Categoriearchief: twente

Oranjekoorts in Delden

De temperatuur stijgt al snel tot koortshoogte en de wedstrijd ligtniet ver voor ons. Als je de oranjekoorts wilt ontvluchten, dan ben je hier in Delden op het verkeerde veldje. Bij de vorige wedstrijden vielen mij de veldjes al op waar caravanbewoners bij elkaar zitten. Ze bekijken de wedstrijden samen en genieten tegelijk van een biertje. Een paar weken terug hoorden we precies wanneer een goal was.

Vlaggen en vlaggetjes

De oranje vlaggen en vlaggetjes waaien op de veldjes. De regen van gisteravond en vannacht heeft wel voor wat schade gezorgd. Zo zijn de 3 oranje vlaggetjes op de caravan wat verderop weggewaaid. Maar een
snelle blik laat zien dat de schade meevalt en de oranjekoorts met de temperatuur mee stijgt.

Ver weg van oranjekoorts

Ik heb gehoord van mensen die zo’n genoeg hebben van de oranjekoorts dat ze een weekendje ver weg gepland hebben. Ver van het oranjegewoel. Waar ga je dan zitten? Niet zo heel ver weg van Delden, in Rijssen. Daar zorgt het geloof voor de rust, al betwijfel ik of de oranjekoorts helemaal aan Rijssen voorbij gaat. Het is in elk geval wel de moeite van het proberen waard. Ik weet wel beter, hier is geen rust te vinden. Het wachten is op de euforie of het grote verdriet. Tot die tijd ontkom ik er niet aan.

FC Twente verdeelt Twente

Als iets Twente verdeelt, dan is het voetbal. Al kan ik niet geloven dat dit vandaag en gisteren zo is. De euforie van het kampioenschap van de Enschedese voetbalclub is nu in heel Twente voelbaar. Zodra het bier opgedroogd is en de kelen schor gezongen, dan zal het verschil er weer zijn.

Misleidend

Het misleidende zit hem in de naam: FC Twente. Alsof het de enige voetbalclub is op het grondgebied van de Tukkers. Het is niet wat De Graafschap is voor de Achterhoek, FC Twente behoort slechts aan een deel van Twente. Almelo en de gebieden er omheen worden beheerst door de voetbalclub Heracles.

De voetbalclub

Heracles is dé voetbalclub van Almelo. Lange tijd speelde de club in de eerste divisie en zat zo niet teveel in het vaarwater van FC Twente. Ondertussen speelt de club alweer een paar jaar in de eredivisie. De club behoort tot de middenmoot en doet het daar met een klein budget heel aardig in. De trainer Gertjan Verbeek heeft zich onlangs laten verleiden door de grotere club AZ, maar de Heracles doet het zeker niet slecht. De doelstelling om het in de eredivisie vol te houden, houdt de club uit Almelo inderdaad heel aardig vol.

Verdeeldheid

Heracles en FC Twente zorgen voornamelijk voor verdeeldheid in de regio Almelo. Volgens mij staan voetballiefhebbers in Vriezenveen en Tubbergen wel achter de Almeloërs, maar plaatsen als Delden en Hengelo hebben wat meer moeite partij te kiezen. Ik weet dat in Delden een fanatieke FC Twente-aanhang is en dat de Heraclessupporter het er moeilijk mee heeft. Bij mij op de camping, waar het aantal Almeloërs overheerst, doet Heracles het beter. Toen ik op school in Almelo werkte, met veel jongeren uit de regio, zag ik aan de blije of verzuurde gezichten en de voetbaluitslagen wie bij welke club hoorde.

Overdreven

Aan de andere kant kan het overdreven worden. Op de camping hangen zeer betrokken supporters de vlag van hun club aan hun stacaravan. Het levert een bont plaatje van kleuren op. Het zwart-rood van Heracles afgewisseld met het rood-wit van FC Twente, maar ‘s avonds drinken ze er rustig samen een biertje op.

De eeuwige tweede

En ik weet zeker dat tussen als die enthousiaste FC Twente-supporters een flink aantal verdwaalde Heracles-liefhebbers rondliepen. De winnaar is nu eenmaal aantrekkelijker dan de verliezer. Of de eeuwige tweede, het imago – of trauma, ‘t is maar hoe je het bekijkt – waar Heracles mee rondloopt.

Geen internet

Gewoon de tent opgezet en naar de wolken gekeken. Hoe mooi een zonsondergang kan zijn als je voor je tentje zit. Hoe mooi Twente kan zijn in een weekje Delden.
Nu ben ik weer terug en merk dat geen internet ook z’n voordelen heeft. De tijd verstrijkt zo achter de computer. Je laat je helemaal meenemen van de ene site naar de andere. En na een tijdje weet je eigenlijk niet meer waar je naar zocht.
Nee, dan vakantie. Ineens zijn er mooie wolkenluchten, een zwembad en een kasteel. Ineens zijn er andere campinggasten en ineens is het weer voorbij.

Eiken huwelijk

Blik, tin, koper, zilver, aluminium, goud, diamant en kroonjuwelen. Voor de jubilerende bruiloft zijn al heel wat namen verzonnen. Vandaag ging de Nederlandse primeur van de eiken bruiloft in première. Pieter Ably (103) en Henriëtte Tritsch (102) uit Amstelveen, traden precies tachtig jaar geleden in de echt.
Met het klimmen van de ouderdom, groeit ook de lengte van het huwelijk. Toen ik enkele jaren terug bij de krant werkte, gingen we niet meer op pad voor vijftig jaar. Wel versloeg ik iedere zestigjarige bruiloft. Ik heb in de twee jaar dat ik verslaggever was, vier diamanten huwelijken verslagen. Steevast met een diepteinterview met het echtpaar.

Het beste staat mij bij een huwelijk dat een moetje was. De man gruwde zo van de geboorte van zijn zoon. Midden in de oorlog had hij de avondklok getreden en moest door weer en wind, in de ijskou op zoek naar een dokter. De bevalling met al dat bloed vond hij verschrikkelijk. Zo’n trauma wilde hij zijn vrouw niet meer aandoen. Hij heeft zijn vrouw nooit meer bezwangerd. Zij wilde er eigenlijk best nog wel eentje. Ik proefde dat hier meer zat dan een verhaal en dat ik met mijn vragen genoeg gepord had in zestig jaar huwelijk.

Toeteren

Het zou het oergeluid zijn waarmee de Tubanten naar elkaar seinden. In Twente houden ze deze traditie in ere. Ergens mis ik het nu wel. De diepe tonen die langzaam in een trappetje omhoog neuriën en die opklinken in het bos terwijl de kou om je heen grijpt. De rest van Nederland moet dit volksgebruik ontberen.
Toen ik nog bij de Twentsche Courant Tubantia werkte, haalden de midwinterhoorns steevast de pagina’s van de krant in deze tijd van het jaar. Dan verzamelden de ‘toeteraars’ zich in een schuurtje op een industrieterrein en zochten wij verslaggevers naar de originele invalshoek voor het jaarlijkse ritueel in de adventstijd.
Dat het hele verhaal rond die oertonen pure onzin is, heeft de schrijver Han Voskuil al in de jaren 1980 bewezen. Hij vertelde dat het blazen op de midwinterhoorn eerder een modernisme is, dan een oud gebruik. Het stamt uit de jaren 1930. In Het bureau haalt Voskuil zijn eerdere belevenissen nog een keer aan (deel 6, p. 357-363). Voor de camera van Van gewest tot gewest veroorzaakt hij een heuse rel in Twente. Hij is vervolgens door verschrikkelijk veel mensen door de mangel gehaald, maar niemand kan zijn verhaal weerleggen.

WEP5

Mijn leermeester van de WEP (staat voor WerkErvaringsPlek), Leo Enthoven ging gisteren met pensioen. Bij hem kwam ik om de paar maanden voor een twee weken durende cursussessie. Ik had een werkervaringsplek bij de Twentsche Courant Tubantia. Het cursuslokaal in Amersfoort vulde zich tijdens de cursusperiodes met de veertien WEP’pers die uit het hele land kwamen. Het hele Wegenergebied strekt zich uit over de hele breedte van Nederland van Twente, Noord-Brabant en Zeeland. We kwamen om ons te laven aan meesters als Siska Dresselhuys en Arjan Visser. Bovendien waren de lessen in Groningen regelmatig zeer leerzaam.
Dat ik veel van de cursusgevers vergeten ben, bleek gisteren. Ik trof helaas geen oud-weppers van mijn groep aan. Ik werd snel aangesproken door een man die enigszins eenzaam en wereldvreemd rondliep. ‘Ben jij ook een oude cursist?’ vroeg hij. Ik knikte. ‘O, dan heb je mij op de cursus gehad. Ik gaf de middag over observatie.’ Hij was van de politieacademie en gaf ons les in observeren. Een leerzame les waarvan ik veelvuldig gebruik maak, maar waarvan ik de cursusleider helaas vergeten was. Tot gisteren.