Categoriearchief: verkiezingen

Macht en Europese verkiezingen – #WoT

imageVandaag zijn de verkiezingen voor het Europese parlement. Politici beweren bij hoog en laag dat je stem belangrijk is. Je geeft zo een signaal af hoe belangrijk Europa voor jou is.

Het interessante van deze verkiezingen is dat Europa de meest ondemocratische regering van heel Europa bezit. Het parlement mag misschien over dingen beslissen, als een paar Europese regeringsleiders anders wil, gebeurt het anders. En die macht is heel groot.

Bij elke verkiezing komt bijvoorbeeld het onzinnige maandelijkse gereis van Brussel naar Straatsburg aan de orde. Als het Europees parlement het voor het zeggen had, zou deze onzinnigheid allang zijn opgeheven. Maar Frankrijk houdt een dergelijk besluit vanwege chauvinisme tegen.

En zo gaat eigenlijk alles, het Europees parlement mag misschien wel over iets beslissen, als een leider van een machtig land iets anders wil, dan gebeurt het niet.

Zo ligt de macht in Europa niet bij een democratisch gekozen parlement, maar bij het machtigste land. En politici mogen wel anders beweren, de kiezer heeft het als geen ander echt in de gaten.

Een nieuwe waarheid

image

In De man met de witte das rekent Godfried Bomans af met zijn vader en met politici. De grote overeenkomst tussen politici en schrijvers is dat ze allebei over een teveel aan fantasie beschikken en spelen met de waarheid.

Het verschil is misschien dat politici voordoen of hun leugen de waarheid is, terwijl schrijvers liever proberen de waarheid voor een leugen aan te merken. Schrijvers onttrekken zich het liefst aan de werkelijkheid door te zeggen dat het verhaal allemaal verzonnen is, terwijl er weldegelijk elementen uit de werkelijkheid zijn ontleend. Politici zijn allergisch voor de leugen, omdat ze zich eerlijk willen voordoen. Maar ze liegen meer dan dat ze de waarheid spreken.

Godfried Bomans beschrijft dat heel treffend als hij zegt dat zijn vader verkiezingspraatjes opende met de bewering dat hij jarig was. Het leverde een mooie binnenkomer op. Hij kon laten zien dat zijn gehoor belangrijk was, al besefte hij ook dat het vieren van zijn geboortedag in het gezin ook heel mooi was.

Dat vader Bomans dit elke avond deed, wist zijn gehoor niet en hij is er ook nooit op betrapt. Het is misschien liegen in de eigenlijke zin van het woord, maar volgens Bomans is het de goede verteller die ‘een nieuwe waarheid schept’.

Onder het kopje ‘liegen’ schrijft Godfried Bomans het volgende over zijn vader:

‘Mijn vader vertelde vaak uit het evangelie en zelfs daar veroorloofde hij zich enige vrijheden. Een daarvan herinner ik mij. De apostelen hadden de gewoonte om in de Hof van Olijven hun namen in de bomen te snijden, hoewel Christus zelf dat niet deed. Eén boom sloegen zij altijd over, zij wisten zelf niet waarom. Alleen Judas Iskarioteh bespeurde die weerzin niet en kerfde zijn letters in het verboden hout. Na de dood van Christus kwamen de elf verslagen in de Hof bijeen en zie, de boom was weg. Zij gingen nu naar het kruis op Golgotha en vonden daarin de letters J.I. gesneden. Ik zie ons nu weer zitten, in de ademloze stilte na die laatste woorden. Alleen een tovernaar kan zoiets bedenken.’ (46/47)

Dat is een nieuwe waarheid scheppen wat goede vertellers en dichters doen. Ik kan mij die beleving als luisteraar goed voorstellen. Ik herinner mij dominees die dit op soortgelijke wijze wisten te doen in een bomvolle kerk. Muisstil waren de toehoorders en de waarheid was er op dat moment. Al klopte er niks van het verhaal, het verhaal was zo goed dat het een beleving werd.

Dictatuur van het stemmen: het potlood

Ik wil mijn stemcomputer terug!

Ik ben het beu om te moeten stemmen met een potlood, geef mij mijn stemcomputer terug. Het stemmen met het potlood, ik kan er maar niet aan wennen. En waarom moet het eigenlijk? Niemand weet het. Het is beter, denkt iedereen. Maar is het echt beter? Ik vind de stemcomputer veel beter. Alsof je met papier niet kunt frauderen.

De eerste kamerverkiezingen waarbij ik mocht stemmen – in 1994, Wim Kok won en het eerste Paarse kabinet werd gevormd – stemde ik op een apparaat. Het was in Veenendaal. We vonden het indrukwekkend om op een knop te drukken, waarna je stem telde.

In plaatsen waar ik na Veenendaal terechtkwam, was de stemcomputer altijd net ingevoerd. Onwennig stonden de oude van dagen te tobben bij de nieuwe computer in Leiden en in Almelo legde ik een man uit hoe het werkte.

Ik had nooit een bezwaar in het stemmen met een stemcomputer. Dat ermee gefraudeerd kon worden, geloofde ik niet. Zeker ook niet omdat de computer langzaam in elke plaats werd ingevoerd en heel Nederland stemde met de computer. Binnen een uur na sluiting van het laatste stembureau was de uitslag bekend. Zeker toen de gemeente Amsterdam als een van de laatste overstapte op de computer.

Ineens trad een actiegroep in de openbaarheid die bepleitte dat het stemmen weer met de hand moest. De stemcomputers van de meeste gemeentes zou af te luisteren zijn. Met een radiofrequentiemeter konden de ‘hackers’ horen welke partij iemand stemde. Het verschil tussen links en rechts zou klinken als het verschil tussen een vioolconcert van Bach of een mix van D.J. Tiësto.

Het sneed niet genoeg hout. Daarna kwam de groep ‘Wij vertrouwen stemcomputers niet‘ met een zwaarder argument: de stemcomputer zou niet te controleren zijn. Mocht de uitslag van een verkiezing worden betwist, dan kon de computer niet een uitdraai maken. Hier had de actiegroep een argument in troef waar weinig tegenin te brengen was. Fraude zou niet te controleren zijn via de stemcomputer. Een papieren stem daarentegen zou beter te controleren zijn.

Politici zijn huiverig voor het in twijfel trekken van verkiezingen. In een democratie zijn verkiezingen gebaseerd op vertrouwen. Het vertrouwen van de kiezer om een anonieme stem te mogen doen op de partij van zijn voorkeur. Hij kan dit doen in volledige vrijheid. Wanneer een uitslag betwijfeld wordt, moet deze altijd na te tellen zijn. Zo stelt de actiegroep die niet genoeg vertrouwen had in de knop.

De stemcomputer verdween op last van toenmalig staatssecretaris Ank Bijleveld in de in de magazijnen van de gemeenten. De laatste stembussen waren de deur uitgegaan en in allerijl moesten voor de aanstaande verkiezingen in 2009 stembussen geregeld worden.

Een maatregel die ons vandaag bij de verkiezingen ook nog in de greep hield. De controle is flink versterkt. Je mag niet meer met je kind in het kieshokje. Je moet het papier op de juiste wijze dubbelvouwen en het kruisje op de juiste wijze inkleuren. Het ouderwetse stemmen is weer helemaal terug om ons vertrouwen vast te houden.

Het heilig geloof dat papier betrouwbaarder is dan de digitale wereld. Het stuit mij tegen de borst. We halen veel meer werk op de hals, controleren ons suf en hebben meerdere check-ups gemaakt. Elke stembureau-medewerker zit met een potlood iets te turven. ‘We tellen alles mevrouw’, hoorde ik een medewerkster zeggen.

Is een tot in de puntjes geregelde controle echt eerlijk? Het lijkt of in iedere stemmer een potentiële fraudeur schuilt. De te ver doorgevoerde controle voelt aan alsof ieder moment iemand losbreekt die even zal rommelen met de stemmen. De zorgvuldig opgestapelde stembiljetten en de vastgeklemde officiële potloden met stompe punten. Eenzaam in een hokje. Alsof mijn stem daardoor niet beïnvloed wordt.

Kun je met een stempapier niet frauderen? En wie zegt dat de tellers niet een keer mistellen? Ik vind het vooral hinderlijk en geloof niet dat stemmen op papier beter controleerbaar is dan stemmen met een computer. Het is anders en zal ook anders gecontroleerd moeten worden.

Geef mij alsjeblieft mijn stemcomputer terug! Ik stem nu onder de dictatuur van de stemcontrole en het papier.

Keus genoeg

stemlokaal op stationsplein Almere

Hij vouwde het grote papier uit elkaar. Alles gebeurde op de computer en mobiel, maar dit ging met het dikke rode potlood. Toen hij voor het eerst stemde, was er een hypermoderne computer. Daarna drukte hij altijd de knop in en verdween de stem in een apparaat. Sinds tegenstanders van de modernisering ontdekten dat je uit het apparaat een stem bij een naam kon lezen, koos de politiek voor het ouderwetse potlood.

Waarom het argument nooit op tafel kwam dat een potlood veel onveiliger was, wist hij niet. Zo werkte de politiek. Je volgt de massa en zodra een tegengeluid aan kracht wint, volg je dat. Op die manier kies je altijd voor de massa. Op kritiek reageer je nooit direct, maar pas op het moment dat het verstandig is om te reageren.

Hij miste de stemcomputer. Kon niet wennen aan dat potlood. De onmogelijkheid met een stompe punt een rondje in te kleuren. Hij zocht namen. Elke naam leek op de andere. De mannen bovenaan, de vrouwen wat lager. Wie kon zijn gunst verdragen?

In de buurt van de vouw keek hij, de mannen waren oververtegenwoordigd. Geen man, dat nooit, dacht hij. Verder keek hij de rij af. Namen die kansloos waren vanwege hun plek op de lijst of vanwege de onbekendheid met de partij. Namen die de al zouden ze gekozen worden, de komende jaren onbekend zouden blijven.

Als er zoveel te kiezen is, is het ook moeilijk om te kiezen. Zeker als je in een snoepwinkel met honderden vieze snoepjes om je heen. Je moet er eentje nemen. Maar welke? Hij keek nog eens goed, voelde wat zijn hart hem ingaf en kleurde toch het andere vakje in. Ach, dacht hij. Ze smeken om je stem, waarna ze met jouw tegenstem het bed in duiken. Dan krakelen ze zo dat er weer verkiezingen zijn. Nog voor de ochtend gloort.

Kiezer gaat u maar rustig slapen tot 2014

Het begint wel een vertrouwd beeld te worden: het stemhokje. Binnen een jaar tijd mocht ik voor de derde keer de school van mijn dochter betreden om een keuze in 1 van de 4 hokjes aan te vinken. Achter de tafel zaten de bekende dames, die voor mij zo vertrouwd beginnen te worden. Eigenlijk heb je helemaal geen paspoort of rijbewijs nodig om je keuze te maken. Ze kennen mij heus nog wel van de vorige keer.

Het riep bij mij wel de vraag op waar ik het allemaal voor deed. Je moet eens in de 4 jaar voor provinciale staten, de gemeenteraad en het Europees parlement. Je geeft ze eens in de 4 jaar een volmacht om voor je rechten op te komen en kan daarna 4 jaar achterover leunen en zien wat er echt gebeurt. Het pluche is verleidelijk en de leuke banen zijn na verkiezingstijd voor het opscheppen. Groenlinkser Liesbeth van Tongeren meende laatst nog dat het beeld van politici als zakkenvullers onterecht was.

Ik geloof eerder dat een uitzondering een regel bevestigt, maar het lijkt steeds lastiger om politici kritisch te volgen en aan te spreken op hun daden. Dan kan ik teleurgesteld zijn als een gekozen parlementslid aan het begin van de vierjarige termijn stopt omdat ze er genoeg van heeft. Hoe kun je zeggen aan het begin van de termijn dat je tijd erop zit? Lees verder Kiezer gaat u maar rustig slapen tot 2014

Linkse waanzin en andere propaganda

Politici blinken uit in het opwekken van een idee bij het publiek. Als je een frase maar lang genoeg herhaalt, dan gelooft het publiek dat vanzelf. Vooral populisten weten de woede van het volk aan te wakkeren als je maar lang genoeg een onwaarheid opnieuw vertelt, wordt het vanzelf een waarheid.

Vanmorgen trof ik op het station een foldertje aan van de PVV waar ik veel onwaarheden vond. Het gebruik van subsidieslurpen en linkse waanzin. Het milieu dat maar als een linkse hobby wordt weergegeven en de arme autorijder die maar eindeloos betaalt voor al die waanzin. Hardwerkende ondernemers moeten zwaar lijden onder al die wetten en onnodige belastingen. Kortom, het land is zwaar in crisis.

Beeldvorming

De keerzijde van dit brute verhaal is dat het vooral beeldvorming is waar de teksten over gaan. Als je het maar vaak genoeg zegt en herhaalt, dan wordt het vanzelf waar. De waarheid is dat bepaalde rechtse hobby’s als auto en ondernemers de belastingbetaler ook bakken met geld kosten. Het grootste deel van de staatsschuld is niet veroorzaakt door een buurtschool waar onderwijzers keihard werken om kinderen kennis bij te brengen.

Het grootste deel is veroorzaakt door banken in nood, een garantie van een kleine 100 miljard is richting die banken ook nog eens afgegeven. Ook blijft het sterk de vraag of het bedrag dat destijds is betaald om Fortis te redden ook weer terugkomt. Geld waar geen linkse hobby ook maar iets mee te maken heeft gehad. Het merkwaardige is dat deze discussie helemaal niet gevoerd wordt.

Wangedrag

Wel moet iedereen voor het wangedrag van een kleine (rechtse) elite boeten. Scholen die veel werk verzetten in wijken waar minderbedeelden wonen, moeten flink geld inleveren. Hierdoor nemen kansen voor jongeren enorm af en ontstaan een onveiligheid die vele malen groter is dan de schijnveiligheid die de PVV in haar folder propageert: ‘cameratoezicht en preventief fouilleren’.

Als ik dan lees dat het merendeel van werkend Nederland zijn handen afhoudt van de zorg, niet voor de klas wil staan of de handen wil laten wapperen in de Rotterdamse haven, dan vraag ik mij af hoe oprecht het geschreeuw is. Bovendien weet ik niet wie straks onze troep moet opruimen, want ook daarvoor zijn weinig mensen te porren.