Categoriearchief: telefoneren

Hoe is het met Wolfgang?

wpid-2013-06-12-19.07.16.jpgHoe is het eigenlijk met Wolfgang? Vorige maand schreef ik over mijn nieuwe telefoon Wolfgang. De telefoon van de Aldi die ik in gebruik nam bij mijn nieuwe abonnement van Ben. Eind april had ik hem gekocht – net als Inge – maar ik durfde het afscheid van mijn Samsung pas veel later aan.

De telefoon helemaal geïnstalleerd, doemde spoedig een probleem op. Ik moest om de paar uur mij ineens inloggen. De telefoon herkende de Sim-kaart niet meer. Ik moest er eerst een beetje om glimlachen, maar al spoedig werd het een hinderlijke tik van de telefoon. Waarom schee hij er ineens mee uit?

Beetje speuren op internet. Het bleek vaker voor te komen. Even opsturen en dan doen zij een software update. Inge zei dat dit best een ernstig probleem was. Zeker ook omdat mijn moeder eerder een Wolfgang had teruggebracht met een soortgelijk probleem. Ik ging terug naar de Aldi, maar ik kon mijn geld niet terugkrijgen omdat ik hem al langer dan een maand daarvoor had gekocht.

Daarom met de klantenservice van Wolfgang contact gezocht. Het duurde even voor ik een reactie kreeg: stuur hem maar op met een duidelijke omschrijving van de klacht. Ik omschreef de klacht toch duidelijk in het mailtje? Maar ik bleef kalm en schreef de klacht zorgvuldig op. Ik moest mij om de paar uur opnieuw inloggen.

Het toestel op de post. De Samsung waar ik afscheid van genomen had, moest weer uit de kast gehaald worden. Gelukkig stond alles nog min of meer geïnstalleerd. Ik hoefde niet zoveel aan te passen. Al merkte ik wel weer dat het best weer wennen was. Vooral de vormgeving van de nieuwe Android-versie op de Wolfgang vond ik heel prettig.

Een week later was hij weer terug. Het moederbord was vervangen. Eigenlijk was het hele inwendige van mijn toestel nieuw. Ik nam weer een middag de tijd voor het installeren van mijn Wolfgang. Alles leek koek en ei, totdat ik net klaar met het installeren, mij weer opnieuw moest inloggen. Ik vloekte.

Dit kon toch echt niet waar zijn. Net gerepareerd, maar toch weer kapot. Ik mailde met de service van Wolfgang: stuur je telefoon maar op met een duidelijke omschrijving van de klacht. Blijkbaar is dat het standaard-antwoord als de medewerkers de oplossing niet weten. Dat je al uitgebreid de klacht in de mail bespreekt, wordt in het antwoord niet meegenomen.

Inge installeerde net op dat moment haar nieuwe Ben-abonnement op haar Wolfgang. In de weken dat zij haar toestel in gebruik had, waren er geen problemen geweest. Maar ze was net een paar uur ingelogd op haar nieuwe abonnement of zij kreeg precies dezelfde foutmelding als ik. Zou het aan het telefoonabonnement liggen?

Inge mailde met Ben. In afwachting op hun antwoord deed ik ook maar even niks. Daarom logde ik om de paar uur in op mijn foontje. Het kreeg iets van een ritueel. Keurig om de paar uur inloggen. Alleen vervelend als ik net op internet zat of een foto aan het maken was. Het onderbrak je werk hinderlijk.

Ben was niet snel in de beantwoording. Het duurde een volle week voordat het antwoord in een mailtje kwam. Bij het lezen van de mail moest Inge even opnieuw haar Sim-kaart activeren. Waar lag het probleem volgens Ben?

Ben maakt gebruik van het t-mobile netwerk. Er waren in het verleden problemen geweest met het NL Alert systeem. Hierbij maakt de overheid gebruik van het netwerk van t-mobile. Sommige telefoons reageerden er vreemd op, dan viel hij plotseling uit het netwerk en moest hij opnieuw inloggen. Of batterijen liepen in enkele uren leeg. Als oplossing was er software ontwikkeld om de problemen te lijf te gaan. Alle telefoons waren geüpdated en het probleem was verholpen. Blijkbaar was de update niet meegenomen bij de telefoon van Wolfgang.

Inge belde met de servicedesk van Wolfgang. ‘Stuur het toestel maar op met een duidelijke omschrijving van de klacht’, was het antwoord. Zelfs de medewerkers van de helpdesk antwoorden dit. We stelden een mooi pakket samen. Beide telefoons pasten in de doos die Wolfgang de vorige keer voor mijn telefoon terugstuurde. Een pakket correspondentie erbij, met het antwoord van Ben.

Het is de laatste kans die ik Wolfgang geef. Ik ben het namelijk best een beetje beu. Ik mocht al twee keer mijn toestel installeren, gevolgd door twee keer mijn Samsung installeren. Al mijn services en app’s hebben er geen zin meer in. Ze vinden dat ik wel erg vaak de boel opnieuw installeer. En ik ben het met ze eens.

Dus of mijn Wolfgang bevalt? Nee, niet bepaald. Zeker ook omdat de vermeende reparatie niets heeft geholpen en ik nu alweer een week zonder toestel zit. Het lijkt er een beetje op dat goedkoop duurkoop is…

Nieuwe binnenbanden

image

Een stapel boeken rust tevreden in mijn fietstas. Ik rij het park in en haal een man in die naast zijn fiets loopt. Hij hangt half over het stuur en sleept zichzelf en de fiets voort. Dat hij hierbij moeilijk richting weet te houden spreekt voor zich.

In zijn hand houdt hij een mobieltje vast. Ik hoor hem zeggen: ‘Ik weet het niet. Het waren nieuwe binnenbanden. Dus euh…’ Hij leunt met zijn hele lijf op de fiets. De schelpen die op het pad liggen, kraken onder zijn lege banden.

En ik fiets verder. De banden hard. Ze snijden een weg door de herfstbladeren van het park. Zonder nieuw te zijn blijven ze toch hard.

Probeer het nog een keer

Een stapel treinkaartjes lag naast het toetsenbord. Een Pritt-stift stond er dreigend naast. Het vel papier dat ze over het toetsenbord had gelegd toonde een hele trits opgeplakte treinkaartjes.

De telefoon ging en ze drukte op een knopje. Ze noemde haar naam en de instelling waarvoor ze werkte. ‘Wie moet u hebben? Ja, ik zal u doorverbinden.’ Ze drukte op een knopje. ‘Wat gek nou, hij is weg. Bent u er nog.’ Ze tikte snel achter elkaar op het knopje, maar er gebeurde niks. De telefoon ging weer. Ze legde het treinkaartje in haar vrij hand neer. ‘Ja, heel gek, ik probeer het nog een keer.’ Weer drukte ze op het knopje. ‘Meneer bent u er nog?’ Weer de telefoon. ‘Ja, ik probeer het nog een keer.’ Dit keer drukte ze op de knop en lukte het doorschakelen.

Ze pakte een treinkaartje, drukte de achterkant tegen de Pritt-stift en draaide ermee heen en weer. Daarna trok ze kaartje het van de stift los en drukte het vervoersbewijs naast het ene en onder het andere kaartje. Eindelijk ging haar hoofd omhoog. De kauwgom maalde door haar mond, de ogen staarden mij dromerig aan. ‘Meneer, waar komt u voor?

Mobiel hoofddoek

Het galmt over de gracht, stopt abrupt, draaft dan weer verder en de tong struikelt nog eens midden in een woord. Ze loopt langs mijn raam, stopt, keert zich om, ijsbeert een paar meter terug en draait midden in een zin weer om. De route vervolgt ze even, druk pratend.

Het mobieltje drukt tegen haar bruine hoofddoek. De jurk sleept vlak boven haar zwarte schoenen en steekt een luttele centimeter onder de lange, donkere jas uit. Het verhaal gaat verder, de ijsbeer loopt zijn meters en ik verbaas me over de telefoon die door het stof heen praat. De rieten schutting lijkt het hek waarachter ze zich schuilhoudt. Alleen het verhaal schalt verder, langs de heg en over de gracht.

Even knuffelen moderniteit en traditie elkaar. Ik schrijf het op en het is verdwenen.

Ja, hallo

Ze loopt een eindje achter mij. Mijn teckel wil mij niet volgen. ‘Ja, hallo’, klinkt het van achteren. Ik draai mij om. Ze staart langs mij heen. ‘Ja ik ben hier’ vervolgt ze op het moment dat ik mijn nek weer vooruit heb.
Opnieuw draai ik mij om en zie de blik langs mij staren. Als ik het laatste bosje voorbij loop en omkeer op weg naar huis, passeert ze mij. ‘Ik kom eraan.’ Een plastic tasje met afhaalfriet bengelt aan haar pols. Dan zie ik een snoertje haar wang voorbij aantikken en het oor binnen gaan.
Ze praatte niet tegen mij of zichzelf maar met het snoertje.