Categoriearchief: stadslandgoed de kemphaan

Fietsen en Vestingmuseum

image
Op de fiets naar het Vestingmuseum Naarden

Zij wil naar een museum en ik wil gaan fietsen. Voor een rit naar Amersfoort is ze nog iets te klein, maar een rondje meer in de buurt moet ze best kunnen. Ik denk het Vestingmuseum in Naarden. Een tochtje naar Naarden is niet een lang eind. Leuk om te doen op haar laatste vakantiedag.

Dat is goed te doen op de fiets. In gedachten rijden we door naar Huizen en via de Stichtse brug terug. Een mooie route voor een mooie dag als vandaag. We gaan op pad in de richting van Naarden. De wind is fel vanuit het westen. Het is hard trappen door het kale polderlandschap.

image

Natuurlijk stappen we even bij de kringloopwinkel binnen in Naarden. Gelijk een moment om krachten te verzamelen voor de rest van de middag. Een sauzijsenbroodje met een flesje chocomel. We komen met een paar boeken naar buiten en fietsen de vesting binnen. Het museum zit een bastion verder dan ik denk.

Schaftwagen

De kassa in een heuse schaftwagen bij de ingang. Geiten die zich verschansen op de aarden wallen alsof het de ruige rotsen zijn in de bergen. Verstopt in de gaten van de weggespoelde aarde. Ze kijken met een kritische blik naar de bezoekers. En kom niet teveel in de buurt, want dan zijn ze uit de buurt.

image
Voor de klimgeiten

We komen dieper en dieper in het bastion. De kazematten als de ingegraven holen in de wallen. De lange gangen in het donker verbergen de expositieruimten. Pas op, staat er waarschuwend in een ruimte dat een oorlogssituatie uitbeeldt. De harde knallen kunnen een schrikreactie veroorzaken. Niet geschikt voor kleine kinderen dus. Als de eerste granaatinslag klinkt, schrikt ze op. Dat had ze niet verwacht. Een klein meisje gedragen door haar vader huilt.

Luistergang

Ik durf de 61 meter lange luistergang niet in. Aardedonker. Alleen de kleine blauwe lichtjes langs de zijde verraden waar de gang loopt. ‘Ik ga er niet in’, zeg ik. Maar als we weer buiten staan en boven op het bastion geklommen zijn, wil ze terug. ‘Ik ga erin’, zegt ze dapper. ‘Dan ga je maar alleen, ik ga er niet in.’ Ze daalt de hoge trap af en verdwijnt in de kazemat.

Ik kan het toch niet over mijn hart verkrijgen en volg haar wat later. Ze komt net uit de lange luistergang als ik bij de ingang van de deur sta. We gaan samen en lopen helemaal tot het einde. Het is nog steeds zo donker, maar niet meer zo eng. Ze houdt mijn hand stevig vast.

image
Plattegrond Vestingmuseum

Een heerlijk museum om onbevangen doorheen te lopen. Ik zie de naam Simon Stevin. De jaartallen komen voorbij. De tachtigjarige oorlog, 1672 en 1795. De latere vernieuwing voor de Nieuwe Hollandse Waterlinie. De mobilisatie in 1914 en uiteindelijk de Tweede Wereldoorlog. Elk jaar heeft zijn eigen soldatenpak. Ook Nederlanders liepen met een Steek rond.

Elke kasemat heeft zijn eigen verhaal. Wat verderop krijg je een inkijkje in het leven in een garnizoen. Aan het einde van de gang staan de opgemaakte bedden. De installaties achter de smalle gangetjes verbeelden situaties waarbij het kruit gewogen wordt en een soldaat knikkebollend pauze heeft in zijn wacht.

Buitenwal

Voor ons de hoogste tijd verder te gaan. We stappen op de fiets en rijden de stad uit. Op de buitenwal genieten we van de lunch op een bankje. De wespen vliegen over de broodjes, maar worden niet vervelend. Een hond springt in de gracht in de hoop dat zijn vrouwtje het balletje in het water gooit.

image
Door de oude duinen in de richting van Huizen

We gaan weer verder over de oude zeedijk het bos in. Voorbij Oud-Valkenveen dat ze herkent en door in de richting van Huizen. Een prachtige route dwars door de oude duinen. Veel fietsers staan midden op het fietspad om uit te rusten of het verloop van de route te bepalen. Ik schreeuw aanwijzingen waardoor het lijkt of ik in paniek het kind door alle smalle wegen loods.

Geruststellend zeggen mensen die ons inhalen dat het zo knap is zoals zij fietst. Een afkeurende blik gaat uit naar de schreeuwende vader. Ik trek mij er niks van aan en schreeuw dat ze goed aan de kant moet blijven fietsen omdat er een lange stroom fietsers langs ons rijdt over het smalle paadje.

Huizen

De kalkovens en de Haven van Huizen doemen op. We rijden snel verder, langs het strand en de kade. Huizen weer uit. Iets verderop drinken we even wat water en stappen snel weer op de pedalen naar het hoogtepunt: De Stichtse Brug. Bij de klimtocht op de hoge brug halen traktoren met volle hooiladingen in de trailers. Ze rijden met hoge snelheid over de smalle weg. Ik roep weer de nodige aanwijzingen. Onder ons vaart een klein zeilbootje. Wat is het bootje toch klein en wat staan wij hoog.

image
Daar moeten we straks heen…

We verbazen ons over de hoogte van de brug als we op de andere kant op de dijk staan. We rijden weer de tegenwind in. In de polder moet het altijd waaien. We zijn blij dat we weer door het bos mogen rijden, langs de grootste populier van Almere. Verder het Waterlandse bos in. We kiezen de lange route langs de bruggetjes waar we vorig jaar aan het einde van de fietsvakantie zo van genoten. Maar het Vier bruggenpad is afgesloten vanwege de slechte conditie van de vier houten bruggen.

Dreigende luchten

Bij de Kemphaan hangen donkere luchten dreigend boven ons hoofd. De landgoedwinkel gaat net dicht, daarom snel even naar het toilet en dan snel verder naar huis. Wie weet halen we de eindbestemming droog. We rijden de bekende weg sneller dan we de eerdere route reden. Gedreven door de dreigende lucht en de donder die ik in de verte hoor rommelen.

image
Voor de Stichtse Brug

We naderen thuis en voelen ons trots. Voor de bui binnen en een heerlijk eindje gereden. Een mooie laatste vakantiedag. Tevreden en heel hongerig duiken we een uurtje later op de zelfgesneden en gebakken friet. Bij de natuurdocumentaire op televisie zitten we te dommelen. Bedtijd na een enerverend fietsritje.

image
Bijna thuis

Poepgoed

image
Olifantenpoep

Poep in alle varianten. Dat is het onderwerp van de tentoonstelling Poepgoed. Het is een reizende tentoonstelling voor kinderen die vorige week op de Kemphaan in Almere te zien was. Op de laatste dag zijn we er natuurlijk heen geweest.

image
Welkom bij Poepgoed!

De tentoonstelling geeft een snelle inkijk in de vele gedaantes waarin poep zich openbaart. Daarnaast krijg je een kijkje in de poepcultuur. Hoe heeft de mens door de eeuwen heen gepoept.

Verschillende drollen
We hebben gisteren op de Kemphaan genoten van de verschillende drollen die er zijn. Het verschil tussen de vertering van een planteneter als een zebra of olifant en een omnivoor (vleeseter) als de leeuw.

We kregen alle gelegenheid de drollen van de verschillende dieren te bestuderen. In de hal konden bezoekers zelfs even de drollen zien die de dieren in de Almeerse natuur produceren. Zo stonden we oog in oog met de keutels van uil, bever en hert.

poep-uit-almeerse-natuur
Poep uit Almere

Verschillende geuren
Ook kon je de verschillende geuren ruiken van de drollen. Wat is het verschil in geur tussen mensenpoep en een koeienvlaai. Het verschil was even indringend als smerig. De reconstructie in de geurmachine kwam erg overeen met de ‘echte’ geur.

op-de-poepdoos
Op de poepdoos in het kakhuis

Daarnaast stond er een heel arcenaal aan toiletruimten. Je kon het kakhuis zien, een blik werpen in een Romeinse toiletruimte of een heus damesurinoir bekijken. Het laatste zag er zo echt uit dat er een bordje bij stond dat het niet de bedoeling was hier een boodschap achter te laten.

Terugval
In de Middeleeuwen was het een terugval naar de smerigheid. Alles werd maar op straat gegooid. Mensen moesten zich een weg banen door de drek en smerigheid. In Amsterdam werd tot ver in de 18e eeuw de gracht als open riool gebruikt.

image
Wat hapt die spreeuw uit de koeienvlaai?

De schone toiletten van de Romeinen waren blijkbaar helemaal vergeten. De ruimtes werden als onzedelijk ervaren. Gezellig met z’n allen een drol draaien was er niet meer bij. De smerigheid op straat doet denken aan de hondenpoep die in onze tijd de straat vervuilt. De poepschep en het poepzakje moeten uitkomst bieden.

Leerzaam uitje
Zo gingen we naar huis met een leerzaam uitje op zak. Op de terugweg liepen we ook nog even de koeienstal binnen van de stadsboerderij. Schattige kalfjes waren daar te zien. Net als de reusachtige koeien. En de indringende geur van de koeienvlaai hing hier in lichte variant.

Zomerfestival op De Kemphaan

Theater Potdoosie met Ajasses op zomerfestival 2012 De kemphaan

Het begint traditie te worden, het zomerfestival op De Kemphaan. In de laatste week van de zomervakantie krijgen kinderen de mogelijkheid een hele middag theater te zien. In 3 verschillende caravans kunnen kinderen tussen 4 en 13 jaar voorstellingen zien. De onderwerpen van dit jaar: vies en nachtdromen.

Onder leiding van De kunstlinie konden jeugdige deelnemers bouwen aan het skelet van een dinosaurus.

Voor de viezerikken was er ‘Nel de plee-del’ en ‘Ajasses!’. Bij het laatste konden ook de ouders genieten van het toneelstuk op de puinhopen van de vuilnisbelt. Het decor stond buiten opgesteld. Het was een grappige voorstelling van theater Potdoosie. Een tante woont op de vuilnisbelt en krijgt bezoek van haar nichtje. Het nichtje vindt, proper als ze is, alles maar een vieze bedoening.

Wachten bij de theaterwagen voor de volgende voorstelling op het Zomerfestival van de Kemphaan

De andere 2 voorstellingen waren in de theaterwagens te zien. Het was aanmerkelijk drukker dan vorig jaar. Daarom bezocht Doris alleen de voorstellingen. Wij zaten buiten op een bankje te lezen en genoten van de zomerzon.

Samen bakken we het broodje bruin aan einde van Zomerfestival De Kemphaan

We sloten af met het bruinbakken van broodjes boven het kampvuur. Ook hier grote drukte. Maar met even wachten was er snel een stok vrij om een broodje aan te rijgen. Een mooie afsluiting van een van de laatste dagen van de zomervakantie.

Broodjes bruinen boven het kampvuur

Laatste warme zomerdag?

De laatste warme zomerdag was het vandaag. Althans voorlopig de laatste. Daarom gingen we op de fiets naar Stadslandgoed De Kemphaan. Voor een foto-expositie van kinderen en daarnaast om Doris even lekker te laten spelen in het Speelbos.

De foto-expositie viel een beetje tegen. Maar het weer bood meer dan voldoende gelegenheid in het Speelbos. De speelvijver trok het sterkste. Wij gingen lekker zitten op de speelweide bij de attractie. Wat een beetje water, modder en boomstammen wel niet doen met kinderen. Ze vermaakten zich allemaal uitstekend.

Op de terugweg fietsten we langs de landgoedwinkel. Daar zijn we jaren geleden voor het laatst geweest. Maar vandaag gingen we er even wat drinken. In de kassen zelf is het enorm veranderd. Stond er een paar jaar geleden nog vooral houten tuinartikelen. Nu is het veranderd in planten en veel andere artikelen. Wat ziet het daar mooi uit zeg.

Wat mij nog het sterkste aantrok waren de thematuinen achterin de kas. Er zaten in de jungletuin wat schildpadden en er groeiden mooie tropische planten. Ik kreeg even het gevoel in de kassen van de hortus te lopen. Er waren zelfs wat andere dieren als een gekko en een slang te vinden in de andere thematuin, de woestijntuin.

Zo had ik even het gevoel helemaal weg te zijn. De fietstocht terug werd afgesloten met een bezoekje aan de kringloopwinkel. Bijna een rijtje Jules Verne meegenomen. Heerlijk. Een dag afgesloten met de beloofde regenbuien toen we thuis waren.

Theater en spektakel op zomerfestival De Kemphaan

3 theatercaravans stonden verspreid op het terrein van De Kemphaan bij het Zomerfestival 2011

Met zulk mooi weer ging ik gistermiddag met Doris naar Stadslandgoed De Kemphaan. Op de fiets, ook al had ik eerder die dag 25 kilometer gehold. Van mijzelf mocht ik het niet bij een autoritje houden. En het is voor mij een halfuur fietsen. Doris voorop en weg.

Op de heenweg genoot ik van alle bewolking die boven ons hing. Gelukkig zonder een spatje vrij te geven. Even meende ik een druppel te voelen, maar wellicht was de angst sterker dan de werkelijkheid. De terugweg zou in de volle avondzon zijn. Waarbij ik bijna de hele route tegen het zonlicht moest inkijken.

Over het terrein van De Kemphaan waren 3 theatercaravans verspreid. In de caravans zaten minitheaters verstopt waar zo’n 25 tot 30 kinderen met volwassenen in pasten. De 3 voorstellingen die in de caravans gegeven werden, verschilden van elkaar. Noortje Folkertsma zong Ghanese liederen over baby’s. Waarbij als afsluiting ieder kind een ei krijgt waarmee hij of zij op het ritme mee slaat.

Wachten tot de uitvoering begint bij het zomerfestival de Kemphaan op 1 september 2011

Brocéliande Jut en Julia voerden een heus toneelstuk op over Julia die tussen haar gejutte spullen wacht op haar echtgenoot Jut. Jut voert op zee en heeft beloofd over 100 dagen terug te komen.

En in de laatste caravan was een prachtig poppenspel van Ina Geisler. Ze nam de kinderen mee in een sprookje met een heks en een koning. De kinderen kregen hierbij een mooie rol te vervullen.

Het decor van het toneelstuk over de strandjutters Jut en Julia

Elke theater had zijn eigen kracht. Vooral bij het eerste en laatste optreden ging het er heel ontspannen aan toe. De middelste voorstelling was behoorlijk zwaar en vroeg veel van de verbeelding. Tegelijkertijd merkte ik bij de kinderen dat ze benieuwd waren naar het verloop van het verhaal. Al vond ik het publiek behoorlijk braaf, het was een leuke theatermiddag temidden van de natuur.

Na afloop hebben we nog heerlijk een broodje geroosterd boven het kampvuur. Het voelde heerlijk ontspannen na al dat spektakel. Natuurlijk zijn we daarna ook nog even langs het nieuwe Speelbos gereden. Dat dit niet zo’n heel verstandige keuze van mij was, spreekt voor zich. Het water met alle springmogelijkheden was erg verleidelijk. Maar ook daar vonden we een oplossing.

Zo reden we tevreden onder de behaaglijke avondzon weer naar huis.

Broodjes bakken boven het kampvuur ter afsluiting van het zomerfestival De Kemphaan 2011