Categoriearchief: tuin

De grote trek

Een hele zwerm spreeuwen overvalt het voederhuisje. De stukjes brood die ik er vanmorgen heb neergelegd, worden in een paar halen opgepikt. Alsof het niks is dat er lag.
De Filistijnen komen over u, of een plaag met de sprinkhanen. De zwerm spreeuwen die ons huizenblok overmeestert, doet aan Oud-Testamentische taferelen denken. Ze hebben zich verzameld op het dak waar vorige week een dakkapel werd geplaatst.
Ze zijn op weg naar het verre Zuiden. De broodkorrels zijn broodnodig voor de barre tocht, in het hier en nu door wind en regen. De tussenstop duurt niet lang, want als ik even later weer uit het raam kijk vanaf een dampend bord zuurkool, ziet de wereld eruit of er niks gebeurd is.
De poep die overal verspreid ligt, doet beter weten..
.

Broodkruimels

Aangemoedigd door Nico de Haan, weer eens de mussen gevoerd vanmorgen. Ik hoorde De Haan laatst bij het zappen verhalen over de mus. De huismus staat op de rode lijst en dat komt door ons en onze tuintjes. Daarom het hele jaar voeren en een geschikte tuin maken voor de vogel.
De broodkruimels lagen nog niet in het huisje, of een grote schare dook op de graanresten.

Dat de familie koerduif ook brood zag in de kruimels, kon niet aan het oog van de camera voorbijgaan.Tel ze alle vijf…

Ontworteld

Het is genoeg, de klaprozen heb ik vanmiddag uit de aarde getrokken. De laatste zaadjes nog geoogst en daarna moesten ze eraan geloven. De ontwortelden liggen nu in de groene bak.
De tuin heeft een verrassend nieuw gezicht gekregen, zo zonder die hoge uitschieters.
Ik ben best een beetje verbaasd dat al die overwoekering weinig schade heeft opgeleverd. Nu kunnen we weer genieten van de pioenroos en mogen de andere planten van het nieuwe licht genieten.
De bramen schieten aardig op met rijpen. Nog een paar weken en we kunnen smullen en jammen.

Een miljoen nakomelingen in een zakje

Een paar huizen verderop groeiden prachtige papavers langs de schutting. Ze droegen een prachtige paarse tint en we zagen hoe de bloemen omhoog kropen.
Ons geluk kon niet op toen een paar dagen later precies zo’n papaver bij ons langs de schutting groeide. Als je de schuttingdeur opendeed bij het weggaan, keek je er heel mooi tegen aan.
Hoe groot was het verdriet toen schoffelaars van de gemeente onze klaproos als onkruid behandelden. Verdwenen was de roos, nog voordat de knop in bloem had kunnen komen.
Gisteravond kwam Inge trots met een zakje. Ze hield het voor mijn neus en ik zag een reuzenknop, waar miljoenen nakomelingen uit vielen. ‘Dat is de klaproos die wat verderop langs de schutting groeide. Ik zag dat deze knop rijp was, toen heb ik hem gelijk meegenomen.’
Ik werd vannacht eventjes wakker en moest glimlachen toen ik hieraan terugdacht.