Categoriearchief: veenendaal

Een echte teckel – Sientje (30)

Bij het bezit van een teckel hoort ook het lidmaatschap van de Nederlandse Teckelclub. Het is 1 van de oudste hondenverenigingen in Nederland. Het clubblad De Dashond leverde veel informatie op. Zeker in een tijd dat internet nog niet zo groot was al nu.

Als er iets is dat teckelbezitters verbindt, dan zijn dat de verhalen over hun viervoeter. Een teckel betekent altijd vertier in en om huis. Deze excentrieke beesten zorgen altijd voor grappige en leuke situaties. Dat de leden van deze vereniging deze verhalen graag met elkaar willen delen, spreekt voor zich.

In een tijd dat Facebook en zelfs Hyves nog geen deel uitmaakten van het leven, konden teckelbezitters eigenlijk alleen in De Dashond terecht met verhalen over hun hond. Nu worden Facebook en Instagram overspoeld met verhalen over teckels, de nestjes jonge honden en mooie foto’s. Sommige teckels hebben zelfs een eigen account waarop ze de wereld vertellen van hun ondeugende gedragingen.

Het contact met de vereniging bestond er voornamelijk uit dat we trouw elke maand het blad lazen. Bij de ontdekking dat de jaarlijkse familiedag in Veenendaal zou worden gehouden, trokken wij de stoute schoenen aan. We moesten maar eens andere teckelbezitters ontmoeten. Ook konden we daar wat meer informatie krijgen over de verzorging van de hond, compleet met een hondenshow. Aangezien we wel erg benieuwd waren hoe Sientje zou scoren op die test, vonden we het wel leuk om te gaan.

Omdat het veel wachten en zitten zou worden, namen we onze kampeerstoelen mee. De reisbench waren we vergeten. Iets waar best een beetje spijt van kregen. We zouden voor en na het evenement gelijk even bij mijn ouders langsgaan die – heel toevallig – ook in Veenendaal wonen. Het evenement in de Veenendaalhal – de oude fabriekshallen van VSW – duurde bijna een hele dag. Sientje was een aantal weken daarvoor ook geplukt. Dat zorgde ervoor dat we besloten om met de show mee te doen.

Het aanmelden voor dit evenement was ook een beetje een opwelling geweest. Dat mijn ouders in de buurt waren, maakte dat we op elk gewenst moment weer naar huis konden. We kwamen er binnen en ontdekten snel dat veel mensen met heel veel teckels binnenkwamen. Wij vormden met onze ene teckel een zeldzaamheid. Een hele dag daar zitten was best wel heftig voor ons. Zulke liefhebbers van teckels en van hun bezitters zijn we nou ook weer niet. We kenden ook helemaal niemand. Waarschijnlijk was dat nog het allergrootste probleem. Nu met al die Facebook-vrienden zouden we niet uitgepraat raken, maar daar kenden we niemand van de aanwezigen.

De hondenshow vormde wel het hoogtepunt van die familiedag. Het ging in een heel ongedwongen sfeer. We verwachtten er wel snel uit te liggen vanwege de slechte, verwaarloosde vacht van Sientje. Onze trimster deed wel erg goed haar best, maar ze kreeg het niet beter dan het nu was. Wij hielden ons vooral overeind met de gedachten dat het allemaal nog veel erger geweest was. Maar of we het beter konden krijgen dan nu? We twijfelden er sterk aan.

Ik wilde eigenlijk wel weer snel weggaan, maar de show begon en we haalden de voorronde. Zelfs het lopen in de ring deed Sientje keurig. Ze scoorde wel erg goed op alle punten. Zelfs het gedrag toonde dat ze in hart en nieren een teckel was. Het kreeg het hoogste aantal punten. Alleen de vacht vormde het minpunt. Maar we kwamen erg goed door de eerste ronde heen en wisten zelfs de tweede ronde door te komen. Hier waren we niet de eerste als bij de eerste ronde, maar gingen wel door naar ronde nummer drie.

We hadden niet zoveel zin meer. We moesten tussen de rondes door erg lang wachten. Net als bij een sportevenement bestond het hoofdbestanddeel van de wedstrijd uit wachten. Zeker, we kochten een teckelkalender voor het nieuwe jaar en wat informatieboekjes over teckels. Ook vonden we andere grappige en schattige gadgets die allemaal iets bevatten van en over teckels.

Sientje had er net als wij niet zoveel zin meer in. Het einde van de middag naderde en de laatste ronde die we liepen, verliep ronduit slecht. Ze liep niet meer zo fier als bij de eerste ronde en eindigde als laatste. Niet helemaal eerlijk, vonden wij. De hond die deze ronde won had een mottige vacht en een knik in de staart waardoor deze eerst een stukje recht naar achteren stond en daarna slap over de grond sleepte. Maar we waren blij dat we konden gaan. Anders hadden we nog een uur langer moeten blijven. En we waren het zat.

Als ik aan het evenement terugdenk, denk ik dat ik het nu heel anders zou aanpakken. We kennen tegenwoordig veel meer mensen met een teckel. Via de fokker van onze huidige teckels Teuntje en Saartje is er een wereld voor ons opengegaan op Facebook. Want wat zijn er veel mensen met een teckel en wat zijn er veel mensen die met zoveel passie bezig zijn met teckels. Ook valt op hoeveel mensen een ruwhaar teckel hebben. Het zijn onze vrienden geworden, waar we niet alleen teckelnieuws mee delen.

Bij de jonge hondendag die een paar jaar terug werd gehouden wilden we best graag komen. Maar we zagen weer dat wachten voor ons. En met 2 jonge teckels hadden we daar even geen zin in. De familiedag in Veenendaal was voor mij een hele belevenis. Ik denk er met plezier aan terug. We kwamen thuis met een echte teckel. Voordat we gingen dachten we dat Sientje een verknipte teckel was. Maar thuisgekomen realiseerden we dat het niet alleen een mooie hond was. Ze was een prachtige, volbloed teckel.

Lees het vervolg: Einzelgänger »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

Elke zondag een nieuw verhaal van Sientje in je mailbox?

Abonneer je op de wekelijkse nieuwsbrief

Veens verzet

image

Het arrestatie van Jan van Munnik is een hoofdstuk in Constant van den Heuvels boek Het kruis op de berg over het verzet in Veenendaal. In de Tweede Wereldoorlog vervult sigarenfabrikant Ad van Schuppen een belangrijke rol in het verzet tegen de Duitsers. Hij wordt ook gearresteerd maar weet door corruptie van de SD vrij te komen.

De 18-jarige Jan van der Munnik gaat het wat minder goed af. Ook hij maakt een fout door onzorgvuldigheid. Hij gaat na een klus voor het verzet niet slapen bij Ad van Schuppen, maar kiest als slaapplaats het huis van zijn tante. Daar verblijft een verrader, de vrijpostige Belia Tussenbroek-Opendorp.

Zij en haar drie oudste dochters hebben van het vrome huis een legerbordeel gemaakt. Als Jan van der Munnik er komt en met een handgebaar verraad dat hij bij de ondergrondse zit, ziet Belia het ook en geeft hem diezelfde avond nog aan.

In de bossen bij Veenendaal en Rhenen bevinden zich ondergrondse schuilplaatsen. Net als bij de mislukte aanslag langs de spoorlijn bij Utrecht, spelen overmoed en onervarenheid een rol in de bossen. Als 3 jongelui door de bossen fietsen worden ze aangehouden door een Duitse Ortskommandant.

Ze schieten en er ontstaat een schietpartij waarbij de onervaren verzetsmensen raken gewond en denken dat de Duitser morsdood is. In werkelijkheid was het slechts een schampschot en is hij eerder in het dorp dan de schutters. De schietpartij is de directe aanleiding tot de fusillade van 6 verzetsmensen in de bossen bij Veenendaal.

Aan de hand van het verhaal van Jan van der Munnik weet Constant van den Heuvel een goed beeld te schetsen van het verzet in en rond Veenendaal. Daarbinnen past ook het verhaal van de ‘partizanen’ in de bossen. Hun onzorgvuldigheid zorgt voor de represaille van de Duitsers.

Constant van den Heuvel: Het kruis op de berg, De fusillade van 20 november 1944 tussen Rhenen en Veenendaal. Utrecht: Uitgeverij Matrijs, 2015. ISBN: 978 90 5345 493 0. Prijs: € 17,95. 176 pagina’s.

Bestel het boek via Uitgeverij Matrijs

6 verzetsmensen, 6 verhalen

image

In zijn boek Het kruis op de berg vertelt de historicus Constant van den Heuvel de verhalen van de 6 verzetsmensen die op 20 november 1944 bij Veenendaal werden gefusilleerd. Zoveel als de 6 mannen met elkaar verschillen, komen ze ook met elkaar overeen.

De leeftijd van de 6 omgekomen mannen varieert van 20 tot 34 jaar. Onder hen een predikant, een student, een luitenant en een zeeman. Ze komen van alle windstreken van Nieuw-Beerta tot aan Amsterdam en Bilthoven. Mannen van verschillend pluimage, maar allemaal een band met het verzet.

De aandacht van Constant van den Heuvel gaat vooral naar de oudste van de 6 mannen: de predikant B.J. Ader. Uitvoerig staat de historicus uit Veenendaal stil bij de theologiestudie en de reis die ds. Bas Ader maakt naar Palestina in 1936. Van de 176 pagina’s die het boek telt, gaat zeker een kwart op aan de verhalen rond de predikant.

De 34-jarige predikant uit Nieuw-Beerta spreekt zeker tot de verbeelding. Hij heeft als enige een jong gezin met kinderen. Zijn oudste zoon is 4 als de verzetsheld sterft, als de predikant gearresteerd wordt is zijn vrouw hoogzwanger. Zijn jongste zoon Erik komt 2 weken voor de fusillade ter wereld. Hij zal zijn vader nooit leren kennen.

Het daarom zeker begrijpelijk dat Constant van den Heuvel dieper ingaat op deze bijzondere man. Het verhaal rond de gevangenschap en de fusillade behoort tot de indrukwekkendste verhalen uit het onderzoek van de Veense historicus. Hij neemt de lezer mee de gevangenis in, waar de predikant uit Nieuw-Beerta zijn medegevangenen steunt door het zingen van liederen uit de Hervormde bundel:

Maar aangezien zingen niet mag, neuriën ze samen geestelijke liederen. Ze stellen zich verdekt op achter hun strozakken, zodat het gezangenboekje niet te zien is voor de bewaker, die door het kijkgat loert. Elke avond – voor het slapen gaan – bidt hij hardop met zijn celgenoten. (84)

Ondanks zijn geloof, worstelt ook de predikant met de vraag of hij het er levend vanaf zal brengen, schrijft Constant van den Heuvel in zijn boek. De passages over het zakbijbeltje dat de politiemensen in Veenendaal later vinden bij het lichaam van dominee Ader, zijn aangrijpend.

De agent die de bijbel en het gezangboek in bewaring krijgt, zal na de oorlog de familie persoonlijk inlichten over de dood van de predikant. Voor zijn boek citeert de geschiedenisleraar uit Veenendaal veel uit de bijbel waarin Bas Ader allerlei passages aanstreepte en in de liederenbundel vouwtjes aanbracht bij de laatste 23 verzen van gezang 139.

Het zijn elementen in het verhaal van de historicus goed uit de verf komt. De geloofswereld van de predikant staat dicht bij hem. Hij weet dit aspect heel overtuigend in zijn verhaal te weven. De predikant uit Nieuw Beerta roept dit allemaal op bij Constant van den Heuvel.

Constant van den Heuvel: Het kruis op de berg, De fusillade van 20 november 1944 tussen Rhenen en Veenendaal. Utrecht: Uitgeverij Matrijs, 2015. ISBN: 978 90 5345 493 0. Prijs: € 17,95. 176 pagina’s.

Bestel het boek via Uitgeverij Matrijs

Het kruis op de berg

image

Soms treffen je bijzondere dingen. Zo benaderde kortgeleden Constant van den Heuvel me. Hij is de schrijver van een interessant boek. Hij had mijn blog gelezen over het boek van Pauline Broekema over de fusillade van haar oom Pieter ter Beek. In de Tweede Wereldoorlog werd deze verzetsheld samen met 5 andere verzetslieden vermoord bij Veenendaal.

Ik zocht vorig jaar de plek op waar de fusillade plaatsvond. Op de plek van het kruis las ik een fragment voor uit Broekema’s boek Het Boschhuis, Kroniek van een familie over de aangrijpende gebeurtenis. Pauline Broekema geeft in haar boek een beeldende beschrijving van wat er gebeurde daar op die avond in 1944. Zes mensen lieten hun leven voor vrijheid en recht.

Wat ik niet wist, maar later wel hoorde, was dat het Ichtus College in Veenendaal de plek geadopteerd heeft. Samen met de nabestaanden onthulden leerlingen op 20 november vorig jaar – 70 jaar na de gebeurtenis – het vernieuwde monument.

Het is een beladen plaats daar aan de rand van Veenendaal. Misschien wel zo beladen dat ik wel van de gruwelijke gebeurtenis gehoord had, maar nooit precies wist waar de plek was. Het was ook lastig om te zien als je er met de auto snel langsreed. En op de fiets was het ook niet zo duidelijk zichtbaar door alle bomen en struiken die er omheen en voor groeiden.

Wat Pauline Broekema beschrijft in haar boek is onderdeel van haar familiegeschiedenis. Het vormt misschien wel het hart van haar boek, het is de meest aangrijpende gebeurtenis in haar familiegeschiedenis, maar het is ingebed in een groot verhaal.

De historicus, Veenendaler en geschiedenisdocent Constant van den Heuvel heeft zich in zijn boek Het kruis op de berg, De fusillade van 20 november 1944 tussen Rhenen en Veenendaal geconcentreerd op deze gebeurtenis. Hij geeft de 6 mensen allemaal een gezicht. Hij bedt zijn verhaal in het verhaal van de oorlog, toegespitst op de rampplek, de locatie langs de weg van Veenendaal naar Elst.

Ik ben heel blij dat de schrijver mij op zijn boek attendeerde. Hij geeft met zijn boek de gebeurtenis een gezicht. Sterker nog: 6 gezichten. Daarbij vertelt hij de verhalen om de 6 verzetshelden heen. Zijn boek past daarmee in het grote verhaal van de Tweede Wereldoorlog met alle verschrikkingen.

Constant van den Heuvel: Het kruis op de berg, De fusillade van 20 november 1944 tussen Rhenen en Veenendaal. Utrecht: Uitgeverij Matrijs, 2015. ISBN: 978 90 5345 493 0. Prijs: € 17,95. 176 pagina’s.

Bestel het boek via Uitgeverij Matrijs

Een perfecte dag voor literatuur

Het is vandaag Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nl. Omdat de dichtbundel Alle zeeën zijn geduldig van Ineke Riem op uitdrukkelijk verzoek van de dichteres niet besproken wordt – heel jammer -, schrijven we vandaag over een boek dat ons getroffen heeft. Voor mij is dat het boek van Constant van den Heuvel: Het kruis op de berg. Lees de bijdragen van anderen in de reacties.

Meer info vind je op www.hetkruisopdeberg.nl

Boeken die bijblijven – #50books

image

Het meest laat ik mij verrassen door de boeken die ik te lezen krijg via de leesgroepjes van bloggers. Zo vond ik het boek Alleen met de goden van Alex Boogers heel erg de moeite waard. Net als dat de roman Wanneer wordt het eindelijk zoals het was van Joachim Meyerhoff mij raakte. Ik heb het zelfs iemand aangeraden om te lezen. Iets wat ik niet zo snel doe. Voor mij het signaal dat ik het een mooi boek vond.

Het zijn vaak boeken waar ik zelf zo snel niet aan zou denken om te lezen. De roman waar Peter over spreekt in zijn vraag 22 voor #50books, is van de blogtour geïntitieerd door WPG Uitgevers in België. Dit boek De man die de taal van de slangen sprak valt zeker ook onder de categorie boeken die je bijblijven. De schrijver Andrus Kivirähk maakt van de geschiedenis een sprookje en geeft het verleden toverkracht.

Tegelijkertijd doet hij dat ook weer niet. De verteller vindt de verhalen over meerfee en boomgeesten van de druïde Ülgas misleidingen. Net als dat hij het christelijk geloof van de dorpelingen, ridders en monniken verwerpt.

Ik zou zelf niet zo snel gekomen zijn op het lezen van zijn boek. Net als dat de boeken van bijvoorbeeld de schrijver Jan van Aken op die manier op mijn pad zijn gekomen. Samen met enkele medestudenten richtte ik het tijdschriftje Putdeksel op. In al onze onschuld schreven wij uitgeverijen aan om boeken te bespreken in ons tijdschrift.

Zo kregen we de uitnodiging om bij de presentatie van debutant Jan van Aken te komen. Ik was de enige pers die op de borrel met vrienden en familie was bij de uitgeverij. Na het lezen en bespreken van zijn debuut ben ik hem blijven volgen. Een schrijver die ik uit mijzelf niet zomaar zou zijn gaan lezen. Het is een bijzondere band geworden die ik met de schrijver en zijn boeken heb.

Het helpt om je horizon te verbreden en met andere ideeën en invloeden in aanraking te komen. Daarom hoef je een boek dat nu veel indruk op je maakt niet te herlezen. Het helpt namelijk ook om boek waar je nu niet doorkomt, later nog eens op te pakken. Het heeft mij een enorme herwaardering gegeven voor Jack Kerouac.

Toen ik het tijdens mijn studietijd las vond ik het een verschrikkelijk aanstellerig boek van een stelletje zuiplappen die al snuivend in gejatte auto’s een beetje door Amerika scheurde. Het opnieuw lezen van zijn roadnovel On the Road vormde voor mij een herijking van deze bijzondere schrijver. Ik ben er zelfs meer boeken van hem door gaan lezen.

Of ik de boeken van Andrus Kivirähk, Joachim Meyerhoff en Alex Boogerds snel weer ga lezen, weet ik niet. Daarvoor zijn er veel andere boeken die op mij wachten. Zoals een interessant boek over de fusillade bij Veenendaal: Het kruis op de berg. De schrijver Constant van den Heuvel attendeerde mij op zijn boek naar aanleiding van een blog over Pauline Broekema’s familiegeschiedenis Het Boschhuis. Ook zo’n boek waar ik zelf niet zo snel opgekomen zou zijn, maar dat mij echt is bijgebleven.

Het zijn in allemaal boeken waar ik veel over schreef op mijn blog, vaak ook in meerdere blogposts. Dat is het beste signaal dat een boek indruk op mij maakt.

#50books

Dit is het antwoord op vraag  22 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Na Martha Pelkman in 2014 heeft Peter het in 2015 weer overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject.

De openbare bibliotheek heeft mij gevormd – #50books

Mijn eerste herinnering aan de bibliotheek grijpt terug naar de woensdagochtenden dat mijn moeder de openbare bibliotheek van Veenendaal schoonmaakte. Ik ging altijd mee. Mijn moeder zeulde op de fiets mijn plastic tractor, waarmee ik dan door de gangen reed terwijl mijn moeder verderop aan het stofzuigen was.

Soms stopte ik bij een boekenkast, ging op de grond zitten en pakte een boek. Dan bladerde ik aandachtig door het boek, keek naar de geheimzinnige letter en zocht de plaatjes. Soms betrapte een collega van mijn moeder mij. Dan nam ze mij mee naar de boeken waar ik meer met uit de voeten kon.

Liefde voor boeken

Daar is mijn liefde voor boeken, bibliotheken en lezen vandaan gekomen. De geur van de boeken, het harde kaft van de bibliotheekboeken. De stukgelezen exemplaren die bijna uit elkaar vallen en waarvan de bladzijden groezelig zijn geworden. Heerlijk.

Ik beleef altijd veel plezier aan oude bibliotheekboeken en kick op het stempel ‘afgeschreven’. Altijd neus ik even in het hoekje met afgeschreven boeken van mijn bibliotheek. Die afgeleefde exemplaren hebben steeds meer mijn voorkeur. Ze laten de liefde zien voor een boek.

Als we weer naar huis gingen aan het einde van de ochtend, soms was de bibliotheek al open voor publiek, dan vervoerde mijn moeder naast mij en het trapfietsje ook nog een paar boeken met plaatjes van dieren en prentenboeken in haar fietstas. Ik was er gek op.

Diezelfde openbare bibliotheek heeft mij boeken gebracht die ik anders nooit onder ogen zou hebben gezien. De schoolbibliotheek had niet de boeken van Maarten ‘t Hart. Ook de boeken van Terlouw miste deze bibliotheek onder sterke regie van de reformatorische grondslag van de school.

Later las ik zelfs de boeken van Plato en andere wijsgerige werken die zelfs een beetje te hooggegrepen waren voor een wijsneus van de Mavo.

Gevormd door openbare bibliotheek

Die openbare bibliotheek heeft mij gevormd en gebracht tot wie ik nu ben. School en zelfs de universiteit hebben mij dat niet gebracht. Zelfs internet biedt niet de ruimte voor vrijheid die je in de openbare bibliotheek vindt. Op veel scholen zit er een filter op internet uit angst voor porno en islamgeweld.

In de openbare bibliotheek van mijn stad zie ik heel veel jongeren. Net als in de openbare bibliotheek van Amsterdam. Ze zitten tussen de schatten en hoeven er niet in te kijken. Maar ik betrap soms zo’n zogenaamd ongeïnteresseerde puber met een boek in zijn hand dat ik niet met hem geassocieerd zou hebben.

Niet op marktplaats

Dat vind je niet op marktplaats en ook google vraagt een expliciete zoekopdracht. Dat brengt je niet zomaar op andere gedachten. Dat is wat anders dan heerlijk rondneuzen, een boek pakken, bladeren en zoeken. Je lekker laten meenemen en grijpen door het verhaal in het boek.

Alleen daar win je de oorlog tegen andere, bekrompen denkbeelden mee: door ze toe te laten en een stem te geven. Niet door het zwaard te pakken en te slaan. Het is de vrijheid waar veel mensen hun leven voor gegeven hebben.

Laat de bibliotheek open!

Laat daarom alsjeblieft de bibliotheken open en open ze nog meer. Op marktplaats staat misschien hetzelfde, maar het is niet bereikbaar voor iedereen. En juist dat is de kracht van de openbare bibliotheek.

Alleen als je nooit naar de bibliotheek gaat, zoals die Amsterdamse VVD’ers dan kom je tot dit soort krankzinnige ideeën. Degene die zichzelf vormt door de andere gedachten en wijsheden in de bibliotheek, die weet wel beter.

#50books

Dit is het antwoord op vraag  21 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Na Martha Pelkman in 2014 heeft Peter het in 2015 weer overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject.