Categoriearchief: stedenwijk almere

De eerste merel

Het fluiten van de eerste merel van het jaar heeft iets magisch. Ik fiets aan het eind van de werkdag naar huis, rij om via het bos. Als ik de tunneltjes onder de snelweg doorfiets en langs de Mc Donald’s rijd, hoor ik hem boven het geraas van het verkeer uit. Het valt bijna niet op, maar is toch heel duidelijk te horen.

Het is een feest der herkenning, die volle ronde klank, die hoge tonen. Het is de merel, turdus merula. De allereerste van dit jaar! Geweldig, mijn vrienden laten weer van zich horen.

Een heerlijk gevoel: langer licht en ook de natuur die weer van zich laat horen. Het vogeltje zit in de boom naast het fastfoodrestaurant en fluit het hoogste lied. Ik voel mij met hem verbonden. Hoe is het mogelijk. Op de enige boom die hier nog staat, fluit hij zijn voorjaarslied.


Net als dat ik eerder ‘s morgens heb gestaan bij de schapen. Ze eten van de bodem. Hoe kunnen ze in deze winterwoestenij nog iets eetbaars vinden. Ze scharrelen tussen de bomen en vinden genoeg om op te kauwen. Zo keert het leven weer terug in de natuur.


Als ik Stedenwijk binnenfiets, hoor ik de tweede merel van dit jaar. Alsof ze met elkaar hebben afgesproken dat het weer kan. Er mag weer gezongen worden en daarom zingen ze het hoogste lied. Na de zanglijsters is het nu de beurt aan de merels. Het voorjaar hangt in de lucht…

Hoe de kleintjes te water raken

De kleintjes dobberen in het water

Hoe zelfs de tas te water kan raken van de kruidenier die op de kleintjes let. Mooi weer levert soms ook treurigheid op. Op de grens van wonen en winkelen vertoeven nu eenmaal graag mensen die ook een pilsje lusten. Het bruggetje tussen Stedenwijk-Noord en het centrum is zo’n plaats.

Dan raken plastic tasjes te water. De lege bierblikjes dobberen ook tevreden op de kleine golfjes van het water. Hier zoekt de treurigheid een plaatsje onder de treurwilgen die langs het water staan. Een gil klinkt over het water. Een maat roept een andere maat.

Drinken met maten
Ik moet even denken aan Dirk van Van Kooten en De Bie. Hij begreep niet wat de overheid bedoelde met ‘drink met mate’. ‘Ik drink altijd met maten’, zei hij. Buik naar voren, rug naar achter en het flesje pils in de hand. Het flesje bier is een halve liter blikje van de Euroshopper geworden. Soms weet een glimmend blikje van de Lidl het water te halen. Maar dan houdt het wel zo’n beetje op. De maten zijn altijd gebleven.

Verhalen vertellen op Stedenwijkfestival

Ballonnen openen het Stedenwijkfestival

Het eerste Stedenwijkfestival. In heel de wijk waren activiteiten verspreid over verschillende locaties. De hoofdact was op het Arnhemplein waar als opening een bundel ballonnen in de lucht werd gelaten. Het leverde bijna een plaatje op als Up. Alleen hing aan het touwtje geen huis. Wel bleef de bundel ballonnen nog even hangen in het hoogste spotlight boven het podium, maar daarna verdwenen ze.

In de verhalentent op het Weerwaterplein – bij het Deventerpad – mocht ik een paar verhalen voordragen. Vanzelfsprekend gebruikte ik een paar blogs om het publiek mee te vermaken. Ik heb voorgelezen over hondenpoep en kattengejank. Maar voordat het mijn beurt was, vertelde Ilse haar verhaal. Leuke manier om op deze manier met elkaar kennis te maken. Almere zit vol verhalen. Daarvan waren de vertellers en luisteraars het volmondig over eens.

Luisteren naar Yemanja verteltheater

Tenslotte vierde Doris haar feestje op het Haarlemplein bij ons om de hoek. Heerlijk springen, schilderen en ook nog kijken naar een mooi optreden van Yemanja verteltheater.

Bekijk het filmpje van het verhalen vertellen hierin lees ik het verhaal van de hondenpoep voor.

Reteketet

Ik schrok op uit de halfslaap van de morgen. Het was nog donker, maar ik hoorde duidelijk een joelende menigte. Ze zongen iets met ‘Uh, uh, uh’. Een auto reed op het fietspad voor ons huis met een duidelijk vaartje.

Eén en één is twee, dachten mijn gedachten met hetzelfde vaartje. Alkmaar heeft gewonnen en viert dat op de meest logische plaats van Almere: de Alkmaargracht. Het onnavolgbare deuntje en de diep poëtische tekst maakten direct plaats voor mijn nachtelijke kronkels. ‘Reteketet AZ‘, spookte in het nachtelijk duister.

Zou natuurlijk best een stunt zijn om de Alkmaargracht te versieren als AZ daadwerkelijk en eindelijk wint. Ik holde door de straat aan het einde van mijn training en zag dat geen enkele rood-wit teken refereerde naar de voetbalclub van deze straat. Alleen een sticker met Ajax prijkte op een raam. Verder niets.

Als dat nou ook gebeurde als oranje speelt…

De glasvezel ligt er

De bouw van een glasvezelhuisje gooide roet in het eten. We zouden een maand of vijf geleden al de kabel hebben gekregen, maar gisteren rukte het arbeiderslegioen ineens op. De Amsterdamweg lag opengebroken, zag ik bij het binnenrijden van ons steegje. Dat kon niet lang meer duren, bedacht ik mij.

Vanmorgen stonden twee bouwlieden voor ons huis. De ene peuterde een rolmaat naar binnen, hij trok hem er weer uit en mat nogmaals de lengte vanaf ons trapje tot de struikjes. De andere man keek een tikkeltje onnozel naar binnen. Een muts probeerde de ergste koude buiten te houden.
Daarna begon alles, werd gegraven, diep gegraven, een bundel kabeltjes erin gelegd en daarna bezochten ze de huizen. Telkens een kabeltje minder. Het laatste kabeltje werd bij ons naar binnen getrokken. Een krijtkruisje vermeldt waar het naar binnen gaat. Ze hebben in ons kruipluik gehangen en daar steekt nu een oranje draadje naar binnen.
Het is zover, de glasvezel ligt erin en is klaar om ons internet nog sneller te laten lopen. Of zoals Herman Finkers zei in zijn nieuws: ‘Glanerbrug heeft kabeltelevisie. Wanneer Glanerbrug riolering krijgt, is nog niet bekend.’

The day after

Een dag na alle gebeurtenissen is het de tijd om de balans op te maken. Bij mij in de straat valt het allemaal mee, af en toe een dun houtje van een gevallen vuurpijl en soms een rood bed van papiertjes, losgeknald van het kruit dat het omwikkelde.

Wat verderop bij de Velsenbrug tref ik vandaag de schade van de brand die er gisteren woedde. Juist toen ik de hond gisteravond rond tienen uitliet, zag ik dikke rookpluimen van daar komen. De vlammen kwamen al een meter of twee hoog. ‘De brandweer is al gebeld’, merkte een voorbijganger op die mij verontwaardigd zag kijken hoe hier moedwillig iets moois in de fik was gestoken.
De muren van het trapportaal zijn aangevreten door het vuur. Dit is al het tweede brandje deze week op deze plek. Eerder deze week moest de brug het ontgelden. Een deel van de regenpijp is weggeslagen. Het verbaast mij dat het kozijn heel gebleven is en er niet meer door de vlammen is gegrepen. Het leek gisteravond allemaal erger te worden, dan wat ik nu zie.
Nog weer verder is het Velsenpad een veldslag. Een bewoner verschept een uitgewoede brandhaard. Het vuur laait weer op en de rookwolken vermengen zich met de stofwolken die de man loswoelt.
De brug over de Stedendreef, de Noord-Hollandse Poort is helemaal aangetast door een brand. Het wegdek is door de warmte van het vuur helemaal opengebarsten. Het fietspad is niet meer begaanbaar voor het fietsverkeer.
Ik vraag mij af wat de lol aan deze vernielingen is. Als Oudjaarsavond het excuus is om de boel te mollen, dan mag het van mij afgeschaft worden.