Categoriearchief: trainen

Honden trainen

We trainen druk met onze jonge teckels Teuntje en Saartje. Het aangelijnd lopen gaat steeds beter. Inge heeft vorige week nieuwe halsbanden gekocht. Ze heeft ze daarna geschikt gemaakt voor onze mormels.

Het is een heel karwei om de halsband om de nek te krijgen, maar bij het lopen blijven de honden keurig in het gareel. We gaan elke keer een stapje verder. Ze lopen nu prachtig naast elkaar. In het juiste tempo blijven ze naast me lopen. Een hele verbetering ten opzichte van een paar weken terug.

We volgen de methode van Ceasar Millan. Een Amerikaanse hondentrainer. Hij noemt zichzelf een hondenfluisteraar. Inge is erg enthousiast over zijn aanpak. Het lenen van een paar boeken bij de bibliotheek hielp ons om het wat gestructureerder aan te pakken.

Millan gelooft in energie en spreekt over kalm assertief en kalm onderdanig. Termen die bij mij overdreven voorkomen, maar die in de hondentraining goed van pas komen. Het is een heel contrast bij de eerdere oefeningen met brokjes. Ze leverden erg veel aandacht voor het koekje op en minder voor jou. Nu hebben ze wel alle concentratie voor je.

Millan behandelt de hond zoals hij in een roedel ook behandeld zou worden. Hiermee sluit hij goed aan bij de hond zelf. Mensen hebben nogal eens de neiging honden als mens te behandelen. Een hond kan dat helemaal niet aan. Dat jij als hondenbaas eigenlijk de roedelleider bent, zie je nog sterker als je 2 honden hebt.

Het vraagt een andere aanpak dan zomaar bevelen geven. Je redeneert sterk vanuit het gevoel. Honden voelen feilloos aan wat je van ze wilt. Dat verklaart mogelijk ook waarom ze steeds naar mensen toegaan die bang van ze zijn.

De resultaten zijn verbluffend. De honden laten zich steeds beter corrigeren. Ook zie je dat alles voor hen veel duidelijker wordt. Wat je ze aanleert, doen ze ook. Zo lukt het om na een paar keer lopen met de nieuwe halsband de honden netjes naast elkaar te laten lopen. Zonder trekken en geconcentreerd.

Ik ben erg trots op ze. Volgens Millan hoef je dat niet tegen ze te zeggen. Dat voelen ze. Maar soms kan ik het niet meer houden en geef ik ze een trots compliment.

Trainen voor fietsvakantie

We gaan van de zomer samen op fietsvakantie en zijn daarom voorzichtig gestart met de eerste trainingen. Gisteren was de eerste. We reden een rondje door het Kromslootpark en langs de spoordijk weer terug naar huis. Een rondje dat ik regelmatig hol.

Het ging bijna mis. Ik neig bij iedere rimpeling in het landschap of andere opvallendheid te stoppen voor een foto. Een 7-jarig meisje dat helemaal trots is op haar nieuwe fiets, vindt dat helemaal niet leuk. Zij wil fietsen en vooral niet afstappen en stilstaan. Ze heeft groot gelijk.

Gelukkig wisten we snel tot afspraken te komen. Ik mocht 5 keer stoppen voor een foto. Uiteindelijk was ik zo zuinig dat ik helemaal niet meer gestopt ben. Het viel Doris op en ze bood zelfs aan dat ik best even mocht stoppen voor een foto.

In de pauze dronken we roosvicee en plukte zij boterbloempjes. Daarna gingen we verder. ‘Zijn we nou op de helft’, vroeg ze toen we weer reden. ‘Ja, we zijn al over de helft’, vertelde ik. Ze was onwijs trots. Al merkte ze tegen het einde dat haar billen pijn begonnen te doen. De neiging om te gaan staan bij het fietsen, herkende ik. Ik was zelf vaak ook uitgeput geweest van een fietsritje. Dan hielp het alleen nog maar om staand te trappen.

We kwamen thuis en haar energie was vrijwel meteen terug. Ze ging direct naar buiten voetballen en rondrijden op haar oude fiets. Dat komt dus helemaal goed van de zomer.

Hardlopen? Glibberen en glijden bedoel je

Ik had heel veel zin in hardlopen vandaag, de dooi van gisteren gaf mij goede hoop op een rondje hollen zonder glijden en glibberen. Op oudjaarsdag rende ik namelijk al een rondje, maar die viel me vies tegen. Op veel stukken was het een ijsbaan op de fietspaden. Het plezier in het hardlopen is er voor mij dan snel af.

Vanmiddag leek het helemaal goed te komen. Voor de verjaarsvisite kwam voor @dingena72 trok ik de hardloopkleren aan en holde mijn favoriete rondje langs het IJsselmeer. Het begin verliep al bepaald gladjes. Het fietspad had enkele verraderlijke plekjes die spekglad waren.

Wat verderop werd het steeds erger. Zeker in de buitengebieden – ik bedoel het Kromslootpark – en bij Almere Strand waren gebieden die werkelijk spekglad waren. Ook het lange fietspad, het Van Wagtendonkpad, was een grote ijsbaan waarbij stukken ijs opnieuw opgevroren waren.

Nee, het winterweer is een kwelling voor de hardloper. Vorig jaar was het ook al zo’n beroerde training voor de marathon van Rotterdam. Dit jaar lijkt het weinig beter te worden. Om te beginnen met morgen, want de ANWB waarschuwt al voor een gladde ochtendspits. Leve de winter.

Trailwalker tempotraining

Gisteren een poging tot trainen van de Trailwalker van Oxfam Novib. Ik was alleen en heb zo’n 15 kilometer in een uur of 3 gelopen van de camping bij Delden naar Almelo. Ik nam een omweg via de bossen bij Delden, waarna ik de rest over het Tusveld en de Nijreesberg gelopen ben.

Tempo

De tocht liep ik zonder pauzes in één keer door. Af en toe stopte ik even voor een foto of een filmpje. Zo probeerde ik wat ervaringen te vertellen. Een issue voor de training met de groep, over een week, is dat het tempo echt flink moet worden opgevoerd. Bij de training in Zutphen viel me op dat het tempo meer op wandelen dan op lopen lag. Voor het op tijd finishen is het echter heel nodig dat we in een straffe mars doorlopen.

Test

Ik heb een klein testje gedaan en merkte dat het aardig doorstappen is om 3 kilometer in een halfuur af te leggen. Een dergelijke snelheid is echter zeer welkom in de Veluwse bossen. Als we het tempo lopen dat we in Zutphen liepen, hebben we 28 uur nodig voor de Trailwalker. Dat is natuurlijk een veel te laag tempo. Zo kom je nooit aan.

Videoblogs

Bekijk de 3 videoblogs voor een liveverslag van de Trailwalker-training op tempo.

Missie

Mijn missie voor de volgende training: het tempo erin brengen en daarna behouden.

Sponsor ons team de ‘Club van Romae’ op onze teamsite van de Trailwalker »

Kruiend ijs in het IJsselmeer

Bovenop had zich een dun laagje ijs gevormd, dat dikker werd naarmate het dichter bij de kant kwam. De golven duwden het ijs omhoog en gaven het ijs iets van een tafellaken dat werd uitgeklopt werd. Je wist dat onder het ijs het water golfde. Het leek of de golven gemaakt werden door een paar vrijwilligers, zoals bij een toneelstuk gebeurt als het schip in een ruwe storm verkeert.

Aan de kant had zich het ijs opgehoopt tot een stapel dunne schijfjes. Op de bevroren golven bewogen eindeloze hoeveelheden stukjes ijs. Alsof iemand honderden ruiten had laten sneuvelen en de stukjes glas bij elkaar had geveegd. Zo lagen al de stukken ijs over, op en door elkaar heen en schommelden mee op de maat van de golven.

De stilte op de dijk zorgde dat de symfonie van het kruiend ijs extra goed te horen was. De stukken ijs schuurden langs elkaar en tikten het zachte geluid van brekend glas na. De golven duwden de stukken ijs omhoog wat bij iedere daling een geroffel en geschuifel losmaakte. Terwijl ik zo rende vroeg ik mij of ik nu echt de enige was die dit bijzondere moment meemaakte.