Categoriearchief: teuntje

Tere plantjes

image

Jonge plantjes zijn teer, dat weet onze teckel Teuntje ook. In de vensterbank kweken we momenteel tomatenplantjes op. Net als kleine aardbeienplantjes en artisjokken. Voor straks in de moestuin als de temperatuur buiten dat toestaat.

Overdag halen we de deksels van de kleine kweekkasjes eraf. Zo krijgen de planten wat meer lucht en kunnen ze achter het glas nog wat groter worden.

Teuntje heeft niet altijd respect voor dit jonge groen. Zo zag ze vanmiddag een kat lopen in het voortuintje en ontplofte ze achter het raam van woede. Dit is niet de eerste keer, want eerder vielen al andere plantjes ten prooi aan de kattendrift van Teuntje.

Ze vloog precies op de bak met jonge spruiten. Het jonge grut viel treurig op de grond viel. Gelukkig wist Inge alles weer op te rapen en terug te stoppen in de bakjes.

Wel spannend of ze het allemaal nog even uithouden. ‘s Avonds zijn de muizen gek op de bakken met jong groen. Daarom dekken we voor de gordijnen dichtgaan alles keurig af. Maar het blijft een ongelijke strijd.

Gelijk

image

Ze heeft nog een dagje vrij en loopt gezellig met mij en de teckels in het park. We komen bij de boom waarin ze aan een tak hing. Ik maak een foto van de bloesem en denk hoe het gebeurde. Jaren geleden. Ik liep over het pad erachter. Zij wilde lekker in de boom klimmen.

Opeens hoorde ik gillen en rende naar de plek des onheils. Daar bengelde ze met haar zomerjas aan een uitstekende tak. De benen trapten woest om zich heen, maar de jas was sterk genoeg om haar te houden. Ik tilde haar eruit en zette het geschrokken kind op de grond.

‘Weet je nog dat je in die boom hing?’ vraag ik haar. Ze kijkt me aan. ‘Ja en jij hebt me er toen uitgehaald.’ Daarna vertelt ze dat we samen met mama in het park waren. ‘Nee, dat is niet waar’, zeg ik. ‘Je was met mij alleen in het park en ik liep daar.’ Ik wijs naar de bosjes achter ons. ‘Nee. Mama was er wel bij’, beweert ze stellig.

We waren alleen. Ik weet het zeker. Ik leg het nog een keertje uit. Op rustige toon. ‘Mama was er wel bij’, zegt ze weer. We hakkentakken over en weer. ‘Ik liep daar met Teun en Saar toen jij begon te gillen. Mama was er niet bij’, zeg ik nog een keer.

‘Oké, je hebt gelijk. Maar het was niet met Teun en Saar. Het was met Sientje’, reageert ze. Ik denk: is het alweer zo lang geleden? Ik geef haar weer gelijk over de honden. Zo leggen we het bij door elkaar gelijk te geven.

Maar als ik het verhaal opschrijf, speur ik naar de gebeurtenis op mijn blog. Dan zie ik dat het twee jaar geleden gebeurde. Met Teuntje en Saartje en zonder Inge. Zo heb ik zelfs nog meer gelijk. Hoe de herinnering vertekent en bedriegt.

2013 in blogs (9) – Teckels, kikkers en uitjes

image

Het schrijven over Sientje was een zoete herinnering, waarbij ik veel moest glimlachen. Uit die dromerij werd ik wel gehaald door Teuntje en Saartje. De teckels die nu ons huis onveilig maken. Ook zij kregen veel aandacht in de vorm van blogs of opgegeten foto’s. Herinneringen direct opgetekend.

Waren ze vorig jaar nog vrij kalm, het ontdekken sloeg om in jagen. Ze kwamen thuis met wild. De poel werd ontdaan van de kikkers en een binnengebrachte jonge merel werd in koele bloede omgebracht. Ik durfde er zelf niet over te schrijven.

Vergeet niet dat het barf’en onverminderd voort gaat met lam en reebout. Of de grote botten van de Action, die een heuse theatervoorstelling in huis opleverden. En de botjes die voor ontspanning zorgen. En de sneeuwhonden die herinneringen opriepen aan een jaar eerder. Als je dan met agressie bejegend wordt in het park, is dat wel weer jammer.

Wat betreft de kikkers, vond ik weer een mooie aanvulling op Inges kikkerverzameling. Een mooie vondst bij al mijn speurwerk door kringloopwinkels. We liepen door de Apenheul en Doris won een fiets. Of haar verjaardagswens om naar het vernieuwde rijksmuseum te gaan. In de zomer bezochten we het Zuiderzeemuseum, Schokland en nog later het Spoorwegmuseum. Het eerste stukje grebbeliniepad liep ik met mijn moeder en krijgt in 2014 nog een vervolg. Ik vond het heerlijk te fietsen naar Ouderkerk aan de Amstel, Abcoude en Naarden.

Lees verder

Dit is de negende blog van tien blogs over 2013

NaNoWriMo – Week 4

image

De laatste week zit erop, nog een dag en de echte NaNoWriMo 2013 is helemaal klaar. Ik heb mijn doel gehaald. Op maandag bereikte ik al het aantal woorden: 50.000! De teksten slaagden inhoudelijk wat minder goed. Het hoogtepunt viel een week eerder.

De passages van nu waren vooral het zoeken naar een mooi einde en dat is lastig. Zeker ook omdat de laatste teksten vooral over de tijd na de dood van Sientje gingen en ook vertelden over de komst van onze huidige teckels Saartje en Teuntje. Het doel om meer dan 50.000 woorden te schrijven was groter dan de kwaliteit van de teksten.

Het echte einde volgde pas twee dagen later op woensdag. Ik zag wat beter het grote geheel en het lukte mij om de inhoud beter te laten aansluiten op het eerdere verhaal. Het zoeken van een conclusie is altijd lastig en of het geschreven einde ook het echte einde is, weet ik nog niet. Ik moet het nog eens goed laten bezinken.

Dat neemt niet weg dat ik flink geschreven heb de afgelopen maand. Meer dan 60.000 woorden telt het document dat ik nu voor me heb liggen. Ik ben al stiekem begonnen met het doornemen van de eerdere gedeelten. Het begin kostte zeker ook flink wat moeite, ontdek ik nu. Ook daar zocht ik naar de juiste toon en een mooie vorm. Pas later kwam dat, zie ik nu. En misschien valt dat ook tegen, dat moet ik nog ontdekken.

Zo is er een mooie schrijfmaand voorbij en vraagt de geschreven tekst flink redigeren en corrigeren. Maar ik heb een mooi doel. De tekst die ik gemaakt heb, is al een goed begin dit doel te bereiken. Ik ben trots en geniet daar nog even van.

En dan corrigeren om daarna aan de slag te kunnen met de echte roman.

Natuurpark Lelystad

pater-davidsherten-in-natuurpark-lelystad
Pater Davidsherten aan de waterstromen in het Natuurpark Lelystad

Ik kende mooie verhalen over het Natuurpark Lelystad, maar was er nog nooit geweest. Het ligt vlakbij de snelweg. Als je afslaat in de richting van Harderwijk, kom je de richtingsborden tegen. Bij een fietsritje met Doris kwamen we bij de Trekvogel. Daar zag ik weer een folder liggen over het natuurpark en nam het mee. Daar moeten we heen. Er zijn veel dieren en er is een reconstructie van een nederzetting uit de prehistorische tijd.

Hondjes mee

Vooraf zochten we even uit of de honden ook meemochten. Gelijk een goede training. Ze zijn al een tijdje niet meer meegeweest met uitjes. Het leverde ook best wat stress op, maar met veel oefening kregen we ze kalm.

ooievaar-in-natuurpark-lelystadOp het dak van het informatiecentrum met restaurant stonden de ooievaars al klaar. We haalden een route voor kinderen op. We liepen met Doris een puzzelroute met interessante vragen over dieren, bomen en andere natuurvragen. Zo maakten we op een leuke manier kennis met het park van Przewalskipaarden, Pater Davidsherten, otters, bevers, edelherten en elanden.

Helft niet gezien

Natuurlijk hebben we de helft niet gezien. Misschien wel meer. We liepen een rustig rondje, keken naar de kunst die door heel het park verspreid staat, gingen even op een bankje zitten en zagen hoe de imposante Pater Davidsherten verkoeling zochten in het water. Een hert stuurde een ander hert weg. Het geluid klonk alsof iemand een boer liet. Onderwijl wees ik Doris de vorm van het eikenblad aan. Het was een opdracht van de puzzel.

teuntjeDe otters lieten zich aanvankelijk niet zien. Ze waren te druk in de weer met vissen vangen. Een ooievaar wachtte hem op toen hij terugkwam met een enorme vis. De otter was de ooievaar te snel af en verdween in zijn verblijf om er nier meer uit te komen.

We kregen de ooievaar weer in het vizier. Hij stond op de rand van het hek bij de otters. Heel dicht bij ons. We konden hem bijna aanraken. Maar hij vloog weg toen andere mensen te dicht bij hem in de buurt kwamen.

kunst-in-natuurpark-lelystadZo keerden we terug van een heerlijk middagje weg in de zomerzon. We zijn nieuwsgierig naar wat we nog niet gezien hebben en wat we gezien hebben, smaakt zeker naar nog een keer.

Bones in Action

doris-pakt-bot-action-uitEen foto op facebook van een hond met een enorm bot lokt mij naar de Action. Het vijftig centimeter lange bot is voor vierenhalve euro te koop. Dat wil ik weleens zien: de teckels met zo’n enorm ding in de bek. In gedachten zie ik ze al rondlopen met de grote knokkels aan weerszijden. Overal tegenaan bonkend op hun weg door de kamer.

teun-en-saar-wachten-op-bones

Ze zijn er nog en ik besluit er twee mee te nemen. Voor elk één. Een mooie aankoop lijkt mij. De grote botten passen niet eens in mijn fietstas. Als ik nog een andere boodschap moet doen, neem ik ze maar mee de winkel in. ‘Deze heb ik al ergens anders gekocht’, zeg ik tegen het kassameisje. Ze kijkt vreemd op. ‘Die verkopen we hier niet eens’, antwoordt ze bijna verontwaardigd.

teuntje-met-bot-action

Thuisgekomen heb ik twee vrienden. Ze volgen mij bij elke stap die ik zet. Nog even wachten tot de rest er is. Dit levert een mooi schouwspel op om de anderen te onthouden. Dan volgt de ontknoping: de grote botten gaan uit het plastic en worden op een presenteerblaadje aangeboden. Wat een enorme dingen zijn dit zeg.

teun-eet-bot

De kleine hondjes vinden het meer dan een uitdaging. Hier verschijnt het lekkerste stukje buffelhuid dat ze maar kunnen wensen. Het enorme ding wordt gretig in ontvangst genomen. Onwennig lopen ze met de enorme stukken bot door de kamer. Elk in een eigen hoekje. Natuurlijk komt Saartje het bot van Teuntje halen. Ze kan het niet laten. Maar Teun weet behendig het botje van Saartje te pakken. Stuivertje wisselen.

saartje-eet-een-hap-uit-het-been

De uren en dagen erna worden in beslag genomen door de grote knekels die door het huis zwerven. Ze blokkeren de paden en de honden begroeten je met een enorm bot in de bek. Het lijkt wel of het bot groter is dan de hond. Het legendarische moment dat het enorme bot in tweeën valt. Natuurlijk is dat het bot van Teuntje dat Saartje afpakte. De grote knoken liggen overal. Als ze de kans krijgen, nemen ze hem mee op de bank of ze slepen de botten door het huis naar andere verboden plekken.

teuntje-met-action-bone