Categoriearchief: schrijven

Bloemlezing afwijzingen sollicitaties

Het programma EenVandaag besteedde vandaag aandacht aan een onderzoek onder bedrijven. Zij vinden dat studenten betere sollicitatietechnieken moeten aanleren. De studenten zelf vinden dit overigens ook. De voorbeelden in het filmpje met twee werkgevers waren herkenbaar. Slordige sollicitatiebrieven met daarin de verkeerde bedrijfsnaam of een andere functie. Ook werden zinnen weleens vreemd geformuleerd.

Prachtig natuurlijk die opmerkingen, maar een onderzoek naar hoe werkgevers met hun sollicitanten omgaan, had een eerlijk verhaal van de andere kant opgeleverd. Zo mocht ik in het verleden geregeld solliciteren en de mailtjes waarmee je sollicitatie wordt afgewezen zijn ronduit beschamend. Een greep uit mijn e-mailbak:

Wier profiel
Geen vagere reden dan de kandidaat die niet aansluit bij het profiel (??):
“Onlangs heeft u gesolliciteerd [bij naam functie en naam bedrijf]. We hebben zeer veel reacties binnen gekregen en daaruit een selectie gemaakt.
 We hebben besloten om u niet uit te nodigen voor een eerste gesprek. Reden hiervoor is dat er sollicitanten zijn wier profiel beter aansluit Wij danken u hartelijk voor uw interesse.bij de functie.”

Te laat
Je kunt als bedrijf ook teveel zeggen in een antwoord. Hier de reactie op een sollicitatie die een dag na de sluitingsdatum verstuurd is, en twee weken later het volgende antwoord oplevert (terwijl de sollicitatiecommissie op vakantie was):
“Excuses voor de late reactie in verband met vakantie van leden van de sollicitatiecommissie.
Helaas kunnen wij uw sollicitatie niet meer in behandeling nemen. Uw sollicitatie is na de sluitingsdatum bij ons binnengekomen. De sollicitatiecommissie heeft bij navraag aangegeven over voldoende geschikte kandidaten te beschikken.
Wij danken u voor de getoonde belangstelling.”

Niet-passend profiel
Weer een typisch voorbeeld van een kandidaat die niet bij het profiel past:
“Naar aanleiding van uw sollicitatiebrief, berichten wij u het volgende.
De selectiecommissie heeft de binnengekomen reacties beoordeeld. Op basis van uw gegevens delen wij u mee dat we uw brief niet verder zullen meenemen in deze selectieprocedure. Het aantal binnengekomen reacties gaf de selectiecommissie de mogelijkheid kandidaten te selecteren die beter aan het profiel voldoen dan u.
Wij danken u voor de genomen moeite en wensen u veel succes met eventuele andere sollicitaties.”

Nog een profieltje
“Hierbij bevestigen wij u dat wij niet ingaan op uw sollicitatie.
De reden hiervoor is dat het profiel van andere kandidaten nog beter overeenkomt met de door ons gestelde functie-eisen.
Wij danken u voor de getoonde belangstelling in ons bedrijf en wensen u veel succes bij eventuele sollicitaties elders.”

In file
Soms ben je blijkbaar als kandidaat iets te interessant om gelijk helemaal af te wijzen, ook al heeft de werkgever heel fijne gesprekken met andere sollicitanten gehad:
 “Graag stellen we u op de hoogte van de stand van zaken rondom de sollicitatieprocedure [naam functie].
Vorige week heeft de 1e ronde sollicitatiegesprekken plaatsgevonden met negen kandidaten. Met vier van hen hebben we komende week een vervolggesprek.
Graag houden we uw sollicitatie in file totdat de gehele procedure is afgerond. U ontvangt van ons bericht indien we u alsnog willen uitnodigen voor een nadere kennismaking of dat de sollicitatieprocedure leidt tot een definitieve afwijzing.”

Teleurstellende mededeling
Ook zo’n mooie, begin vooral niet met het slechte nieuws, maar houd de lezer nog even lekker in spanning. Prachtig geschreven om even aan het eind een flinke klap in het gezicht van de lezer te geven:
“De afgelopen herfstvakantie heeft de sollicitatiecommissie een keuze gemaakt uit het overweldigend aantal reacties op de advertentie die op Villamedia geplaatst werd. En binnenkort wordt met een zevental sollicitanten nader gesproken.
Hierbij moet ik je echter de teleurstellende mededeling doen dat jij niet de nieuwe [functie] van [organisatie] zal worden.”

Blunder
Kort na dit mailtje verscheen een ander mailtje:
“Ik keek toen ik mijn vorige mail opstelde nog even in mijn digitale archief, en heb toen in alle haast een oude, eerdere advertentietekst opgediept – die voor een X. Excuses voor deze slordigheid en de mogelijke verwarring – jij solliciteerde uiteraard naar de functie van Y.
En dan te bedenken dat de afschrijving van gisteren meer dan tachtig (!) maal de deur uitgegaan is …”

Toen ik de afzender vroeg of er over de andere vacature nog geen bericht was, er stonden namelijk twee vacatures open), kreeg ik het volgende antwoord:
“Nee, het betekent alleen dat ik gisteren “Y” had moeten schrijven in de afschrijvingen.”

Helemaal niet reageren
Deze mensen zijn nog zo vriendelijk om een reactie te sturen. Dan zwijg ik nog over het verhaal dat ongeveer 20 procent van de sollicitaties überhaupt nooit een reactie krijgt. Dat zal wel afgewezen zijn. Het meest tekenende voorbeeld is een sollicatie waarvan ik een gesprek in november 2008 had en waar ik nooit meer iets van heb gehoord. Ik heb meerdere keren gebeld (‘Nee, meneer is er niet’) en mailtjes verstuurd. Ik ben bijna geneigd om de naam van de betreffende instantie te noemen.

Meneer EenVandaag ik zie uit naar uw onderzoek. Dat levert een mooie uitzending op volgende week.

Labelen in blogger

Ik word sinds vrijdag afgestrafd door Google. Elk artikel dat ik voor mijn blog schrijf, bevat een keur aan trefwoorden. Google’s blogger noemt dit labels. Vaak neem ik de titel over en zoek ik labels binnen mijn blog. Zo kunnen bezoekers snel meerdere artikelen verzamelen over hetzelfde onderwerp.

Nu straft Google mij voor mijn zorgvuldige labelwerk. Bij het opslaan van mijn artikel over de ervaringen bij Mycom in Almere, vertelde Google’s blogger mij dat ik het bericht niet mocht opslaan. Nader onderzoek wees uit dat ik teveel labels had. ‘Je mag er maximaal 2.000 in je blog hebben en maximaal 10 per bericht’. Ik haalde een tiental labels weg. Het baatte niet, de melding bleef in mijn scherm staan.

Labels zorgen voor veel traffic naar de website. Ze versterken de zoekwoorden die mensen in Google intikken. Dat levert soms verrassend resultaat op. Tik je bijvoorbeeld ‘abdeikerk echternach’ in dan kom je op mijn blog uit. Dat is vooral te danken aan de labels die ik eraan gehangen heb.

Een vluchtig onderzoek leerde mij dat mijn blog momenteel 2.272 labels bevat, verdeeld over 796 artikelen . De 2.000 zijn dus al geruime tijd overschreden. Ook zie ik regelmatig artikelen staan die meer dan 10 labels bevatten. Ik vind het vreemd dat Google opeens zo streng optreedt tegen deze labelgroei. Zeker, zorgvuldig beheer van de labels is heel belangrijk, maar enthousiast labelen hoeft toch niet opeens zo bruut te worden afgestrafd?

Potloodventer

Nu ik wat vaker onderweg ben, vergezellen mij een handvol potloodstompjes in de winterjas. Kortgeleden hadden we er twee potloden uit gehaald die ergens via een gat in de binnenzak mijn jas van binnen bekeken. Met geen mogelijkheid kreeg ik ze eruit, maar Inge wist wel raad en repareerde na afloop het gat gelijk.

Deze week was ik al heel snel twee potloodjes uit mijn jaszak verloren. Ik kon ze ook nergens meer vinden, zelfs in de binnenvoering vond ik niet de vertrouwde stukjes hout. Ergens had ik ze al afgeschreven, tot ik vandaag op de fiets in de buurt van mijn rits zo’n potloodje voelde. Hij stak eigenwijs omhoog, ik kreeg er verder geen beweging in. Iets meer naar beneden lag een tweede exemplaar heel zoet op een idee te wachten. Achter de voering, zoals een toneelspeler wacht achter de coulissen tot hij die ene zin mag uitspreken. Alleen deze speler kon er niet uit, hij zat verstrikt in zijn eigen verborgenheid.

Thuisgekomen gelijk aan de slag om de twee potloden, want twee van deze schrijfwaren kon ik niet missen. We visten, maar het gat waar ze doorheen waren gekomen, was er niet. Inge maakte gelijk een klein gaatje zodat ze eruit konden en volgende potloden er ook simpel uit kunnen.

Een jas die elke potloodventer zich zou wensen.

Broodschrijver

Een hongerloontje, dat verdienen schrijvers. Tenminste dat vertelt het bericht van de Vereniging van Letterkundigen. Van vijftienhonderd euro kun je niet leven. Hoogstens in een kamertje, driehoog achter, mits het niet in een wereldstad is. Kortom, schrijvers en dichters zijn armelui.
Vaak moeten ze columns en andere rake dingen schrijven om rond te komen. Dat weerhoudt ze van hun eigenlijke taak: het schrijven van echte literatuur.
De subsidiekraan blijkt in het leven van de schrijver niet veel meer te zijn dan een druppel water: een schrijver van non-fictie vangt dertig euro, een fantast haalt iets meer op: honderdvijftig euro.
Gerrit Komrij‘s gedicht ‘De Dichter’ vertelt het al. Het letterkundig tijdschrift doet het lyrisch ik een briefje toekomen waarin staat dat ze een paar gedichten eerdaags in het tijschrift zullen plaatsen. Heel het leven van de dichter wordt anders. ‘En daarvan wilde hij leven!’, eindigt het gedicht moralistisch. Het onderzoek van de Vereniging van Letterkundigen vertelt niet veel anders

Je boeken of je leven

Een open dag bij uitgeverij Verloren trok mij vandaag naar Hilversum. Ik ging alleen, want de rest lag met griep op bed. De uitgeverij is gehuisvest in een kerk. Ik moest flink wat trappen bestijgen om hogerop te komen bij het summum van de dag: wat een prachtige uitgaven lagen daar uitgestald op de kramen. Ik zag de beroemde en vooral dure delen met uitgaven van al die Middelnederlandse handschriften: namen als het Comburgse handschrift en het Geraardsbergse handschrift. Van het laatste kocht ik tijdens mijn studie de peperdure uitgave, maar wat zien al die andere boeken van die serie er mooi uit.

Ik verliet de uitgeverij met drie boeken en kreeg daarbij een alleraardigst geschenk (natuurlijk ook een boek) cadeau. De tocht ging langs de grote verleiding. Zoals een hoerenloper moeilijk de rode zone kan passeren, zonder er toch doorheen te lopen, zo zwaar is het voor mij om De Slegte voorbij te treden. Gelukkig hebben we er geen één in Almere, net als antiquariaatjes. Daarom dook ik vandaag de gele winkel binnen. De hoerenloper zal waarschijnlijk na wat rondjes zijn keuze maken. Mijn handen gleden over de boekenruggen, pakten de boeken uiteindelijk en verzamelden een stapel. Ik was nu echt verloren.

Het begon met een allerliefst boek voor Doris, Vijf verhalen voor jonge haasjes van Max Veldhuis. Het eerste excuus was er. Daarna zag ik ineens de biografie van P.J. Veth, een heiligenboek van Ludo Jongen, Donna Tart, een boek over Multatuli en als een geschenk voor Inge (tweede excuus, de overwintering op Nova Zembla). Een hele stapel boeken, waarvan Alberto Manguels Dagboek van een lezer de uiteindelijke reden is om mijn weblog weer op te pikken. Want het voordeel van internet: je kunt nu reageren en al je ideeën en andere denkbeelden publiceren. Hier reageert dus een lezer. Een lezer die schrijft.

Maar is er niet veel meer dan boeken? Ik heb een vrouw, een dochter en een teckel, om nog te zwijgen over het eigen huis. Dan moet ik mijzelf zoveel vrijheid gunnen door niet alleen over boeken te schrijven, maar over leven. Vandaar een nieuwe naam voor de oude blog die ik vorig jaar al startte: Hendrik-Jan leeft, leest en schrijft… Welkom. Voor de echte recensies is daar natuurlijk Litnet, binnenkort met een verhaal over Komrij’s Kakafonie.