Categoriearchief: trailwalker

Dagje op de hei voor de heisessie

De trailwalker was teambuilding op de Edese hei

Vandaag had ik met mijn team een zogenaamd dagje op de hei of zogeheten heisessie. Voor ons betekende dat niet een uitje naar een zalencomplex ergens in de Veluwe. Wij mochten een dagje nadenken over het reilen en zeilen van onze afdeling in een ruimte ergens in Amsterdam Zuid.

Ik vond het geen verkeerde locatie en ben zelfs even in de pauze een halfuurtje buiten geweest voor een ommetje. Het is daar best mooi in de omgeving. Natuurlijk klinkt de heide best aantrekkelijk, maar waar komt dat begrip eigenlijk vandaan? Lees verder Dagje op de hei voor de heisessie

Naar Rome zonder zonden

De pelgrimage heeft mij mijn hele leven al getroffen. De verhalen in de bijbel waarbij de Joden elk jaar weer met Pasen de weg naar Jeruzalem maken. Het gebeurt allemaal lopend om kilometers verderop iets te beleven en verbondenheid te voelen. De prachtige psalmen die dan gezongen werden en de geur van heiligheid die de groepen mensen omringden bij die dagenlange voettocht door Israël.

Pelgrimstochten maken

Pelgrimstochten maken is weer bijzonder in. Vooral de tocht naar Santiago de Compostella wordt door vele duizenden pelgrims jaarlijks afgelegd. Geloof speelt bij een groot deel van deze mensen geen rol. Voor hen speelt de beleving en de fysieke prestatie om een paar duizend kilometers te voet of per fiets af te leggen een rol. Ik ben gek op een dergelijke fysieke prestatie. Ik heb het bewezen met de marathons die ik hol en de 100 kilometer vorig jaar met de Trailwalker.

Bijna al die wandelaars worstelen met zichzelf. Ze zien in de maandenlange tocht de ultieme confrontatie met zichzelf, een herontdekking van de ware ik en wellicht ook wel een speurtocht naar het uiteindelijke doel in het leven. Kortom, de karavaan mensen op weg naar Santiago of Rome bestaat uit mensen in het midden of einde van hun midlifecrisis.

Droom te voet naar Rome

Ook de historicus Jan Blokker jr. besluit in 2008 om zijn droom te volgen om te voet naar Rome te gaan.
Waar die droom vandaan komt, weet hij niet, maar hij was er al jaren en sluimerde diep in hem:

Ik heb een aantekening gevonden uit 1995, toen was de droom er al: ik wilde een keer Rome binnenkomen door de Porta del Popolo, te voet, wel te verstaan, na een reis van maanden. Maar het kwam er niet van: vrouw en kinderen, een baan die alle aandacht opeiste, een eigen huis en geen geld op de bank. Ik was het hele plan al lang vergeten, toen ik in het voorjaar van 2006 het onderwijs verliet. En opeens herinnerde ik het me weer: ik zou toch nog altijd een keer naar Rome lopen? (11)

Blokker wil de tocht lopen in het voetspoor van allen die hem zijn voorgegaan: Erasmus, Luther, Goethe en die miljoenen, het klootjesvolk die met de lange voettocht hun zielenheil probeerde te halen uit Rome. Voor Blokker gold niet zozeer de geloofsbeleving, alswel de historische sensatie en de fysieke prestatie. Oftewel het lopen om het lopen, terwijl al die gelovigen de fysieke inspanning gebruikten om geestelijk een stapje hoger te komen.

Verbazing

Jan Blokker stuit bij zijn voettocht naar Rome op verbazing bij familie en mensen onderweg. Eigenlijk zegt de Duitse herbergier van het hotel onder de ruïne van Burg Ramstein het meest treffend als Blokker hem vertelt dat hij geen echte pelgrim is:

‘Dus je gaat geen aflaat halen?’ Hij lacht. En tegen zijn zoon, die net de ontbijtzaal binnenkomt, roept hij: ‘Deze meneer gaat naar Rome ohne Sünden.’ (64/5)

De nieuwe vorm van pelgrimage waaraan Blokker eveneens deelneemt, heeft volgens hem een geheel nieuwe motivatie:

[D]e bedevaart werd een bijzonder onderdeel van het moderne massatoerisme. Het geloof in vagevuur en de mogelijkheid om de tijd daarin te bekorten door het verzamelen van aflaten zijn praktisch verdwenen. De pelgrimage is een ‘beleving’ geworden, een prestatieloop. (149)

Moeite waard

Best een leuk idee dat zelfs wanneer het geloof wegvalt, een dergelijke wandeltocht de moeite waard blijft. Blijkbaar drukt de tocht zelfs zonder geloofsbeleving veel uit. Voor mij persoonlijk zou een dergelijke tocht vooral symbool staan voor de tocht die het leven zelf is, met alle dieptepunten en (soms letterlijke) hoogtepunten. Ook zou het historische idee om in het voetspoor van duizenden vertrouwelingen te treden voor mij veel betekenen.

Blijft heel wrang dat de pelgrim in wiens voetsporen Jan Blokker jr. wil treden, Maarten Luther, juist door de pelgrimstocht in enorme vertwijfeling is geraakt. De tocht bracht geen verdieping, maar zorgde er juist voor dat hij een van de aanvoerders van de reformatie is geworden. Dat demonstreert dat een pelgrimstocht geen kwaad zou kunnen.

Het zet mij in elk geval weer aan het denken en dromen…

Kapotte blaren en nieuw eelt

Een kleine maand na de Trailwalker zijn mijn voeten nog altijd niet hersteld. De 100 kilometer door de Veluwe in 30 uur voor Oxfam Novib heeft mijn voeten weinig goed gedaan. Waar de enorme blaar zat op mijn linkervoet, herstelt de huid zich langzaam. Het oude vel is wel weg, maar het nieuwe groeit langzaam. De huid is op die plekken best gevoelig. Zo is het lopen op blote voeten verre van aangenaam. Het doet ergens gewoon pijn. De crocks houdt ik daaron in huis binnen handbereik.

Herstel van lichaam en geest

Het verdere herstel van lichaam en geest verloopt zeer soepel. De eerste 2 weken voelde ik me nog ontzettend moe, maar dat lag er waarschijnlijk ook aan dat ik niet genoeg rust nam de eerste dagen na het lopen van de 100 kilometer door de Veluwe. Ik voel me nog niet topfit, maar dat komt meer door de dingen die na de Trailwalker gebeurden. Een zware lichamelijke inspanning heeft ook zijn weerslag op de geest en de geestelijke gesteldheid beinvloedt ook het lichamelijk herstel. Dat zijn dingen die hand in hand samengaan. Ik had mezelf al behoorlijk beproefd door in april de marathon van Rotterdam te lopen. Het herstel hiervan en de training voor de Trailwalker vielen zodoende samen.

Zere voeten

De zere voeten vallen me vies tegen. Korsten, vellen en gevoelige plekken, het irriteert me. Al merk ik er gelukkig weinig van bij het hardlopen. Ik train weer forse afstanden, zo liep ik gisteren weer bijna 20 kilometer in de hitte. De reguliere training van 15 kilometer gaat me steeds beter af, ondanks de tropische temperaturen. Want als ik iets merk, dan is het dat hardlopen helpt om over vermoeidheid heen te komen. Van wandelen ga ik mijmeren, maar hardlopen helpt mij om fit de dag door te komen.

Stiekem train ik alweer voor een nieuwe marathon. Alleen weet nog niemand dat.

Verschil tussen hardlopen en wandelen

Hardlopen of wandelen, het is een wereld van verschil. Voordat ik de trailwalker liep, had ik al 3 marathons gehold. Maar het is geen garantie dat je de 100 kilometer ook haalt.

Oppad

Bij het lopen van de Trailwalker, ontmoette ik onderweg het team van Oppad. Ik kende het tijdschrift niet. De vakkundigheid en vooral de gedrevenheid waarmee dit team liep, sprak mij erg aan. Bij het wandelen spraken we over mijn achtergrond en de voorbereidingen voor deze lange loop. Ik ben een hardloper vertelde ik en loop geregeld marathons. Vanuit deze achtergrond dachten anderen dat ik wel mee zou kunnen doen aan de Trailwalker.

Hardlopen anders dan wandelen

Maar hardlopen is iets heel anders dan wandelen. Er wordt een ander soort aanspraak gemaakt op spieren, ook is het energieverbruik anders geregeld. Dat zorgt voor een ander soort voorbereiding en ander soort herstel van een grote loop zoals de Trailwalker ten opzichtige van een marathon.

Voorbereidingen

In april liep ik nog de marathon van Rotterdam. Ik was een beetje verkouden en voelde me niet fit. Deze loop holde ik in 4 uur en 18 minuten. Best lang, ik heb hem weleens sneller gehold. Pas eind april liep ik 25 kilometer met mijn team als eerste voorbereiding voor de Trailwalker.

Goede voorbereiding

Een goede voorbereiding is het halve werk. Voor de marathon had ik niet zo heel goed getraind. Een spekgladde winter en een hardnekkige enkelblessure (veroorzaakt door die spekgladde winter) gooiden roet in het eten. Pas eind februari kon ik aardige duurloopjes rennen. Verder moet je ook regelmatig intervaltrainingen doen om je snelheid te verbeteren. Dit alles had ik te weinig gedaan. Het resulaat in combinatie met het niet-fit zijn zorgde ervoor dat ik niet zo liep als ik had willen lopen.

Slecht voorbereid

De voorbereiding van de Trailwalker was eveneens slecht. We hadden naast de 25 kilometer training ook halverwege mei een 40 kilometer tocht gemaakt. Dat is onvoldoende om zeker te zijn dat je het redt. Het zegt niet dat je het niet redt, het zegt wel dat het risico dat je niet redt vele malen groter is dan wanneer je goed getraind bent. Bij de trailwalker moest iemand van ons team door onvoldoende training helaas afhaken.

Het echte verschil

Wat is nu het exacte verschil tussen lopen of rennen? Bij het rennen draait het vooral om bovenbenen, bilspieren en knieën. Als je loopt, maak je vooral aanspraak op de kuiten. Daarnaast spelen blaren veel meer op doordat de afstand groter is en er een verschil is in de ondergrond waarop je loopt. Je rent minder snel over een mul zandpand. Met hardlopen heb je ook minder contact met de bodem, dan bij wandelen. Dit zorgt eveneens voor minder blaren.

Voedsel

Een lange wandeling als de Trailwalker vraagt om een zeer goede verzorging van de inwendige mens. Bij het lopen van een marathon volstaat het drinken van water en energiedranken, gecombineerd met een banaantje. Je neemt ook geen pauze, maar rent vrijwel constant door. Je staat alleen stil als je wat wilt drinken.

Pauze

Bij de trailwalker vormde de pauze een wezenlijk onderdeel van de loop. Even zitten, heel goed eten, de spieren wat strekken en dan weer verder. Goed eten en drinken is van essentieel belang. Daarbij moet je als loper ontzettend goed luisteren naar je lichaam. Je gaat hierbij niet alleen uit van signalen als dorst of honger. Je moet veel verder kijken, zoals de energiebehoefte die je verderop zult hebben.

Tijd

Wanneer je wandelt heeft het lichaam ook de tijd om deze energie in zich op te nemen. Bij het hardlopen is die tijd er niet. Het lichaam richt zich helemaal op de prestatie van het hardlopen. Bij een lange wandeling moet juist gegeten worden, vooral met het oog op de laatste kilometers. Zonder de inname van extra energie kunnen die laatste kilometer echt niet gelopen worden.

Ander herstel

Met name het pauzeren en eten onderweg zorgt voor een totaal ander herstel. De dag na de trailwalker had ik geen enkele last van mijn spieren of gewrichten. Na een marathon zijn dat juist de pijnzones. Na de wandeling had ik enorme last van de blaren en drukplekken op mijn voeten. Ze deden ontzettend zeer, terwijl ik na een marathon nooit last heb van mijn voeten zelf.

Andere energievorm

Daarnaast merkte ik dat de Trailwalker een heel andere vorm van energie had gekost. In de week na de loop was ik vooral sterk vermoeid. Iets dat me bij een marathon in veel mindere mate overkomt. Het was vooral een lichamelijk vermoeidheid in combinatie metde grote indruk die de trailwalker op mij had gemaakt. Het was gewoon fantastisch om zo lang in touw te zijn met een team. Bovendien bleef de overbrugde afstand van 100 kilometer een enorm getal, die zich voor mij alleen maar liet uitdrukken in ontzettend zere voeten.

Totaal verschillende activiteiten

Kortom, hardlopen en wandelen zijn 2 totaal verschillende activiteiten. Een hardloper is in zekere zin in staat om zo’n lange loop te lopen, maar hij moet rekening houden met zere voeten. Ik denk dat doorgeharde wandelaar nooit zomaar aan een marathon kunnen beginnen. Daarvoor verschillen de sporten teveel. Dat neemt niet weg dat wandelaars enorme prestaties neerzetten die de marathon verre overtreffen.

Zere voeten

Bij het verlaten van de finish gisteren, werd een deelneemster door haar man van het veld gedragen. Ze droeg open sandalen en duidelijk zichtbaar waren haar voeten. Overal waren rode vlekken te zien en dikke blaren. Zouden mijn voeten er ook zo uitzien, dacht ik terwijl ik naar de auto strompelde. Ik kon het eigenlijk niet geloven. Ik had mijn voeten weer in de loopschoenen te gepropt. Ik durfde niet te kijken naar het resultaat.

Rode plekken en blaren

Nadat ik thuis mijn voeten uit de schoenen haalde en de sokken van de voeten rolde, werd snel de schade duidelijk: veel rode plekken en blaren. Het hoogtepunt is misschien wel de open blaar. Hij is opengeknipt door de EHBO’er.

Voetenbadje

Ik zag het allemaal nadat ik mijn voeten lange tijd in een voetenbadje had ondergedompeld. Het voelde best lekker, maar het lostrekken van het pleisterkussen dat de blarenpost om mijn voeten had gewikkeld was erg pijnlijk.

Schuurpapier

Nu zijn mijn voeten de hele dag erg gevoelig. Het voelt, zoals een deelnemer ergens op een youtube-filmpje vertelde, als een stuk schuurpapier dat je in je schoen doet en waarop je dan gaat lopen, ‘maar erger nog.’ (0:26-0:36). Hij had het gisteren maar bij mij voelt elke stap nog altijd zo.