Categoriearchief: schilderen

Eindelijk

Het vloertje ligt er in mijn toekomstige studeerkamer. Een kamer voor mij alleen. Ik ben er erg blij mee. Dat het de spreekwoordelijke bloed, zweet en tranen gekost heeft, mag duidelijk zijn uit de vele blogs die ik aan dit onderwerp heb gewijd.
Vorige week maandag was het ophangen van het dakraam mislukt. Het was maandagmorgen, ik moest naar mijn werk en de verf was niet droog. Ik durfde er niet meer over te schrijven vorige week. Nu heb ik weer het lef, want dit weekend ging ik ondanks alle dramatische weersvoorspellingen toch schilderen.
Het prachtige weer gisteren nodigde me uit om opnieuw het dakraam uit het kozijn te halen en dapper de beschadigingen van vorige week te verwijderen. Eigenlijk viel het allemaal mee en ik beschilderde de dingen gisteren opnieuw. Ondanks de koude was het vanmorgen vrijwel helemaal droog en kon ik hem vanmiddag weer ophangen. Het ging prima, de paar lichte beschadigingen heb ik direct aangestipt. Nu ziet alles eruit of vorige week alles is goedgegaan.
Vandaag met veel moeite de scheve vloer gelegd. Het viel behoorlijk tegen om alle naadjes netjes aan elkaar te krijgen. Toen ik eenmaal de deuropening dicht had zitten en het harmonium op het nieuwe vloerdeel had gelegd, ging het snel.
Nu is de studeerkamer bijna af. Bijna, want er moet nog heel wat gebeuren. Zo komen er nog boekenkasten tot het plafond, krijgt het nieuwe bureau een plekje en moet de betonmuur ook plankjes krijgen voor de boeken. Werk genoeg.

Regen

Volgens de weerberichten zou het droog blijven vannacht. Daarom stond het dakraampje op zolder open. De wind zou de grondverf droog waaien en ik zou vandaag weer lekker verder kunnen schilderen.
Het liep allemaal anders. Doris maakte ons vannacht wakker met opnieuw oorpijn en ik keek naar buiten. De regen viel in de sloot, eerst aarzelend, maar het ging steeds sneller. Eerst poogde ik nog wat met een stukje vuilniszak toe te dekken, maar dat hielp op een zeker moment niet meer.
Ik moest het raampje er in het holst van de nacht inhangen. Ik stond moe en wankel op de huishoudtrap om het zware ding op te hangen. Eindelijk daar hing hij. De regen kletterde tevreden op het glas.
Toen ik een uurtje later naar de wc ging, was het droog. Nu vraag ik mij af of mijn nachtelijke escapade echt nodig was.

Grondverf

Het hangt als het zwaard van Damocles boven je hoofd. De hele dag stel je het uit, maar het moet gebeuren. De verf van het dakraampje op zolder moet worden afgekrabd en het hout moet in de grondverf worden gezet.
Dat ik eerst hardloop, daarna uitgebreid op internet surf en eerst nog een hapje eet, is puur uitstelgedrag. Het karweitje drukt op de zaterdag als een onvermijdelijkheid. Daarom tegen drieën ging ik naar boven om pas nu de boel in orde te hebben.
Toch had ik verder willen zijn en voerde ik daarboven een gevecht tegen de tijd. Straks wacht de visite op een spel en daarvoor moet Doris naar bed. Kortom, druk genoeg en eigenlijk mag ik best blij zijn dat de boel in de grondverf staat. Dat ik ook het gewone raamkozijn had willen schilderen en ook de radiator erbij, is jammer.
Dat zwaard wacht morgen op mij.

Rood

De muren krijgen niet alleen thuis een sausje. Op mijn werk ruikt het de hele week al naar verse kalk. Het is een frisse geur, die vaak ook iets als opruimen en schoonmaken betekent. Een lucht die goed past bij deze tijd van het jaar.
We mogen kiezen uit vier kleurtjes: geel, blauw, groen en bruin. De vloerbedekking wordt ook vernieuwd. Binnenkort ligt overal groen gevlekt marmoleum op de grond. Het geluid de rollende bureaustoelwieltjes zou hierop heel hinderlijk klinken, zo ving ik in de wandelgangen op.
Tijdens de koffie het onderwerp maar eens aangesneden. ‘We moeten dat bruin doen’, vond ik. Ons hoofd wil eigenlijk dat de hele afdeling dezelfde kleur op de muren laat kalken. ‘Dat geel is te licht en het blauw en groen staan niet’, vervolgde ik stellig.
Zoals een goed hoofd betaamt, liet ze zich niet direct overtuigen. Ze ging even later kijken in de verschillende kamers die het nieuwe kleurenpalet toonden. Ze kwam heel stellig terug. Inderdaad, het moet bruin worden.
Ik vertelde bij het koffie drinken over de kleurenleer van de schrijver Goethe. Elke kleur vertegenwoordigt een bepaalde gemoedstoestand. Voor elke gemoedstoestand had Goethe een eigen kamer, die de kleur van die gemoedstoestand bevatte.
Het riep een herinnering op bij één van de aanwezigen. ‘Ja, ik had een keer een rood colbertje aan bij een sollicitatiegesprek.’ ‘Een ben je het geworden?’ vroeg ik, terwijl ik het antwoord al wist. ‘Nee, maar ik las pas later dat je nooit iets roods moet aantrekken als je een sollicitatiegesprek hebt.’
Ik ben benieuwd wat een bruine kamer met je doet. In de loop van februari zijn onze kamers aan de beurt. Tot die tijd kunnen we speculeren.

De Wals

Camille Claudel spreekt heel wat mensen tot de verbeelding. Zijn het haar beelden of gaat het meer om haar bijzonder leven? Dat ze voor gek versleten werd en dertig jaar van haar leven in gestichten doorbracht. Of dat ze minnares van August Rodin was.
Zijn naam valt altijd in één adem als het over haar gaat. Ze worstelde erg met haar kunstenaarschap en het vrouw zijn. Opdrachten werden haar niet gegund omdat ze vrouw was. Haar werk kreeg niet de waardering die het werk van haar mannelijke collega’s wel kreeg.
De biografie van Anne Delbée bracht de kunstenares Camille Claudel weer helemaal in beeld. Het bracht haar werk ook in de belangstelling. Vandaag zag ik voor het eerst van mijn leven een beeld van de Franse kunstenares: “La Valse” (de Wals) uit 1905. Ik had veel over het werk gehoord er ook veel afbeeldingen van het bronzen beeld gezien, maar vandaag zag ik het in het echt.
Het is een indrukwekkend beeld. De lichamen van de man en vrouw zijn heel mooi ineen verstrengeld. Het geeft iets erotisch. De dans wordt bijna een paring. Dit komt door de naakte lichamen en door de bijzondere wijze waarop de stof drappeert. Je verliest jezelf in datgene wat niet te zien is.
Het beeld is onderdeel van de expositie Schilders van de Ziel. Symbolisme in Frankrijk. De expositie is tot en met 27 januari te zien bij Singer Laren. Een aanrader voor iedereen die van raadselachtigheid houdt en natuurlijk voor de liefhebbers van Camille Claudel.

Structuurverf

Het zolderverhaal krijgt weer een vervolg. Vanmiddag liep ik niet door de woonboulevard, maar stond ik op een wankel trappetje op zolder. De muur heeft een laagje structuurverf gekregen. Alle gipswandjes – inclusief de laatst herstelde muur – zijn voorzien van een mooi laagje verf met zandkorrels.
Het resultaat mag er zijn. Eigenlijk ben ik er best trots op. Morgen is mijn reguliere vrije donderdag. Dan proberen Inge en ik de twee betonmuren eveneens te voorzien van de mix van zand en verf.
Inge naait ondertussen heerlijk met haar nieuwe machine. Ik schrijf dit terwijl ik lekker op de bank in mijn nieuwe huispak zit. De broek en de trui zijn gemaakt van een zachte fleecestof. Het zit lekker zacht en warm. Een mooie aanwinst om straks aan te trekken als ik in de bibliotheek ga zitten.