Categoriearchief: veiligheid

De weg verhard – Tiny House Farm

Er is heel veel te regelen voor een nieuwe kavelwegvereniging als de onze. We hebben het gezamenlijk gebouw De Vuurplaats dat we nog inrichten, maar waar we ook na moeten denken hoe we het schoonhouden en wanneer iemand gebruik kan maken van de ruimte. Daarnaast is er buiten ook meer dan genoeg te doen.

nog niet verharde weg

We hebben gezamenlijk groen om te onderhouden. Net als dat we nog wat stukjes grond hebben om iets op te verbouwen. Wat dacht je van het helofytenfilter dat we samen onderhouden. Allemaal dingen om met elkaar afspraken over te maken. En dan is er – last but not least – de weg!

Puinweg

Bij het begin van ons project is er een puinweg met riolering aangelegd door Wonen in Oosterwold. Dat ligt er nu ruim 2 jaar. Een groot deel van de huizen staat. Als je er al wat langer woont – in augustus wonen we hier alweer 2 jaar – ga je merken dat een puinweg nadelen heeft. Kortgezegd: in de herfst in de winter heb je modder; in de zomer (en bij een droog voorjaar) heb je heel veel stof.

Zonsondergang boven de weg die nog niet verhard is.

Vooral mijn fiets moet het ontgelden. Ik heb er al aardig wat bezoekjes bij de fietsenmaker op zitten. De ketting houdt het ongeveer een halfjaar uit. De tandwielen vragen ook veel aandacht. Ik smeer mijn fiets zo min mogelijk. Het laatste halfjaar (sinds het laatste drama bij de fietsenmaker november) loop ik met de fiets in de hand over de puinweg van en naar huis. Het is niet anders, maar het heeft niet zo heel veel zin. Mijn fiets kraakt en zucht onder de puinweg.

Pionnetje om aan te geven waar de put ligt

Stofweg of modderweg

Het huis is stoffig en eigenlijk krijg je de modder er nauwelijks uit. Je kunt er niet tegenop vegen. Zeker met honden in huis die ook niet met schone pootjes terugkeren van de wandelingen. Bijna iedereen in Oosterwold herkent dit verhaal. Ik sprak een halfjaar terug iemand die ook in Oosterwold woont en net asfalt had gekregen. Ze was toen net zo gelukkig als ik nu. Hoe blij je met een weg kunt zijn.

De weg is klaar voor het asfalt

Vandaag heeft KWS de weg echt geasfalteerd. Gisteren en eergisteren waren alle voorbereidingen druk aan de gang. Er is extra puin gestort, de putten zijn opgemetseld en daarnaast is alles goed afgesteld zodat de weg helemaal piccobello erbij ligt. Vandaag is het asfalt erop gegaan. Bijzonder om al die grote apparatuur zo dicht langs je huis te zien rijden. Wat een werk is er verzet. De mannen van KWS waren niet minder trots.

Bijzonder opdrachtgeverschap

Ze doen normaal allemaal grote projecten en een opdrachtgeverschap zoals in Oosterwold is, zijn zij ook niet gewend. Onze vereniging mag heel trots zijn op het bereikte resultaat. De consensus met onze 31 leden; het betalen van de rekening en nog alle kleine en grotere hobbels die je moet nemen bij het maken van een weg. Het is allemaal gelukt!

Het aanbrengen van de asfaltlaag voor ons huis

Natuurlijk heb ik ook wensen. Ik vind het bijvoorbeeld jammer dat we geen belijning hebben. Want de volgende uitdaging is: hoe zorg je dat het autoverkeer zich aan de snelheid houdt. Er zijn hier veel kinderen en het is ontzettend belangrijk dat auto’s hier niet onnodig hard rijden. Een hele uitdaging want auto’s rijden bij voorbaat te hard.

Moordwapens

Het zijn moordwapens. Bij ongevallen wordt vaak gewezen op de kwetsbare weggebruiker, een fietser die niet uitkeek of een voetganger die roekeloos overstak. Terwijl het gevaar toch echt in die auto schuilt. De uitdaging is daarom bij ons: hoe voorkom je dat het een racebaan wordt waar de auto de alleenheerser is. Er liggen al mooie oplossingen voor als de definitieve toplaag erop komt, maar ook voor de tussentijd moeten we alle aandacht voor de veiligheid hebben.

Daar ligt de asfaltlaag op de weg!

Ik weet zeker dat we er met onze vereniging een creatieve en duurzame oplossing voor vinden.

Kinderwagen

image

Ik kijk uit het raam en zie tot mijn verbazing een kinderwagen bij het fietspad staan. Een vrij nieuw exemplaar. In elk geval hipper dan de kinderwagen waar ik achter liep als jonge vader.

Bovenop het liggedeelte ligt een plastic tas met een vage inhoud. Je kunt niet zo goed zien of er nog iets onder ligt. Een kind? Je moet er niet aan denken. Een passant loopt langs de kinderwagen maar kijkt er verder niet in. Het lijkt ook of er inderdaad geen leven in zit.

Maar je hoort van die rare verhalen. Van een kind dat ergens in een ondergrondse container wordt gevonden of andere eigenaardige manieren van jonge ouders om hun kroost aan de wereld toe te vertrouwen.

image

Mijn burgerplicht lokt mij naar buiten. Ik ga maar met de honden, loop langs de kinderwagen. Geen verdachte bewegingen, geen geluid. Onder de plastic tas zit niks en in de plastic tas zelf zie ik een snoer en ander afval zitten.

Geen kind. Gelukkig.

Ik vertel het aan Inge die begint te lachen. ‘Ik zag hem vanmiddag al staan en ben er even langsgelopen. Ook omdat ik een kind hoorde huilen. Ik keek, maar zag niks. Het gehuil kwam ergens anders vandaan.’

Zo zijn de hele dag al mensen wezen kijken in de kinderwagen. En allemaal dachten ze aan die vreselijke verhalen, keken in de wagen en vonden slechts een afvalzak.

Geen kind. Gelukkig.

Kaalslag

image

Het Almeerse Spoorbaanpad is een fietspad waar mensen ‘s avonds niet graag over rijden. Het schijnt dat er veel overvallen plaatsvinden op dat fietspad.

Er zijn initiatieven om overvallers minder kans te geven, zoals een fietspool waarbij fietsers afspreken met anderen die op hetzelfde tijdstip daar ook fietsen en dan samen naar huis te rijden.

Daarnaast ervaren mensen de bosjes langs het fietspad als beangstigend. Daarom valt de natuur ten prooi aan de angst. De angst dat een man (het zijn altijd mannen) uit de bosjes springt en om je portemonnee vraagt.

Ik vraag me af of overvallen altijd vanuit bosjes gebeuren. Ik durf te beweren dat de meeste van die 12 overvallen vorig jaar niet bij de bosjes zijn gebeurd. Zo kan het heel goed in een drukke winkelstraat gebeuren of gewoon langs het fietspad bij de huizen.

Waarschijnlijk is dat veel effectiever voor een overvaller in plaats van zich te verschansen in de bosjes. Een gewone passant wekt meer vertrouwen dan iemand die op een verdacht plaatsje staat.

Ik vind de kaalslag jammer. In deze tijd van het jaar is alles al zo kaal. Nu is het allemaal nog kaler. Het moet soelaas bieden tegen de angst van passerende fietsers, maar tegen sommige angst is niet op te snoeien.

Veiligheid – #WOT

image

Mooi idee natuurlijk, de blog als veilige thuishaven. Maar voor veiligheid moet je best veel in huis hebben. Mijn online wereld verschanst achter een groot hek waar niemand over kan klimmen of zich tussen de spijlen van het hekwerk kan wringen.

Mijn blog is helemaal niet zo veilig. Hackers loeren op dit domein. Na de hack via een plugin volgde een grote brute force aanval. Vooral mijn provider had er veel last van. Ik probeerde al wat maatregelen te treffen, maar helaas zonder veel resultaat.

Gisteren was het weer zover. Mijn provider had wat maatregelen genomen. Met als gevolg dat mijn eigen internetstek onbereikbaar voor mij was geworden. Weer allerlei middelen geprobeerd. Scripts geschreven en andere lapmiddelen van stal gehaald. De site deed het weer, maar ik had hem zo goed afgeschermd dat niemand buiten mijn IP-adres de site nog kon bereiken.

Zo kan het dus ook. Weer verder speuren en wat rommelen. En nu lijkt alles voor elkaar te zijn. Buiten het feit dat mijn provider ook nog een extra obstakel heeft gebouwd tegen de aanvallen van buitenaf.

Het is tuig. Mensen die ordinair je eigen omgeving in kruipen en de boel traineren. En meer dan dat: ze beogen mijn eigen veilige thuishaven te veroveren. Ik lap en probeer er het beste van te maken. Wie weet blijven ze nu wel weg…

Het toont de kwetsbare kant van veiligheid. Hacken gaat verder dan online pesten. Het is ordinair inbreken waarbij de waardevolle content van iemand het doel is. Het toont voor mij de betrekkelijke kant van bloggen. Misschien is straks alles niet meer online en zijn de enen en nullen allemaal verdwenen. Dan volgt er altijd weer een dag om opnieuw te beginnen.

Vier vrijheid

Het is bevrijdingsdag, de dag om stil te staan bij vrijheid. Wat is vrijheid? Het lijkt wel of elk mens zijn eigen vrijheid kent. Er zijn politieke partijen die vrijheid zo hoog in het vaandel hebben staan dat het in hun naam verweven is.

Vrijheid kan bedreigd worden. De oplossing kan zijn de vrijheid van de risicogroepen in te perken. Deze individuen krijgen minder vrijheid in ruil voor de vrijheid van anderen. Als je mensen minder privacy geeft, beperk je iemands vrijheid. Je krijgt er veiligheid voor terug. Dat is in elk geval de gedachte hierachter.

Veiligheidsmaatregelen
Het voorbeeld zie je in de veiligheidsmaatregelen op de Dam. Je wordt helemaal gecontroleerd en in de gaten gehouden. Verdachte personen kunnen direct worden aangehouden. De angst dat iemand gaat schreeuwen is groot. Zo groot dat we vrijheid willen inleveren voor een bijeenkomst ter gedachtenis aan de strijders voor de vrijheid. Lees verder Vier vrijheid

Zonder kaartje kun je een 5-jarige niet van trein afhalen

Veiligheid in treinen, bussen en op en rond stations is natuurlijk heel belangrijk. Een middel van de NS is om alleen reizigers met kaartje op het perron te laten. Heel leuk gedacht natuurlijk, maar hoe moet het als je iemand komt afhalen?

Gisteren haalde ik mijn 5-jarige dochter op van het station Almere Centrum. Ze was uit logeren geweest en werd door haar opa gebracht. Hij zou in de trein blijven zitten zodat hij gelijk weer terug kon zonder veel tijdverlies. Toen ik omhoog wilde naar het perron werd ik geweerd door een controleur. ‘Meneer mag ik uw kaartje zien?’ vroeg hij. Ik vertelde dat ik geen kaartje had en mijn dochter kwam ophalen.

‘Dan mag ik u niet doorlaten’, zei hij.
Ik vertelde het verhaal. ‘Nee, meneer. Dat kan niet. Regels zijn regels.’ Ik was enigszins verbaasd. Zou dat betekenen dat ik mijn dochter niet bij de trein zelf kon afhalen en dan maar alleen de trap af zou moeten laten gaan? En hoe moest het als ik een ouder iemand kwam ophalen die slecht ter been was, moeite had met uitstappen en die ik dan zou ophalen om hem te helpen bij de moeilijke stap uit de treinwagon?

‘Regels zijn regels’, zei de man. Ik had mazzel en kon mijn treinkaart laten zien waarmee ik altijd naar Amsterdam Zuid reis. Hij grapte nog dat ik op de datum moest letten. Wat hij niet zag dat onder de kaart die tot 28 februari geldig is, de volgende kaart al lag.

Ik laat mij niet verrassen door NS. Zeker, veiligheid is belangrijk. Maar begint veiligheid niet bij menselijkheid?