Categoriearchief: tiny house farm

Kiezen uit aanbieders van kleine huizen – Tiny House Farm

Het nemen van een groter kavel is niet de moeilijkste beslissing. De keuze van wie ons huisje mag gaan bouwen is een veel grotere. Het bepaalt straks waarin we gaan wonen en of het allemaal wel binnen ons budget past.
Om met het laatste te beginnen, ons budget is klein. Heel klein. Bijna net zo klein als het huis zelf. Dat het een vrijstaand huisje wordt en dat we met heel weinig vierkante meters willen, zijn hierbij tegengestelde. Zelf bouwen is nu eenmaal duur.

Op dit moment hebben we met 2 partijen een gesprek gehad. Niet alles is even bereikbaar. De partij waar we het meeste van gecharmeerd zijn, vraagt een flink bedrag voor de casco-oplevering. De andere partij biedt een heel mooi concept aan, heel energiezuinig en gericht op een duurzaam leven.
Dat leer ik wel meer en meer. Het eenvoudige leven dat we willen leiden, vraagt best veel van je. Hoe minder luxe je wil leven, hoe meer je moet investeren om dat eenvoudige leven te kunnen leven. De grond is straks de rijkdom, net als de vrijheid. Of de financiële vrijheid die wij voor ogen hebben, haalbaar is, moet nog blijken.

Daarom gaan we een paar dingen nog goed uitzoeken. Dat wordt afwegen, wat is haalbaar en wat zouden we graag willen? We zullen concessies gaan doen. Keuzes maken op basis van budget en wensen.
Wordt dus nog flink vervolgd…

Afbuigen – omzwervingen (2)

Ik besluit toch af te buigen naar de hut op de grote plas. Een echtpaar met een kinderwagen staat met de rug naar de openingen toe. Een man en een echtpaar is aan de andere kant druk met elkaar in gesprek. Het jonge stel groet mij vriendelijk en ik duik snel in de richting van een smalle opening.

Dan verraden ze waar ze naar kijken. Vlak naast mij zit een zwaluwnest. 4 kopjes kijken me met de brede, smalle bekjes aan. Dan scheert een ouder door de opening, vlak langs mij heen en geeft het kroost eten. ‘Daarom zitten we omgekeerd zegt het jonge stel.’ De opening van de kinderwagen is eveneens naar hen gekeerd. Zo zien ze hun kroost en de jonge zwaluw in 1 oogopslag.

De braamstruiken laten al de nieuwe vruchten zien. Dat kan een mooie oogst worden dit jaar. Ik zie er al naar uit. De wilgenbossen aan de andere kant van de vaart, zien er prachtig uit. De wind blaast de bladeren zilver, de bomen veranderen in het decor van een sprookje waarlangs de boten tuffen.

Het wilgenbos verliest zelfs niet in de zomer de geheimzinnigheid die je associeert met andere tijden van het jaar. Juist het donker, het gesuis van de bladeren in de wind en de hoge brandnetels. Tussen de wilgen hangen draden spinnenweb en andere webben van kleine beestjes. Mogelijk dat er nog rupsen of andere dieren hun web weven. De combinatie van de populierenpluisjes geven het nog iets extra sprookjesachtig mee.

Als ik verderop langs de vaart rij, wil ik hier doorfietsen. Ik zoek de vaart steeds lager op, dwars door Almere heen en fiets zo door verschillende wijken. Ik zak verder af in de richting van de Groene kathedraal die zich zoveel dieper langs deze vaart bevindt. Zo kom ik langzaam maar zeker terecht in Oosterwold.

Natuurlijk kan ik niet laten om via de bossen van Almere Hout te fietsen naar de plek waar straks de Tiny House Farm zal verrijzen. Nu kijk ik mijn ogen uit naar de oprukkende berenklauw. Het lijkt of de plant zijn grote klauwen zet in het polderland. Overal steken ze metershoog uit tussen de bomen van het bos.

De akker staat er mooi geel bij. Een flinke groep duiven vliegt op uit het veld met de winterkoren. Hoog zweeft een buizerd. Ik vraag mij af of hij de duiven niet in de smiezen heeft. Verderop in de akker met aardappels staat een stelletje te kijken over het uitgestrekte land. Zouden zij hier plannen hebben?

De Groene kathedraal ziet er weer even imposant uit als een paar weken geleden dat ik hier kwam. De zomer maakt de groep bomen tot een gebouw. Ik bekijk het groene bouwwerk vanaf de vlonder op het water. Zo vanuit de laagte, ziet het er weer heel anders uit. Best boeiend hoe zoiets zich steeds ontwikkeld. Een bouwwerk van natuur, verandert voordurend. Elk seizoen is het anders, maar ook per jaar verschilt het weer.

Zo aanvaard ik de terugreis. Ik fiets door het Waterlandse bos weer naar huis, langs het kasteel en zie de stad al liggen aan de andere kant van het Weerwater. Ik vraag mij af hoe het straks zal zijn als ik hier fiets van mijn eigen, kleine huisje naar dit deel van de stad. De omgekeerde route van wat ik vandaag deed. Bijna thuis.

Kleinfruit – Tiny House Farm

Mijn grote liefde voor kleinfruit of zachtfruit als bessen, bramen en frambozen staan aan de basis voor de invulling van de stadslandbouw die wij voor ogen hebben. Van het kleinfruit willen wij de basis maken van de producten die wij gaan verbouwen op ons stukje grond van de Tiny House Farm.

Nu kweek ik ook diverse soorten kleinfruit in de achtertuin. Zo is er een enorme hoeveelheid rode bessen van de struik tegen de poort geoogst dit jaar. De frambozen lopen ook flink binnen. Het lijkt niet op te houden zoveel vruchten komen er dit jaar van de bes en de framboos.

De doornloze braam bevat ook heel veel bloemen die langzaam transformeren in groene vruchten. Ze zullen nog enige tijd moeten rijpen. Het is niet zo’n lekkere braam vinden wij. We verwerken de vrucht voornamelijk in de jam, maar zelfs daarin mist hij karakter.

Daarom willen we voor de Tiny House Farm goed gaan uitzoeken wat geschikte soorten bramen zijn. Ik wil eigenlijk dit jaar beginnen met het aankweken van de bramen. Zo doen we al onderzoek nog voordat we de struiken echt kunnen planten. Ook willen we veel aan het moment overlaten en ter plekke ontdekken wat goede vruchten zijn en hoe ze het doen op de bodem van Oosterwold.

Vooral de verwerking van al deze vruchten in jam, gelei en sap spreken mij heel erg aan. Ik hoop dat er een kleine markt voor is zodat we er ook wat inkomsten uit kunnen halen. Want het leven op de Tiny House Farm is niet goedkoop. Dat bewijzen de berekeningen van de afgelopen weken wel.

Eenvoudig leven is meer en meer een luxe leven aan het worden. Hoe gek het ook klinkt.

Verhuizen van kavel 13 naar 31 – Tiny House Farm

image

De gedachte knaagt al sinds we kavel 13 van de Tiny House Farm hebben genomen: is 600 m2 wel genoeg? Biedt het wel genoeg mogelijkheden of komen we er als we eenmaal zitten achter dat het te weinig is?

Weinig ruimte binnen vraagt namelijk om veel ruimte buiten. Met al onze plannen: een huis zelf, een schrijvershuisje, kippen, een schuurtje met overdekt gedeelte en een veranda. Het wordt allemaal best krap op het stukje grond van 150 m2 dat je mag bebouwen. Als er een moestuin aan grenst, met een kas om groenten op te kweken. Of de kippenren mooi wilt laten grenzen aan je woonerf.

Krijg je dan niet een te krap erf waarbij je vanuit de woonkamer alleen maar uitzicht hebt op je gebouwencomplex. En heb je nog genoeg ruimte voor alle plannen met de boomgaard en andere struiken en bomen die je wilt planten?

Als dan ook nog eens het kavel van je dromen vrijkomt, kavel 31, kiezen we eieren voor ons geld. Zeker, we moeten nu wat dieper in de buidel tasten. Daarmee vervalt een gedeelte van het complex dat we in gedachten hebben. We kunnen het niet meer betalen, maar het biedt ongekend meer mogelijkheden voor de toekomst.

We kunnen het nemen. Makelaar Jorien herschrijft de overeenkomst, nieuwe handtekeningen en klaar. We zijn verhuist van kavel 13 naar kavel 31. De plannen verschuiven meteen, al ontdekken we ook vrij snel dat de begroting ook krap is. Niet alleen het huis is klein, ook het geld dat we te besteden hebben.

En is het allemaal realistisch? Daar ligt een heel grote uitdaging.

Boeken wegdoen – Tiny House Farm #50books

image

Boekenverzamelaar, al leek het bij hem meer op hoarding, Boudewijn Büch schreef weleens dat boeken maar op 2 manieren bij de veiling terechtkwamen: door geldnood (meestal door een scheiding) of door de dood. Dat laatste zorgde ook voor een mooie veiling van zijn boekenverzameling na zijn dood. Ik heb er mijn serie Bilderdijk-boeken aan te danken.

Met zijn opmerking suggereert hij dat hij nooit zomaar een boek zou wegdoen. Ik heb wel boeken weggedaan. Meerdere keren in mijn leven. Toen ik mijn kamer in Leiden uit dreigde te groeien heb ik rigoureus boeken weggedaan. Ik zette ze in 3 hele grote dozen op de gang. De dozen gingen uiteindelijk mee naar Almelo, waar we ze op de boekenmarkt verkochten voor een euro per stuk. Het leverde een leuke duit op.

In de tijd van mijn verhuizing naar Almere boeken weggedaan en gaf een boekhandelaar uit Hengelo 3 dozen waarvoor ik 75 euro zou krijgen. Het bedrag heb ik nooit gehad. Jammer, want dat waren de boeken voor mij wel waard. Later hoorde ik dat de handelaar in tweedehands boeken zijn leveranciers vaker niet dan wel betaalde.

Het moeilijkste van boeken wegdoen is dat je ze later misschien toch nodig blijkt te hebben. Ik heb dat een paar keer gehad. Smaak verandert in de loop van de jaren en de boeken waarvan ik dacht ze nooit meer te zullen lezen, wilde ik ineens toch heel graag lezen.

Juist dat is de angst bij het wegdoen van spullen, de gedachte dat je ze toch nog nodig hebt. Of dat een ware gedachte is, weet ik niet. Het achtervolgt mij, maar ik denk dat het begint met de acceptatie dat het nu eenmaal zo is. Want de meeste boeken die je wegdoet, heb je later helemaal niet meer nodig. Ook liggen er genoeg mogelijkheden om je foutern later te herstellen.

Daarom ga ik binnenkort beginnen mij te ontdoen van een groot deel van mijn boeken ik zal hier beginnen met het uitstallen van de spullen. Net als de andere dingen die ik in de verkoop doe. Mocht er iets bijzitten dat je graag wilt hebben, mail mij gerust, dan kunnen we een prijs afspreken. Voor mij staat voorop dat ze een goede bestemming krijgen.

Dit is mijn eigen antwoord op de #50books vraag 23:
Doe jij weleens boeken weg?

Lees de andere antwoorden op deze vraag

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Tiny House Farm – Waar is het?

image

We gaan meteen nadat we horen dat we ingeloot zijn, naar ‘de plek des onheils’: de Tureluurweg in Oosterwold. Ik heb er een filmpje van gemaakt waarin we samen vertellen wat het project Tiny House Farm precies inhoudt. Een mooi begin van het bijzondere bouwproject waar we in stappen.

Zaterdag hebben we de intentie-overeenkomst ondertekend. Het is nu spannend of op tijd alle kavels worden verkocht. De teller staat op 19 mensen die zijn ingeloot en een kavel hebben gekregen. Bij 25 overeenkomsten gaat het project definitief door. We horen dit zodra dit het geval is. Aan ons zal het niet liggen.

Bij de makelaar Jorien van leukehuizen.nl hebben we de overeenkomst getekend. Bij aankomst treffen we 2 nieuwe buren aan en even later komt nog een nieuwe buurman binnen. We kletsen gezellig over de mogelijkheden en tekenen de papieren. Het is misschien een kleine krabbel, maar het voelt als een grote nieuwe stap die we nemen. Een stap naar een intenser leven met minder.

Op advies van Jorien fietsen we op de terugweg meteen langs een bijzonder project in Almere Poort. Hier staan huizen van maximaal 64 m2 groot, waaronder een paar huizen met slechts 1 bouwlaag. Ik heb er een paar heel leuke tussen gezien.

Ze zijn aardig aan de prijs. Dat maakt ons weer scherp: we zullen heel strak op de prijs moeten blijven insteken. Elk dubbeltje meerdere keren omkeren voor we het uitgeven. Alleen zo blijft dit bijzondere project betaalbaar en haalbaar.