Categoriearchief: stadshart almere

V&D

image

Het grote warenhuis V&D heeft het moeilijk. Al heeft het warenhuis gistermiddag meer tijd gekregen van de verhuurder om orde op zaken te stellen. Het gaat niet zo goed. Een paar weken geleden viel mij al op dat mijn blog over de V&D vaak gelezen werd.

Een jaar of 2 geleden liep ik door de V&D in Almere. Ik verbaasde mij over de serene rust die in het pand hing. De medewerkers waren druk in de weer bij de kassa’s. Waarmee werd mij niet duidelijk. Het leek vooral te draaien om het opnieuw tellen van de weekomzet. Veel bedrijvigheid was er namelijk niet te bespeuren en klanten helemaal niet.

Ik schreef al in een verleden over de teloorgang van de boekwinkels waar ik regelmatig binnenkwam. Dat de V&D failliet gaat, staat voor mij als een paal boven water. Het verbaast mij zelfs nog dat dit bedrijf het nog zolang uithoudt. Al in 2008 vond ik het er in de V&D rustig aan toe gaan.

image

Nu lijkt het doek dan werkelijk te vallen voor dit grote warenhuis. Ingehaald door online winkelen. Al vraag ik mij altijd af hoe het kan dat zoveel mensen online zouden winkelen. De pakketservice is uitermate beroerd. Ik heb al heel wat dagen vergeefs op een bestelling zitten wachten en het aantal keren dat het misgaat is op meer vingers te tellen dan ik aan één of twee handen heb.

Bij de V&D komt er ook wel meer kijken dan de concurrentie via internet. De hele uitstraling van het warenhuis is al tijden niet wat het zou moeten zijn. Een uitgestorven pand waar je meer personeel ziet lopen dan winkelend publiek, is een teken aan de wand.

En daar hoef je echt geen winkeldeskundige voor te zijn om tot dit oordeel te komen. Loop maar eens een willekeurige V&D binnen en weet dat het al jaren zo rustig is. Dan ben je verwonderd dat deze winkelgigant het nog zo lang heeft uitgehouden.

Culturele bovenlaag

20141021_205633Voor mij hoorde hij bij de culturele bovenlaag zoals hij het zelf beschrijft in zijn boek over Almere. Gastschrijver, ‘writer in residence’, Stephan Sanders verbleef in 2010 een paar maanden in Almere. Iets meer dan een seizoen zoals hij het zelf noemt. Het was precies de tijd dat Almere landelijk in de belangstelling lag vanwege de deelname van de PVV aan de gemeenteraadsverkiezingen.

Ook Stephan Sanders werd in die tijd gevolgd door de camera. Hij liep door Stedenwijk en lanceerde zijn theorie over de opkomst van deze partij. Hij legde het bij de Amsterdammer die zijn geluk in Almere verstoord ziet worden door de komst van buitenlanders. Ik weet niet of hij het bewust opmerkte, maar de argumentatie komt precies overeen met het onderzoek dat het ministerie van Binnenlandse Zaken in 1984 hield na de opkomst van de Centrumpartij in Almere.

De culturele bovenlaag die Stephan Sanders aan Twente doet denken, lijkt inderdaad het geval te zijn in Almere. Je behoort ertoe of je wordt compleet genegeerd. Ik merkte het aan den lijve toen ik eens een dichtersgenootschap in Almere benaderde. Ze reageerde terughoudend op mijn vraag voor een nadere kennismaking. Geen belangstelling. Ik heb het laten liggen, omdat ik niet zo nodig tot een groep hoef te horen. Zeker niet een groep die een bepaalde arrogantie aan de dag legt.

Het project van de gastschrijver, de ‘writer in residence’ sluit goed aan bij die gedachte. De culturele bovenlaag die elkaar ontmoet en begroet bij zelfgeorganiseerde evenementen. Ik zag het terug in het item dat EenVandaag destijds maakte over Stephan Sanders. Hij liep de notabelen van Almere de hele dag achterna.

Het boek dat hij vorig jaar schreef over zijn gastschrijverschap in Almere, ontstijgt echter de afhankelijkheid van de culturele elite. Ik kan mij goed voorstellen dat de PVV er niks van moet hebben en het als elitair zal verslijten.

Stephan Sanders bedenkt dat zelf ook in zijn boek. Hij vraagt zich af hoe blij de PVV zal zijn met ‘een ingehuurde schrijver in de stad’. Zeker als hij bij de opening de dame met de hapjes rondleidt in zijn nieuwe woonomgeving. De vrouw bekijkt het met een ‘mix van bewondering en afgunst’:

Ineens voelde ik mij ‘linkse elite’ – nooit eerder gehad.
De man uit Amsterdam die een kant-en-klare flast betrekt. Betaald en wel.
En een mooie flat – ook dat nog. (31/2)

Het boek Iets meer dan een seizoen verrast mij. Op een mooie manier verweeft Stephan Sanders het leven van zijn overleden vriend Anil Ramdas met zijn verblijf in Almere. Hij doet dit op een bewonderenswaardige, bijna verterende manier.

Stephan Sanders: Iets meer dan een seizoen Amsterdam: De Bezige Bij, 2013. ISBN 987 90 234 7741 9. Prijs: € 15,90. 128 pagina’s.

Dit is de eerste van drie blogjes over dit boekje.

Gefeliciteerd in chocoladeletters

image
Weer een jaar erbij. Elk jaar verbaas ik me erover hoe groot ze wordt en hoeveel rijker ze geworden is aan wijsheid. Het kleine meisje van weleer groeit elk jaar een beetje verder.

Vandaag vroeg ze ‘Papa wanneer wist je dat ik een meisje was.’ ‘Dat was toen ik een deuk in de auto reed.’ De 20 weken echo was geweest. De hele terugweg van het ziekenhuis naar huis mompelde ik ‘Goh, een meisje.’

Bij huis aangekomen, moest ik het bochtje om bij ons de straat in te rijden. Daar reed ik tegen de paaltjes die er al jaren stonden. Het bochtje te scherp genomen. De auto schudde ervan en een flinke deuk zat er ter hoogte van de achterbank. Iets voor het rechter achterwiel.

We hebben de auto niet meer, maar het verhaal van de deuk wel. Ik kan soms nog zo verbaasd denken ‘Goh, een meisje.’ Dan ben ik verwonderd hoe bijzonder het is een kind te hebben en helemaal hoe bijzonder het is een dochter te hebben. Als ik dan zou autorijden, zou er zo een nieuwe deuk in de auto rijden.

We zaten bij het Berenrestaurant van Almere toen ze het aan mij vroeg. De leeggegeten borden lagen voor ons. We waren er speciaal voor haar negende verjaardag. Bij de uitreiking van het toetje zongen de kelner en zijn gevolg een liedje voor haar verjaardag. Op het toetje flikkerden sterretjes. In grote chocoladeletters stond op haar bord: Gefeliciteerd!

Wanneer vergaat de V&D?

image
V&D in de sale?

Wanneer vergaat de V&D? Ik vraag het mij af als ik de zaak bezoek. Er zijn van die winkels en bedrijven waarbij je afvraagt hoe ze het toch redden. Zo vond ik boekwinkel De Ark na de verhuizing in het nieuwe stadshart wel heel rustig. Of het nieuwe hamburgerrestaurant in de stad waarbij wij dikwijls de enige bezoekers waren.

Het is dan niet de vraag of die zaak het zal redden, maar wanneer het ophoudt. Beide zaken zijn er vrij snel na mijn constatering mee opgehouden.

Zo loop ik op zoek naar een cadeau dat onvindbaar is, het warenhuis V&D binnen. De hele winkel is uitgestorven. Geen klanten. Niemand die speurt in de rijen kleding, een koopje zoekt tussen alle tassen en koffers, of lekker rondneust bij de boeken.

Het is leger dan leeg. Een saai muziekje deunt als ik de roltrap neem een etage hoger. De speelgoedafdeling is nog kleiner geworden. De schappen staan nog een eindje verder uit elkaar. Dat betekent weinig goeds.

Ik vraag mij niet meer af of de winkel nog overlevenskans heeft. De vraag is wanneer de stekker eruit gaat. De glorie is al vergaan. Het wachten is wanneer de reserves op zijn.

De laatste zonsondergang

Zonsondergang zoals vanavond zichtbaar vanaf het Stadshart Almere

Het experiment van de zonsondergang die ik elke avond fotografeer, is heel geslaagd. Zo geslaagd dat ik vanaf morgen een wolkenblog start. Op http://wolkenhemel.blogspot.com/ kun je terecht voor de zonsopkomsten, zonsondergangen, wolkenhemel, regenwolken, regen, hagel, sneeuw en gouden regen. Kortom, alle natuurverschijnselen zullen daar samenkomen.

Zo blijft op http://hendrik-jandewit.blogspot.com/ een beetje meer ruimte voor beschouwingen, boeken, lezen, leven en andere dingen die op mijn pad komen.

Zonsondergang bij het Weerwater

Speciaal vanavond voor de zonsondergang naar het Weerwater gefietst. In eerste instantie leek het een beetje vruchteloos te worden. De bewolking gaf weinig krimp om de rode gloed te laten overheersen. Elke avond is de zonsondergang weer anders.

Toch trok de zon heel mooi weg en liet een mooie gloed na. Mooi genoeg om er hier iets mee te doen. Daarnaast maakte ik gelijk van de gelegenheid gebruik iets te laten zien van de hoogbouw aan het Weerwater. Fraaie weerspiegelingen in het water. De wolken keren terug in het water en er ontstaat een heus spel tussen licht en donker.

Wat daarnaast bijzonder sterk tot uitdrukking kwam, was de weerspiegeling van de zonsondergang in de wolken wat verderop. Alsof de zon zich nog niet gewonnen wilde geven en aan de andere kant nog even wilde zwaaien.