Categoriearchief: twitter

Eindelijk internet! – Tiny House Farm

Hoe is het ons vergaan sinds vorige week. Woensdag de hele dag thuisgebleven en geen bezoek. De projectleider was ons vergeten te bellen over de uitgelopen klus in Barneveld. Maar hij zou zo snel mogelijk iemand naar ons sturen.

Gelukkig hebben we buren. De toekomstige buurtjes die gelijk met ons glasvezel kregen en trouw onze blog lezen. Ze belden meteen naar Inge. ‘De monteur is bij ons. Kom gauw.’ Inge bijna klaar met werk, droeg alles meteen over en liet alles in de steek om maar snel naar huis te rijden.

Onderwijl belde ze meteen Volker Wessels. De meneer van planning die ons normaal tegen zat, werkte wonderbaarlijk genoeg mee. Zo bleef de monteur wachten en klaarde het klusje in enkele luttele wenken. Balen dat je daar dan een hele dag op moet wachten.

De laatste hobbel was KPN voor de aansluiting. Alsof we nog niet genoeg hadden moeten wachten op alles, ging deze nu dwarszitten. We konden niet bij de backoffice. Al een week eerder om een nieuwe inlog gevraagd. De oude was door het lange wachten verlopen. Maar nu geen meewerking. We kregen het gewoon niet.

Weer elke dag bellen. Nu met de laatste hobbel: KPN. Om moedeloos van te worden. De volgende dag was er wel wat meer duidelijkheid. We konden onszelf meteen aansluiten met het kastje dat we gekregen hadden. Daar was het langverwachte internet. Een ‘stoute medewerker’ verbond ons door met de backoffice.

Wat mij betreft verdient deze medewerker de medaille: Medewerker van de maand. En dan vooral omdat hij op de juiste momenten de regels overtreedt. Ik durf niet te bellen naar KPN omdat ik weet dat als zijn manager dit leest, hij alsnog op zijn donder krijgt. Dus manager als je dit leest: geef jezelf op je donder en geef hem een compliment. Hij heeft een klant geholpen.

Gisteren is de televisie geïnstalleerd en werden ook enkele oude boxen vervangen. Het internet is beter dan ooit. Razendsnel en 5G. Wauw! Net als de beschikbaarheid van uitzending gemist en mooi beeld. Genieten. We leven weer en kunnen de hele toekomst weer aan. Net als dat ik met deze internetverbinding beter thuis kan werken dan ooit.

En terwijl ik zo zit te tikken, vraag ik mij af waarom dit niet 2,5 maand eerder kon. De laatste 3 weken hebben we meerdere keren contact gezocht via meerdere kanalen: bellen, bloggen en Twitteren. Het is gelukt, maar vraag me niet hoe.

Hopelijk helpen jullie je andere klanten beter klantenservices van Reggefiber, Volker Wessels en KPN!

Ikea-catalogus – Tiny House Farm

Een jaarlijks jippie-momentje. Een paar weken geleden zag ik een postbode lopen met een stapel Ikea catalogi. Die stopt er straks 1 in onze bus, dacht ik. Ik werd al blij bij de gedachte aan de ideeën en inspiratie die zou voortvloeien uit de dikke gids.

Tot mijn grote verbazing liep hij ons huisje voorbij. Misschien in een andere zending. Maar hij bleef weg. Een paar jaar terug, sloot Inge zich aan bij de beweging rond Ikea, een familiekaart krijg je dan. En elk jaar de catalogus als eerste in de bus. Dat is alleen in 2014 gelukt. Vorig jaar was het een algemene aan de bewoners van dit adres en dit jaar dus niet.

Tweet

Vorige week informeerde ik eens het grote meubelwarenhuis via Twitter naar de status van de gids. Vreemd, ik moest in een persoonlijk bericht even mijn gegevens melden. Dat deed ik netjes in de hoop dat het mogelijk was alsnog een exemplaar te krijgen.

Mijn gegevens klopten. Dat wist ik zelf ook wel. Maar het nazenden werd heel lastig. Wat de reden was, is mij niet duidelijk. Het kon niet en ik werd boos. Dat moet je natuurlijk niet doen op Social media. Je gaat een gevecht aan met windmolens. En die win je niet.

Of toch wel? Ik schreef nog een Tweet dat het niet kon. Opnieuw vroeg een medewerker van Ikea naar het nummer op mijn klantenpas. Ik antwoordde dat ik al geholpen was. Jammer, maar helaas. Geen gids voor mij dit jaar. Terwijl we serieus bezig zijn met het idee om de keuken straks bij Ikea te bestellen.

Opeens kreeg ik het bericht dat er een paar catalogi waren gearriveerd op de afdeling en ze mij er 1 zouden toesturen. Zo lag zaterdag een gids op mijn mat. Ik heb er heerlijk in gebladerd. Al voelt het een beetje als het jongetje dat de hele tijd heeft zitten dreinen om een ijsje. Als hij dan eindelijk het ijsje krijgt, dan is het opeens niet meer zo lekker.

Oud-papier

Mijn collega’s hadden ook iets opgevangen van de catalogus-discussie. Zodoende kreeg ik er ook nog 1 van hem. Bovendien leverde de post nog een keer de nazending van de Ikea. Nu liggen er hier 3 exemplaren. Van niks naar heel veel. Zo voelt het nu.

Ik vertelde het laatst nog een paar collega’s. ‘Had dat gezegd. Ik heb dat ding allang bij het oud-papier gegooid’, kreeg ik als reactie. Ook zou hij dit jaar niet meer zo inspirerend zijn als voorheen. Om over dat laatste een oordeel te hebben, moet ik hem nog wat beter lezen.

Wel jammer met breedverstuurde post. Als je er behoefte aan hebt, word je in 1e instantie niet geholpen, terwijl een massa de gids bij het oud-papier gooit. Blijf ik bij het idee om hem alleen nog aan mensen te sturen die erom vragen. Maak ze nieuwsgierig, roep de begeerte op en laat ze het hele jaar de papieren gids bestellen via de website.

Eigenzinnige manier

Jarenlang is Ikea geprezen om de bijzondere en eigenzinnige manier van marketing voeren. Sinds ze zich op een andere manier presenteren in de televisiereclames, is dat veranderd. Het begint meer en meer een gewoon bedrijf te lijken. Zo krijgt een mooi bedrijf steeds meer het beeld van een Leenbakker of Kwantum.

Vooralsnog merk ik nog geen verandering bij de producten. Die ervaar ik als uitstekend. En ideeën genoeg. Zoals het idee dat we geen vensterbank nemen, maar gewoon een (boeken)kast onder het raam zetten. Dat idee hadden we al, maar als je het zo ziet, helpt het wel om het ook echt te gaan doen.

Guilty Pleasures – #50books vraag 14

image

Het is soms lastig de juiste vraag bij de week te vinden. Daarom heb ik via een #dtv een boekenvraag gesteld. Het leverde een leuke vraag op van Liesbeth over ‘guilty pleasure’-boeken. Heb je die boeken en wat doe je ermee?

Een interessante vraag. Boeken waar je je eigenlijk een beetje voor schaamt dat je ze leest. Net als dat je een roddelblad alleen maar bij de kapper leest en vieze plaatjes altijd per ongeluk ziet. Dat geldt ook voor televisieseries en slechte films. Of dat je om André van Duin erg kan lachen.

Deze week vertelde ik bijvoorbeeld dat ik gek ben op de film Groundhog Day. Zeker, het is niet echt een goeie film op het idee na, maar hij is heerlijk om naar te kijken. Dat geldt ook voor films als Home Alone, al stopt het voor mij echt na de tweede film.

Wat ik bij films snel heb is dat ik het zonde van mijn tijd om een slechte film de hele tijd uit te zitten. Een slecht boek lees ik bijna altijd uit of ik begin er helemaal niet aan. Het lijkt minder erg op een of andere manier, terwijl het minstens zo erg.

Verder praat je natuurlijk niet over ‘guilty pleasures’, anders zouden ze niet meer ‘guilty’ zijn. Het zijn heimelijke genoegens. Boeken waar ik echt plezier aan beleef en waar voor mij toch een label ‘guilty’ aan hangt, zijn de dagboeken van Jan Wolkers. Heerlijk om te lezen, boeken van een vrije man die helemaal zijn eigen draai in het leven gevonden heeft.

Daarom de vraag van deze week voor jou:
Heb je ook ‘guilty-pleasure’ boeken en lees je die stiekem of juist niet?

Ik ben heel nieuwsgierig naar jullie verhalen.

Blog mee over #50books

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Scherp – #WOT

image

Na een tweetje kreeg ik hem dan: de loep bij Erik of het klein insectenboek van Godfried Bomans.

De dame bij de klantenservice begreep niet helemaal wat ik bedoelde, maar even later haalde ze het felbegeerde loepje uit een exemplaar en gaf het mij. Nu kan ik de kleine woorden bij de insecten scherp stellen en proberen te lezen.

Helemaal blij ging ik naar huis met het loepje. Het kijken door een vergrootglas vraagt natuurlijk best wat vaardigheid. Zeker ook omdat de woorden bij de insecten in het gratis boekje van de bibliotheek lastig zijn te lezen. Het scherpstellen van een loep vraagt twee dingen: de afstand van het boek tot de loep en de afstand van de loep tot het oog. Met die afstanden kun je spelen. Vervolgens moet je dan de beste afstand in beide gevallen kiezen om het woord zo groot mogelijk te krijgen.

Een vergrootglas heeft altijd iets geheimzinnigs in zich. In de tijd dat ik postzegels verzamelde maakte een vergrootglas onderdeel uit van de gereedschappen bij het verzamelen. Ik tuurde door het vergrootglas langs de randjes en zocht naar echtheidskenmerken. Niet dat ik er veel verstand van had, maar het hielp wel om het kleine waardepapier scherp te zien.

Met vriendjes speelden we dan met een vergrootglas. Op een voorjaarsochtend zochten we het brandpunt van de zon. Een jongen liet het door de loep versterkte zonlicht op een blaadje vallen. Het ontvlamde langzaam. Een mooi proces van scherpstellen en zoeken naar het brandpunt van het vergrootglas.

Moet je altijd alles scherp zien? Heeft het zin alles onder een vergrootglas te leggen? Soms kun je beter iets schimmig en vaag laten. Dan kun je het scherpstellen aan anderen overlaten. Het is een keuze die je best mag maken. Zolang jij scherp ziet wat jij scherp wilt zien. Zoals de letters bij de insecten in het boek van Godfried Bomans.

Bedankt bibliotheek voor deze mooie loep.

Tweetup #blogpraat in tweets

(foto Caro Geurtsen)

Er zingen veel tweets rond over de tweetup van #blogpraat gisteravond in Almere. Hier een selectie van mooie tweets. Ze bengelden onder mijn verslag en ik gun ze eigenlijk een mooier plekje, daarom krijgen ze een plekje in een aparte blog.

Het is zeker niet volledig, dus elke aanvulling is van harte welkom. Zet ze gerust hieronder in de comments.

Lijst met aanwezigen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tweetup blogpraat

Een tweetup van blogpraat. Het leek mij heel leuk om een keer in Almere zoiets te organiseren. Dan konden al die tweeps eens een kijkje nemen in de mooie bibliotheek. Ik was in 2011 in Eindhoven geweest en miste later de tweetups in Utrecht en Den Haag. Daarom was ik heel blij toen ik groen licht kreeg de tweetup van 2013 te mogen organiseren in Almere.

Dat organiseren viel overigens best een beetje tegen. De bibliotheek heeft een café, maar dat sluit om 16 uur en om nou een hele zaal af te huren voor een gezelschap waarvan je geen idee hebt hoe groot het is. Gelukkig was de Anno aan de markt heel geschikt. Het pand ziet er van buiten en van binnen erg mooi uit. Zo maakte ik zelfs even kennis met mijn eigen stad. En wat voor een ontmoetingen had ik gisteren. Het begon met vroege vogel @rsnijders die al voor 17 uur twitterde dat hij er was.

Snel op de fiets gestapt, want altijd voor zo’n event dringen zich allerlei dingen op. En daar druppelde de ene blogprater na de andere naar binnen. Weten ze wel waar we zitten? Nog snel getwitterd dat we boven zaten…

Telefoon van @Elja1op1 waar ze het beste kon parkeren. Routebeschrijving van iemand die zo min mogelijk met de auto rijdt. Daarna zaten we met een clubje van acht en wachtten tot de rest zou komen.

Ik had er vrede mee dat dit het was. Al moesten nog een paar belangrijke mensen komen, waaronder @Elja1op1 en die zou zo onderhand wel aanwezig moeten zijn. Tot @Careldemari geld wil pinnen en tot zijn verbazing ziet dat de hele club buiten staat.

Wat een verrassing, in één oogopslag verdriedubbelt de groep blogpraters. Daarna barst het feest los. We hebben elkaar gevonden. Ik schud veel mensen de hand die ik nog nooit gezien heb, maar al jaren online spreek. Wat een wereld! Ik voel mij verbonden met iedereen, probeer even iedereen aandacht te schenken. Wat natuurlijk niet lukt, maar wel snelle praatjes maken.

Als de hele groep uiteindelijk weer boven is gaan zitten, barsten de gesprekken los. Heerlijk. Het maandagavond-gevoel waarbij we praten over het bloggen en over onszelf. Wat een heerlijke gesprekken en wat een warme bijeenkomst. Niet in de laatste plaats natuurlijk door onze ‘moeder’ Elja. En omdat mijn geliefde @dingena72 ook nog eventjes langswipt met Doris.

Als ze dan ook nog eens een prachtig cadeautje in de hand drukt en mij bedankt voor het organiseren, voel ik mij helemaal blij. Wat een prachtige avond. Daarna nog met een groepje bij de pizzeria gegeten. En zo kwam ik nog helemaal warm van de mooie ontmoetingen thuis. Dook achter de laptop om met alle tweeps – nog onderweg of net thuis – ervaringen uit te wisselen.

In mijn hoofd zwerven nog alle ervaringen. Op twitter zwerven mooie tweets over de tweetup van 2013.

Andere verslagen van de tweetup: