Categoriearchief: trouwen

Paleis Het Loo

20140814_142310Ik geloof niet zo in jubilea. Het is maar een getalletje dat op een nul of een vijf eindigt en zegt niks over wat je hebt bereikt. Met ademen en de boel over je heen laten komen, gebeurt het ook. Ik wil er liever niet te lang bij stilstaan, het vertelt meer over de vergankelijkheid van dingen dan ik zou willen. Ik sta liever stil bij het hier en nu dan terug te blikken.

20140814_142109Toch betrap ik mij erop dat ik vaak nadenk over de tien jaar die ik dit jaar met Inge getrouwd ben. Zodoende wilde ik graag naar Paleis Het Loo, de plek waar ik het eerste afspraakje met haar had op 9 september 2001. Drie jaar later trouwden we op de dag waarop we elkaar voor het eerst ontmoetten.

20140814_151341Gisteren bezochten we Het Loo. Nooit kunnen vermoeden dat ik daar dertien jaar later weer zou rondlopen met haar en ons kind. Doris keek haar ogen uit, ze genoot van de karpers die naar haar toe zwommen. Ik dacht daar onder de colonnade aan. We zaten daar dertien jaar terug ook en nu genoten we van ons ijsje.

20140814_134104Ik herinnerde me weinig meer van het interieur. Wel van de loofgang en de schitterende tuin. Zo lopend over het knarsende grind, genoot ik van het kletterende water en de rust. Het was in de tuin misschien net zo druk als binnen, maar de ruimte filterde de mensen. Het viel mij niet eens op.

20140814_150756En daar genietend van de rust besefte ik dat ik nu veel meer rust in mij heb dan dertien jaar eerder. Ik nam de tijd om te genieten en te luisteren naar de stilte en mijzelf. Precies de dingen die ik dertien jaar terug zocht en nu gevonden heb. En zij zijn er dankzij haar.

20140814_153227

Geluk bij de container

containers

De zon scheen net zo veelbelovend als vandaag. Het voorjaar floot overal. Misschien was het de eerste voorjaarsdag van het jaar. Een dag eerder was ik gekomen. Bij Apeldoorn moesten we in een bus in verband met een omleiding. Ik besefte dat het een halfjaar geleden was.

We stonden samen in de tuin. Bij de container. De eerste zonnestralen schenen op ons. Het voelde best warm. In mij woelde het geluk. Ik keek haar aan en kon maar 1 ding bedenken: met haar wil ik oud worden. Voor ik er erg in had wilde ik het haar vragen. Maar dat kon toch niet. Ik kende haar net een halfjaar? Hoe kon je haar dan al ten huwelijk vragen?

Ik stamelde. ‘Ik wil je iets vragen…’ Ik aarzelde. Wat als ik ‘nee’ terug kreeg. ‘Vraag het maar’, zei ze met een glimlach. Ik zag de lach en wist het antwoord. Dat ik het vroeg was formaliteit. Maar het antwoord voldoende voor een huppelsprongetje.

teckel teuntje en de nieuwelin

Dat is vandaag precies 10 jaar geleden. In plaats van het te vieren haalden we nog een hondje op. Helemaal blij met de nieuwe getijgerde pup fietste ik toch even naar de winkel voor een slagroomtaart. Want met het voornemen te trouwen, trouw je een beetje.

Schrikkelen

image4 jaar geleden trouwden 2 vrienden van mij: Wouter en Rob. Ik heb een bijzondere band met ze. Wouter studeerde dezelfde taal als ik. Hij ging de taalkundige kant op, ik de letterkundige. Ik leende een keer een Boccacio’s Decamerone van hem. En gaf het boek pas 10 jaar later terug. Samen met een vriend heb ik een keer bij hem heerlijk boerenkool gegeten. Het smaakte fantastisch met de witte wijn. Daar vertelde hij over zijn nieuwe liefde Rob.

Een week later gingen we naar de prijsuitreiking van een fictieve vriend van ons: Mustafa Gorbani. De fictieve vriend bleef fictief, want hij won niks. Wouter nam Rob mee. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk. En even goede vrienden. Wouter is namelijk iemand met een goede smaak.

Ze trouwden met een heel groot feest en wij waren uitgenodigd. Mijn schoonmoeder logeerde bij ons, zo hield zij thuis een oogje op Doris. Wij waren grieperig. Ik was net aan de beterende hand, Inge werd juist ziek. We besloten toch te gaan. We zouden niet te lang blijven, gingen niet naar het feest ‘s avonds. Maar wel naar de receptie en het eten.

De receptie in de Leidse Waag was geweldig. Al die bekenden, studenten en docenten. Iedereen was er. Een feest der herkenning. Daarna gingen we verspreid over de stad in 4 verschillende restaurants eten. Wij kwamen bij de Griek terecht. Of de Turk, dat zou ook kunnen.

Ik at niet gretig, maar dat maakte het niet minder gezellig. Ergens in het midden kwamen ze langs. Op de bakfiets reden ze van restaurant naar restaurant en beleefde een tafelgang mee met de gasten in het betreffende restaurant.

Wat mij van die dag het meest bijblijft, is iets dat totaal niets met het feest te maken heeft. Op de terugweg reden we over de Hollandsebrug. Het was tegen 10 uur. Onderweg hadden we gekletst over trouwen, vriendschap en ouders. ‘Het gaat niet goed met je moeder’, zei ik. ‘En dat ga ik haar straks zeggen.’

Het ging ook niet goed. Haar vriend begon te dementeren. Ze kon het niet meer aan er elk weekend heen te gaan. Tot diep in de nacht hebben we erover gepraat. Alle griep was weer terug en we sliepen allemaal slecht die nacht. Maar dat was 1 maart en dat telt niet meer mee in een verhaal over de schrikkeldag.

Mieke van der Weij

image

Grappig dat Mieke van der Weij haar man Sijbolt Noorda heeft leren kennen bij de uitreiking van de scriptieprijs van het Parool. Inge las het gisteren voor uit een interview met de televisiepresentatrice.  ‘Dat is toch de scriptie-uitreiking waar jij ook was?’

In de Margriet van deze week wordt Mieke van der Weij geïnterviewd samen met haar man, de oud-voorzitter van de raad van bestuur van de UvA. Ze zouden elkaar voor het eerst ontmoet hebben bij de uitreiking van de scriptieprijs.

Het was 28 januari 2003. De scriptieprijs werd uitgereikt. De 8 genomineerden waren uitgenodigd op een locatie ergens in Amsterdam. Ik had de hele familie meegenomen en we wachtten met spanning op de uitslag. Ik werd het niet. Daarvoor was het onderzoek van een jongen naar hypotheekverstrekkers te belangrijk. Of eigenlijk was het meer een onderzoek naar gebieden in steden waar banken juist geen hypotheken verstrekten.

Ik kreeg een eervolle vermelding en maakte een praatje met de voorzitter van de jury, Mieke van der Weij. Een aardige vrouw, warme persoonlijkheid. Ze vulde de ruimte met warmte zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn. We spraken zelfs even inhoudelijk over mijn scriptie. Het was haar bijvoorbeeld niet helemaal duidelijk of Junghuhn wel of niet getrouwd was. Maar ze vond het een mooi verhaal dat haar gepakt had.

Een mooi compliment van deze vrouw. Ik vond het dan ook heel jammer dat ze stopte bij de Rijdende rechter op televisie. Volgens de NCRV niet omdat ze te oud was, de officiële verklaring vertelde dat ze er geen zin meer in had. Latere interviews zouden weldegelijk een andere richting op wijzen.

Ik snap niet waarom Mart Smeets niet te oud gevonden wordt of iemand als Nico Dijkshoorn die er ouder uitziet dan hij is, wel mag blijven en iemand als Mieke van der Weij niet. Maar de NCRV zegt dat het geen leeftijdsdiscriminatie is. Er was gewoon geen ruimte meer voor haar.

Ik vind het jammer, want elke keer als ik de rijdende rechter nu kijk, mis ik haar. Die Jetske van der Elsen bakt er weinig van en probeert mensen uit te dagen tot het zeggen van rare dingen.

Het getuigschrift dat ik kreeg bij de uitreiking van de scriptieprijs heb ik nooit boven mijn bed gehangen. Het ligt opgerold in een koker die hier tegen de boekenkast staat in mijn studeerkamer. Ik heb hem gisteren weer eens uitgerold en zag hem staan: de handtekening van Sijbolt Noorda schuin onder de handtekening van Mieke van der Weij.

Wat wij niet toen niet wisten: een jaar later zouden de handtekeningen elkaar weer opzoeken, maar dan onder een huwelijksacte. Ik heb er de dagboeken van Arthur Japin maar bijgehaald. 5 pagina’s van de plaats waar ik 2 jaar geleden ophield te lezen in Zoals dat gaat met wonderen, Dagboeken 2000-2007, april 2004: ‘De dag na de prijs trouwt Mieke [van der Weij] met Sijbolt [Noorda]. In Felix Meritis staan grote tafels voor het diner opgesteld. Mij had men naast Paul Witteman gedacht.’ (274)

Maar Paul Witteman en Arthur Japin waren niet bij het moment waar ik wel bij was.

Het sprookje van de eeuw

Sprookjes in de Westminster Abbey van Londen (bron: wikimedia.com)

Ik zou mijzelf geen liefhebber van koningshuizen willen noemen, wel een liefhebber van het sprookje van de eeuw:

  • Een grote kathedraal in het hart van Londen en een miljoen mensen op de been.
  • Een veelvoud van dat aantal voor de buis.
  • Een sluier van bijna 3 meter en alle klokken die 3 uur achtereen voor je luiden.

Het is een huwelijk waar alleen sprookjes over vertellen. Heel veel mensen dromen en vandaag werd het werkelijkheid van een meisje: Kate. Hoe leuk is trouwen als miljoenen mensen over de hele wereld naar je kijken. Een huwelijk zoals er maar heel weinig zijn. Tussen de miljoenen huwelijken die gesloten worden valt dit huwelijk. Het is het enige van al die miljoenen waar zoveel mensen het over hebben.

Lees verder Het sprookje van de eeuw

Trouwen op het Binnenhof

Ik loop nog niet veel weken rond het Binnenhof, maar ik heb al snel ontdekt dat het Binnenhof een favoriete plek is voor trouwfoto’s. Het stelletje komt ook altijd in een oldtimer aangereden en is in gezelschap van een fotograaf.

Oldtimer

Soms rijdt de oldtimer een stukje mee, maar meestal zwiert het gelukkige stel over de keitjes op zoek naar een leuk fotoplekje. Een plekje dat nog niemand op de foto heeft staan.

Torentjes Ridderzaal

Het ziet er natuurlijk imposant uit, een vrolijk stel met die twee torentjes van de Ridderzaal op de achtergrond. De poortjes geven de gelegenheid om allerlei geintjes uit te halen met licht en donker, een spel met de gewelven of de variatie tussen openlucht en overdekte ruimte.

Batterij journalisten

Best wrang om te zien: een vrolijk echtpaar dat afsteekt tegen een batterij journalisten die wachten op nieuws uit de ministerraad. Misschien wel over Jack de Vries. Of de overspelige echtgenoot afgetreden is. De hoop van het huwelijk passeert de vrees van een scheiding.