Categoriearchief: Uncategorized

Sinterklaassurprise

image

Omdat ik maar een klein cadeautje had en ik toch een kleine surprise wilde maken, kocht ik een chocolade Sinterklaas. Het holle snoepgoed zou genoeg ruimte moeten hebben om het kleine voorwerp in kwijt te raken. Ik vertelde het ideetje aan Inge. Zij vond het een geweldig idee: een echte Sinterklaassurprise

Ik pakte het kleine cadeautje in en zij hielp mee om de Sint open te maken. Hij is van twee helften gemaakt en dat is makkelijker te openen en dan een stuk van de Sint overdwars los te snijden.

Nadat het cadeautje erin is gelegd, hebben we de twee helften weer aan elkaar gelijmd door de chocolade te smelten. Mijn aankoop bestond uit een Sint en een Piet, waardoor de Piet als extra hechtmateriaal diende.

Een grappige surprise voor mijn zwager is het resultaat.

Lekker verwend zondagskind

20140817_183201Hoeveel keer zou je nou jarig zijn op de dag dat je geboren bent? Ik liep vanmorgen met de honden en de vraag doemde in mij op. 39 jaar geleden werd ik namelijk ook op een zondag geboren, iets over half 6 ’s middags. Een heus zondagskind.

Het was wel wat warmer en ook regende het niet zoals vandaag. Of er een stroomstoring was zoals ons vanmiddag trof, weet ik niet. Op het moment dat ik geboren werd, zat ik lekker in bad. De stroom deed het weer.

Snel rekenend ben ik dus in de volgende jaren op zondag jarig geweest: 1980, 1986, 1997, 2003, 2008 en 2014. De volgende keer dat 17 augustus op een zondag valt is in 2025. Dat is net zo’n hobbel als tussen 1986 en 1997. Het schrikkeljaar 2020 zorgt ervoor dat de volgende zondag wordt overgeslagen.

20140817_183151Maar ik ben lekker verwend vandaag. Ik kreeg mooie cadeaus zoals de vertaling in verzen van Dantes Goddelijke komedie van Ike Cialona en Peter Verstegen. Een prachtige vertaling, waar ik al heel lang naar uitkeek.

Doris gaf mij een boekje dat ze donderdag speciaal voor mij op Het Loo kocht over de Willems, Wij Willem heet het. Het is per slot van rekening mijn derde naam.

Ook kan ik weer heerlijk tikken op mijn Asus-laptop. De adapter had het begeven. Het schijnt bij die dingen te horen. Ik heb een nieuwe die mijn laptop weer als een zonnetje laat draaien.

Omdat het mij nog nooit gelukt is en het er echt van moet komen, kreeg ik een Rubiks kubus. Ik ben al hard aan het oefenen en het zou mij op de volgende zondag dat ik jarig ben wel moeten lukken.

Paleis Het Loo

20140814_142310Ik geloof niet zo in jubilea. Het is maar een getalletje dat op een nul of een vijf eindigt en zegt niks over wat je hebt bereikt. Met ademen en de boel over je heen laten komen, gebeurt het ook. Ik wil er liever niet te lang bij stilstaan, het vertelt meer over de vergankelijkheid van dingen dan ik zou willen. Ik sta liever stil bij het hier en nu dan terug te blikken.

20140814_142109Toch betrap ik mij erop dat ik vaak nadenk over de tien jaar die ik dit jaar met Inge getrouwd ben. Zodoende wilde ik graag naar Paleis Het Loo, de plek waar ik het eerste afspraakje met haar had op 9 september 2001. Drie jaar later trouwden we op de dag waarop we elkaar voor het eerst ontmoetten.

20140814_151341Gisteren bezochten we Het Loo. Nooit kunnen vermoeden dat ik daar dertien jaar later weer zou rondlopen met haar en ons kind. Doris keek haar ogen uit, ze genoot van de karpers die naar haar toe zwommen. Ik dacht daar onder de colonnade aan. We zaten daar dertien jaar terug ook en nu genoten we van ons ijsje.

20140814_134104Ik herinnerde me weinig meer van het interieur. Wel van de loofgang en de schitterende tuin. Zo lopend over het knarsende grind, genoot ik van het kletterende water en de rust. Het was in de tuin misschien net zo druk als binnen, maar de ruimte filterde de mensen. Het viel mij niet eens op.

20140814_150756En daar genietend van de rust besefte ik dat ik nu veel meer rust in mij heb dan dertien jaar eerder. Ik nam de tijd om te genieten en te luisteren naar de stilte en mijzelf. Precies de dingen die ik dertien jaar terug zocht en nu gevonden heb. En zij zijn er dankzij haar.

20140814_153227

Exit XP, welkom Xubuntu

imageMisschien ben ik wel overdadig gehecht aan XP. De laptop boven werkt er nog op, maar voor de grote gezinscomputer beneden ben ik de laatste week flink in de weer geweest.

Een heel karwei om het oude Medion-apparaat uit 2005 goed aan de praat te krijgen op een ander systeem. Het begon ermee dat hij geen installatie op een USB toeliet. Daarna wilde hij niet op het draadloos netwerk komen. Uiteindelijk heb ik Xubuntu via een gebrande DVD op de harde schijf gekregen.

Daarom de 10 meter lange kabel van zolder gehaald. Hij lag nog in een doos, voor het geval dat. Ik legde het tijdelijk aan om de computer in de laatste updates naar binnen te halen. En alles werkte voldoende, al is het nog een heel gerommel de juiste boot in de bios te krijgen. Het duurt altijd even voordat hij Xubuntu gevonden heeft.

Vanmorgen brak dan eindelijk het moment aan dat ik de tijdelijke Xubuntu omzette naar de definitieve versie. De nieuwste versie, de 14.04 gaf teveel problemen. Daarom is het de 12.04 geworden. Houdbaar tot 2017. Dus wie weet is het apparaat gewillig genoeg tot die tijd. Anders lukt het misschien nog wel op een later moment over te schakelen.

imageOp de website van een Linux- en Ubuntu-freak staat uitvoerig beschreven hoe het installeren moet, wat je gelijk moet doen na installatie en welke functionaliteiten je beter kunt uitschakelen.

Compleet met de diepgewortelde haat van de Linux-gebruiker voor Microsoft. Om bijvoorbeeld bepaalde lettertypen voor het LibreOffice-pakket te kunnen gebruiken heb je een licentie van Microsoft nodig. Wat schrijft de website:

Grappig detail: tijdens de installatie van de Microsoft-lettertypes (die u beslist wil hebben), wordt u gevraagd om aan te vinken dat u akkoord gaat met een licentie-overeenkomst van…. Microsoft.

Heerlijk…

Na een middagje rommelen staat de basis er en het werkt. Zelfs het afspelen van youtube-filmpjes die op een computer met 256 Mb werkgeheugen problemen geven. We kunnen dus weer vooruit voor de huis-tuin-en-keuken-functionaliteiten. Het werkgeheugen van 1 Gb is voldoende.

Alles draait en werkt… Benieuwd of het gaat bevallen. De eerste indruk is niet verkeerd.

Zomertijd – daar is hij weer!

image

De trouwe volger van deze blog weet dat ik iets met – of beter: tegen – de zomertijd heb. Het uurtje dat de klok vooruit gezet wordt, stuit jaarlijks op een portie weerstand van mijn lijf. Dat uurtje eerder uit bed haalt mijn ritme door elkaar.

En elk jaar komt dat uurtje eerder weer op me af. Vorig jaar was ik er zo goed op voorbereid dat ik mij een week te vroeg al in de zomertijd waande. Het duurde nog een week voordat het zover was.

Zelfs deze voorbereiding was onvoldoende om niet dezelfde symptomen te hebben van vermoeidheid en verwarring. Ineens moet ik op de klok leven in plaats van luisteren mijn lichaam. Iets waar ik onwennig tegenover ben.

Alle tips ten spijt. Het helpt allemaal bitter weinig. Het lijf laat niet met zich sollen en heeft moeite met het schuiven van de klok.

Het kan bij mij ook te maken hebben met een bijbaantje als nachtportier dat ik in mijn studententijd had. Ik vond het heerlijk om ’s nachts te werken. Vooral in het begin, ging het als een speer. Maar het werd steeds moeilijker om het lichaam voor de gek te houden. Ik kreeg het niet meer voor elkaar en merkte dat de overgangen van ritme aan het einde en aan het begin van een dienst zwaarder werden.

Daarom stopte ik met het nachtportieren. Tijdens een van mijn laatste diensten leerde ik Inge kennen via internet. Dan begon ik mijn dienst met een mailtje aan haar en eindigde ik eveneens mijn dienst met een mailtje. Dan kon ze bij het wakker worden mijn berichtje lezen, terwijl ik net in bed lag.

Gelukkig lig ik nu ’s nachts lekker naast haar en mag haar ’s morgens vertellen waarover ik gedroomd heb. Al is het vannacht een uurtje korter.

Lees de andere blogs over de zomertijd

De klant als audit

image

Vanmorgen was ik wat vroeger dan gewoonlijk in de supermarkt. Door de winkel liep een dame in een netjes gestreken mantelpakje. Een grote multomap in de hand. Daarop in grote letters ‘Controleboek Spiegelen’. Ze keek aandachtig in het vak met chocoladepasta, haalde een pot uit het vak en tuurde naar de zijkant van het deksel.

De medewerkers liepen vol aandacht en concentratie door de winkel. De kassadames wisselden van kassa. De dame met het controleboek spiegelen stond hinderlijk voor mij bij de lopende band. ‘Wil jij zo even bij mij komen’, zei ze tegen het meisje dat net haar kassa had afgesloten. Ze knikte.

Ik zette mijn spullen op de band en een klein jongetje passeerde mij. ‘Mag ik even in je tas kijken’, zei het kassameisje. Hij dook weg. Ik kon zien dat dit kereltje niets te verbergen had en zeker niet in zijn tas. Hooguit in zijn zakken zou iets verborgen zitten.

De tas ging open. Hij liet haar snel de inhoud zien. ‘Nee, ik wil er helemaal in kijken’, zei ze streng. De jongen zuchtte. Daar ging de broodtrommel omhoog. Er zat een postbode-elastiek om, zodat hij dichtbleef. Een stel wanten en een schoolboek kwamen verder nog uit de tas. Ze schudde de rugzak om te kijken of er echt niks in zat.

Nee, niks. De spullen lagen op de plek waar ik mijn spullen zo wilde pakken. De jongen deed alles weer in de tas en liep weg. Het meisje van de andere kassa dat allang naar de spiegeldame was gelopen, rende naar de kassa. ‘Heb je de tas van die jongen gecontroleerd.’ Er klonk paniek in haar stem.

Ik verbaasde mij over het personeel en vooral dat ze eigenlijk helemaal geen oog hadden voor een klant. Een klant zou geen last mogen hebben van een interne audit. Nu lopen managers in de weg en is het personeel meer met de manager bezig dan met de klant. Paniek in de ogen van de medewerkers, bang op de kop te krijgen en een negatieve beoordeling te krijgen. Waar is de klant?

Waarom zou de klant die audit niet doen? Hij ziet snel genoeg of iets gespiegeld wordt (het product is over de houdbaarheidsdatum) en kan ook iets zeggen over de mate van service die verleend wordt. Die manager is overbodig en leidt onnodig af.

Geef de medewerker de verantwoordelijkheid en het vertrouwen over (een gedeelte van) de winkel, afgestemd op zijn capaciteiten en mogelijkheden. De klant wordt serieus genomen en de producten zijn beschikbaar. Deze audit is vooral hinderlijk voor de klant. De uitkomst van mijn audit vanmorgen: gezakt, want er is geen oog voor de klant. Daar heb ik geen grote multomap voor nodig.

Leiderschap

image

Het zijn van die ontmoetingen die je aan het denken zetten. Een bijeenkomst waar ik een verslag over maak, maar misschien het belangrijkste eruit laat. Omdat ik erover wil nadenken, het later wil gebruiken of omdat ik het gewoon nog niet snap.

Ik sprak met iemand over het ontstaan van de bankencrisis. Crisis ontstaat uit teleurstelling. Mensen hebben verwachtingen van iets en het komt niet uit. Het blijkt een luchtbel te zijn die uiteen spat. Die ander zei ongeveer dit:

Misschien was de grootste klap bij de bankencrisis de teleurstelling. De leiders van de banken met hoge salarissen en bonussen vertrokken zonder hun leiderschap te tonen. Terwijl ze toen juist nodig waren, deden ze niets. Het waren geen leiders.

Een leider, iemand die er is en iets doet. Als het goed gaat maar vooral als het slecht gaat. De leider van de roedel op wie je kunt vertrouwen, waar je achteraan gaat en die de juiste beslissingen neemt. Juist die leiders vertrokken massaal en lieten een ontredderde wereld en omgevallen bank achter.

Er zijn directeuren die leven op het failliet laten gaan van hun onderneming. Ze plukken hem kort voor de ondergang nog leeg en vertrekken met hun geld. Er schijnen bij Polare van dat soort ‘investeerders’ rond te lopen.

Of een gezicht dat ik de laatste dagen ineens heel vaak zie: Camiel Eurlings. De KLM-directeur die ineens IOC-lid blijkt te zijn. Hij staat daar als een staatsman, glimlacht nog harder dan de premier en zwaait naast Maxima alsof het zijn vrouw is. Een KLM-directeur hoort daar niet te staan. Tenzij hij hoofdsponsor is van dit Poetin-feestje.

Hij stopte als minister omdat hij meer tijd voor zijn gezin wilde hebben, maar kan twee grote functies makkelijk combineren. Hij die een partij ontredderd achterliet en achter de leider stond toen deze de slechtste beslissing uit de geschiedenis van de partij nam. Waar zou hij zijn als er vanavond een KLM-toestel neerstort? De leider die vertrekt als het te warm onder zijn voeten wordt.

Hoofddorp – plog

image

Ik was vandaag voor een afspraak in Hoofddorp. Ik was er eens eerder, maar dan aan de andere kant van het spoor. Daar zag ik goed de vliegtuigen opstijgen en landen. Vandaag vlogen de grote Boeings door mijn wolkenhemel en bulderden het zonlicht tegemoet alsof ze regen wilden hebben.

Omdat ik wat eerder was, liep ik gelijk even een rondje door het centrum. Vooral het cultuurgebouw vond ik erg mooi. De glazenwand weerspiegelt het Raadhuisplein mooi. De zon schoot zo haar licht tussen de gebouwen in een oneindige stroom.

De spiegeling van glazen wanden vind ik altijd heel mooi. Ik krijg er geen genoeg van. In het gebouw heb ik even de bibliotheek bezocht en genoot ik van de mooie galerij tussen alle culturele gebouwen.

Gek op kringloopwinkels liep ik een wandeling door Hoofddorp naar de Meerwinkel. Een mooie verwijzing naar de naam van de gemeente, Haarlemmermeer. Er stond een enorme rij voor de deur. Alsof het gratis was. Ik vroeg een rijgenoot of er een opruiming of zo was. ‘Nee, hij is weer open na het weekend.’ ‘Maar hij is maar één dag dicht geweest,’ antwoordde ik. Hij vond dat nog een extra reden voor de lange rij.

De deur opende. We stormden naar binnen. Ik vond een paar leuke boeken en zelfs een stapeltje oude tijdschriften over treinen.

Op de terugweg kwam ik totaal onverwachts bij het oude treinstation Hoofddorp. Het behoorde aan de Haarlemmermeerlijnen, waarvan ik vooral de oude lijn ken naar Amstelveen. Het station ademt dezelfde sfeer uit, maar ligt beduidend hoger dan de weg, bijna op een dijk lijkt het te liggen. Wat verderop liep ik over de oude spoorbrug. De Haarlemmermeerpolder ademt genoeg verleden om bepaalde dingen niet meer te hebben.

Ik kan van die dingen echt genieten. Net als het Petit Restaurant Tien dat midden op het industrieterrein staat. Een mengeling van weemoed en genoegen. Ik weet zeker als Martin Bril hier langsgereden zou zijn, hij zeker iets gegeten had en erover geschreven zou hebben.

Terugkijken

wpid-2013-10-11-17.00.00.jpgDe regen doet aan niks denken hoe het precies een jaar terug was. Toen een stralende zon die zo mooi de herfsttinten van de bomen versterkte. Nu een grijze hemel die triest al haar vocht loslaat. Een mooier contrast is niet denkbaar.

Ik wandel wat langer met de honden dan gebruikelijk. Zat van het de hele dag binnen zitten. Behoefte aan de buitenlucht. Bovendien is het park veel rustiger dan anders. Heerlijk. De wildebrassen zijn er niet. Dat biedt mogelijkheden. Lekker doorlopen zonder opdringerige honden en nog opdringeriger baasjes.

Soms moet je terugkijken om te zien hoe ver je gekomen bent. Vandaag, precies een jaar geleden ging ’s morgens de wekker. Het lukte niet uit bed te komen. Er ontwaakte iets anders. Het besef dat het niet meer ging. De energie was op.

Een paar dagen eerder naar de haptonoom. Voor de eerste keer. Ze gaf de volgende opdracht mee: schrijf op wat je energie kost en wat je energie oplevert.

Twee dagen de energierekening opmaken. Elke dag afvinken dat alles energie kost en ontdekken dat niks energie oplevert. Geen lichtpuntjes, geen levensvreugde. Nadenken over je eigen begrafenis. En dagelijks zonder nadenken naar het werk. En daar mopperen op collega’s en zoveel mogelijk op de automatische piloot.

Het was die donderdag een prachtige najaarsdag. De laatste mooie van het jaar. Niet ziek durven melden, maar een vaag mailtje dat het even niet gaat lukken te komen. De dag gebruiken na te denken en een lijn uit te stippelen. Weer aan het werk of even thuisblijven? De angst niet meer te kunnen bloggen. Want als je kunt bloggen kun je toch ook werken?

Snel een blog gemaakt en geplaatst. Op de fiets gestapt en een prachtig uitzicht gleed voorbij. Over de oude duinen tussen Naarden en Huizen. Wat verderop de havenkom van Huizen en het IJsselmeer om dan de Stichtse brug op te klimmen. Wat voelde die zon heerlijk en wapperde de wind intens door de haren.

Bekaf thuis. Uitgeput, dat had je kunnen weten. Maar met de fietsroute een andere route bedacht: ook morgen ziek en dan proberen om beter te worden. En meer dan dat. Die energiebalans weer de goede kant op krijgen. Dit leven niet meer leven. Opgejaagd en zonder nadenken door de dag rennen. Dat nooit meer.

Nu, een jaar later sterker dan ooit. Al eindigt het arbeidscontract binnenkort, keihard gewerkt weer terug te keren op de werkvloer. Het arbeidsproces vanuit een andere blik te bekijken. Mee te maken en te voelen hoe je meer uit jezelf kunt halen, zonder jezelf tekort te doen. Hoe de rust in het lijf blijft en niet meer weggaat.

Het gevecht is nog niet klaar. De boemerang komt altijd terug. Maar er is een doel. De ene dag verder weg dan de andere. Het doel zal worden gehaald. Is het niet rechtsom, dan wel linksom. Wat ik nodig heb en verdien, laat ik mij niet afnemen. Geen bureaula, geen manager of papieren tijger pakt dat af.

En dan blijft genoeg over om te dromen. Dromen laten uitkomen. De weg vinden in deze hervonden situatie. Ik ga er komen. En dat ik niet weet hoe ik er kom, bezorgt veel onrust en wakkere nachten, maar de bestemming wordt bereikt. Dat vertrouwen heb ik. Het regent misschien, maar de zon schijnt.

Vergeten schroefjes

image

Ik loop op het perron naar voren, zo kan ik een plekje voorin de trein bemachtigen. De ervaring van de volle treinen de laatste tijd, leert dat voorin de trein de meeste kans op een stoel is. Terwijl ik zo loop over het perron voel ik aan mijn rugzak. Onderin zitten vreemde, klein voorwerpen. Ze voelen hard aan, maar ik kan de vorm niet plaatsen.

Als ik in de trein zit, ga ik op onderzoek uit. Het kan onmogelijk mijn laptop zijn. En daaronder gaan niet zo snel kleine dingen zitten. Het zouden broodkruimels kunnen zijn of iets anders, maar dat kan ik onmogelijk definiëren.

Ik hijs het laptopje omhoog en voel onderin het vakje. Leeg. Daarom besluit ik het grote vak maar eens te proberen. Ik wroet mijn vingers naar beneden, langs boeken, schriften en losse blaadjes. Een formulier ‘Geld terug bij vertraging’. Nog verder drukken mijn vingers door de smalle ruimte in de rugzak.

Hebbes. Het voelt nog gekker dan net. Ik weet helemaal niet meer wat ik in mijn hand heb. Ik hengel een oud broodzakje omhoog. In het zakje zitten metalen schroefjes. Dan weet ik het weer. Een paar maanden terug vond ik voor het hoge witte gebouw van de RBS-bank in Amsterdam Zuid allemaal nieuwe schroefjes.

Aangezien ik in de dagen ervoor een kluswagen had zien staan, vermoedde ik dat de schroefjes uit een bak zijn gevallen. De klusser was blijkbaar te lui om ze allemaal op te rapen. De eerste dag liep ik er vrij achteloos langs, maar een dag later verbaasde ik mij over de grote hoeveelheid schroefjes in verschillende maten. Als niemand ze meenam, dan moest ik ze toch wel oprapen.

Geen idee waar ik ze voor nodig had, maar ik begon te rapen. Al dat kostbare metaal kon wel ergens bij mij thuis gebruikt worden. Ik werd steeds enthousiaster en had al een hand vol met die schroefjes. Om mij heen verzamelden zich allemaal forensen die enthousiast meehielpen met het oprapen van de schroefjes. In plaats van ze zelf te houden, gaven ze de schroefjes allemaal keurig aan mij.

Met moeite wist ik mij uit mijn eigen activiteit te ontworstelen en sloeg de nieuwe schroefjes die ik van omstanders kreeg af. Met een lichte gêne want ik vond de hulp die ze boden zo verschrikkelijk lief. De schroefjes verdwenen in mijn kontzak en ik liep snel verder naar mijn werk.

Nadat ik mijn lunch had opgegeten, vond ik de schroefjes toch wel prikken in mijn achterste. Ik haalde ze eruit en deed ze in het lege boterhamzakje. Het zakje verdween in mijn tas, voor thuis. Dan kon ik ze later wel in de voorraadkist met schroefjes leggen. Deze is ook weleens omgevallen, maar toen heb ik alle schroefjes opgezocht tussen het zaagsel en andere viezigheid.

Maar ik kwam thuis en vergat de schroefjes helemaal. Tot vandaag.