihard aanzet, de brommertjes die met een noodgang de hele avond door de straat heen crossen en het schreeuwende echtpaar dat in de achtertuin ruzie maakt. Veel plezier ermee.

Ik keek nog eens goed om me heen vanmiddag. De jongen met de bos rozen, daar zat een prachtig verhaal in. Het oudere echtpaar dat op de bus wachtte. Zij achter de rollator en hij met een wandelstok. Ze vormden zo’n mooi geheel met het stationsgebouw erachter. Of de man in de scootmobiel. Hij aarzelde bij het kruispunt, sloeg rechtsaf, stopte een paar meter verder en keerde. Hij ging toch de andere kant op. Rechtdoor het laantje met de fruitbomen door. Hij verdween langzaam uit zicht.

Als je hier geen verhalen ziet, dan ben je geen schrijver.

Volkskrantblog gered!

Goed bericht voor de vkbloggers: de volkskrantblog is gered. De uitgever Sanoma neemt de ruim 16.000 blogs over. Sanoma heeft naast Libelle, Margriet en de Esta ook de weblog-voorziening www.web-log.nl in eigendom. Een prachtige kans om het werk dat de Volkskrant heeft opgezet, voort te zetten.

Vooral een combinatie van blog en netwerk zoals de forums van Libelle en Viva, kunnen de bestaande (online) titels van de nieuwe eigenaar alleen maar versterken. En naar mijn oordeel springt Sanoma in het gat dat de Volkskrant niet zag of niet wilde zien. Een kans om iets moois te maken ligt open en ik weet zeker dat Sanoma dat gaat doen. Mijn handen zouden in elk geval jeuken…

Als de nood het hoogst is, dan is de redding het meest nabij zingt Mac in Die Dreigroschenoper van Brecht. Dat geldt zeker voor de volkskrantblogs. Tot gistermiddag hing het lot van de 16.000 blogs aan een zijden draadje. Of de overname van Sanoma door de volkskrantbloggers tot stand is gebracht via hun actie, of dat de uitgever zelf op dit briljante idee gekomen is?

Het antwoord zal voorlopig wel niet boven water komen. De bloggers kijken in elk geval zelf kritisch naar de nieuwe leverancier van hun blogservice.

Red de volkskrantblog!

Red de vkblog toch! Het is een hartekreet die loskomt na het lezen van de reacties op mijn blog over het stopzetten van de volkskrantblog. Niet op mijn eigen webstek, maar op de vkblog-plek. De plek die op 1 maart niet meer te vinden is. Tijd om in actie te komen…

Vragen

De reacties roepen een paar vragen op, zoals:

  • Van wie is de content (de inhoud van de blog)?
    Je zou denken dat de blogger of de schrijver de contenteigenaar is en niet de Volkskrant. De laatste is slechts de aanbieder van de techniek en de online locatie. Ik heb mooie staaltjes gezien van blogs. Het zou werkelijk zonde zijn als dat allemaal verdwijnt.
  • Is bloggen inderdaad verliesgevend?
    Ik denk dat een commerciële partij er best brood in kan zien, de statistieken liegen er niet om. Er zijn bijna 16.000 bloggers die een kwart miljoen blogs hebben geschreven. Bijna 2 miljoen keer is hierop gereageerd. Bovendien hebben de 16.000 gebruikers van dit volkskrant-netwerk zich in 278 groepen verzameld. Dit zijn aantallen waar je een commerciële partner best jaloers op kan maken.
  • Is alles na 1 maart 2011 echt weg?
    Ja, zoekmachines als Google zullen vkblog.nl niet meer indexeren en daarmee zullen zo ook niet meer in cache te vinden zijn. Het is de vraag in hoeverre het project van de Koninklijke Bibliotheek de blogs heeft gearchiveerd. Bloggen en het beheer van de content zijn daarmee vogelvrij. In meest eigenlijke zin zwerven de bijdragen nog altijd ergens op het web, maar ze zijn bijna niet meer te vinden.

Statistieken

Overzichtje van de Statistieken zoals deze gepresenteerd worden op vkblog.nl:

  • 15.987 gebruikers
  • 251.506 berichten
  • 1.894.947 reacties
  • 278 groepen

Waarschijnlijk ziet de Volkskrant het niet in het verband met de krant die 189. 477 volbetalende abonnees kent en een oplage van 268.000 exemplaren (cijfers van 2e kwartaal 2010; bron: welingelichtekringen.nl).

Reddingsplan

Daarom moet een reddingsplan worden ontwikkeld. De tijd is niet lang. Het idee om te wennen aan het verdwijnen van deze unieke vorm van bloggen, moet nu omgezet worden in daden. Vanuit het huidige netwerk ligt er namelijk een mooie basis om iets moois te beginnen.

Een paar opties:

  • zoek commerciële partners die voor hosting en techniek (verdere ontwikkeling blogsoftware) willen zorgen (hyves.nl, wordpress.com);
  • zoek een commerciële partner die bereid is om een deel van de redactie op zich te nemen (nu.nl)
  • richt een vereniging op die de belangen van de bloggers behartigt, vanuit dit initiatief;
  • ontwikkel een verdienmodel gebasseerd op sociale netwerken als hyves.nl, met enkele bijzonderheden als:
    • een tijdschrift (online) dat wekelijks of maandelijks verschijnt met de hoogtepunten van de blog;
    • verdere uitwerking van rubrieken (of netwerkgroepen) waarin content gespecificeerd kan worden voor adverteerders, zoals: reizen, cultuur, gedichten, boeken, wonen, werken, etc.;
    • een model waarbij bloggers door medebloggers beoordeeld kunnen worden en daarmee aan gezag kunnen winnen.
  • enthousiasmeer enkele jonge ondernemers (entrepreneur schijnen ze liever genoemd te worden) en zoek investeerders in een andere hoek. 

Als je het goed opzet, dan heeft de Volkskrant over een jaar of 5 spijt als haar op zijn hoofd…

En u reageren op deze blog, misschien dat we samen verder de ideeën kunnen uitwerken en zoeken in onze netwerken naar personen die bereid zijn te investeren in dit netwerk van bloggers!