Categoriearchief: romae

Oude content stelen

Het mooie van internet is dat het uit een prachtige hoeveelheid content bestaat. Iets dat je eenmaal gepubliceerd hebt, blijft op die manier altijd toegankelijk voor een groot publiek. Een druk op de knop en je kunt zo een artikel uit 2001 lezen. Voor mij is die archieffunctie van enorme waarde. Mijn eigen blog vormt zo niet alleen een blik in het heden, maar grijpt ook in het verleden.

Veel websites zijn zich niet bewust van deze grote waarde. Zo sneuvelden al de blogs die ik in 2009 schreef voor mijn oud-werkgever Supply Chain Magazine. Onlangs zag ik dat contentspecialist en eveneens oud-werkgever Romae haar blog Popolo.nl heeft vernieuwd. Ook daar werden al mijn oude blogs over twitter, internet en content kaltgestellt.

Bij de beslissing van de Volkskrant om zich te ontdoen van de blogs, barstte een discussie onder de bloggers los over het copyright. Mag je als hoster wel zomaar alle content verwijderen als je ermee ophoudt? Oké, je krijgt als blogger de mogelijkheid al die content ergens gratis onder te brengen. Maar stel jij niet gratis je content beschikbaar? En mag daar niet wat tegenover staan?

Een interessante gedachte in de grote discussie die momenteel gevoerd wordt over uitgevers, boekwinkels en copyright. Een dichter als Ilja Leonard Pfeiffer leeft van het copyright. Hij vindt dat dit niet zomaar gratis beschikbaar moet zijn voor iedereen. Websitebezoekers houden er helemaal niet van als ze bij een virtueel toegangspoortje ineens de vraag krijgen om geld te betalen. Ze weten niet eens of ze die content wel willen.

Dat vraagt om een ander soort kopijrecht. Niet zozeer gebaseerd op het idee dat content geld waard is, maar dat de bezitter rechten heeft. Een recht is bijvoorbeeld dat de schrijver eigenaar is van de tekst en dat iemand die tekst niet zomaar mag weggooien. Dat zou bij mij veel frustratie voorkomen. Je mag namelijk niet zomaar iets van iemand anders verwijderen.

Het roept bij mij het idee op om alleen iets te publiceren als ik zeker weet dat het daar ook blijft bestaan. Want het is gruwelijk om je blogs niet meer online beschikbaar te hebben. De content mag wel gratis zijn geschreven, daarmee is het nog niet waardeloos.

De gids en augmented reality

Domkerk van Utrecht

Vaak als ik in Utrecht ben, probeer ik eventjes de enige Domkerk van Nederland te bezoeken. Heel soms loop ik snel naar binnen, laat mijn ogen even langs de gewelven glijden, probeer de rust die binnen heerst te pakken en dan vertrek ik weer naar buiten.

Niet altijd lukt dat natuurlijk, maar vandaag kon ik het moment even pakken. Ik liep de kerk in en passeerde iets achter het dwarsschip een groep die achter een gids aanliep. ‘De mensen met hoogtevrees moet ik wel waarschuwen’, hoorde ik hem zeggen. ‘We gaan namelijk straks een paar spannende manoeuvres uitvoeren.’

Ik was op weg naar een bijeenkomst van mijn werkgever Romae en het overkoepelende Liquimondo. De dingen die daar behandeld worden draaien om mobieltjes, internet en e-books. Dingen die een heel eind lijken af te staan van zoiets eenvoudigs als een gids die een groep in een kerk rondleidt. In werkelijkheid ligt dat helemaal niet zo ver uit elkaar. Veel rondleidingen in musea verlopen al via een koptelefoon en allerlei mooie applicaties voor mobieltjes kunnen de bezoeker informatie geven die hij voorheen alleen in de diepste archieven kon vinden.

Alles kun je omzetten in augmented reality, een fenomeen waarbij de werkelijkheid (offline) samenvloeit met de online wereld. Zo kun je snel en eenvoudig zien op je mobieltje welke trein bij het meest dichtstbijzijnde station vertrekt naar de eindbestemming die jij wilt via de iPhone applicatie Trein. Of je ziet razendsnel welke andere ontwerpen er van de Euromast zijn gemaakt als je ervoor staat via Urban Augmented Reality. Informatie die je een jaar of 10 vrijwel niet kon vinden, is nu in een paar seconden voor handen. Ideeën genoeg, vooral historische locaties zoals Utrecht en Leiden.

Het roept bij mij wel de mijmering wat de plaats is van de gids die een groep mensen door een stad rondleidt. Het is ontzettend leuk. Ik heb het eens in Leiden gedaan voor een groepje vriendinnen van mijn moeder. De verhalen die je vertelt bij een gebouw of op een specifieke plek, bevatten naast droge feitjes ook heel veel leuke kronkels, grappen en anekdotes. Een kunst die de echte gids goed verstaat. Hoe kun je die verhalen met dezelfde geestdrift overbrengen via een ‘afstandelijk’ medium als mobiel internet.

Tenslotte moeten we ook oppassen niet alles van augmented reality te voorzien. Soms is het ook heerlijk in een kasteel te fantaseren over de ridders en de jonkvrouwen die er ooit rondliepen. Dan hoef ik dat niet te zien in een op echt lijkende animatie. Aan de andere kant, verhalen lenen zich uitstekend voor augmented reality. Dat staat voor mij als een paal boven water.

Zere voeten

Bij het verlaten van de finish gisteren, werd een deelneemster door haar man van het veld gedragen. Ze droeg open sandalen en duidelijk zichtbaar waren haar voeten. Overal waren rode vlekken te zien en dikke blaren. Zouden mijn voeten er ook zo uitzien, dacht ik terwijl ik naar de auto strompelde. Ik kon het eigenlijk niet geloven. Ik had mijn voeten weer in de loopschoenen te gepropt. Ik durfde niet te kijken naar het resultaat.

Rode plekken en blaren

Nadat ik thuis mijn voeten uit de schoenen haalde en de sokken van de voeten rolde, werd snel de schade duidelijk: veel rode plekken en blaren. Het hoogtepunt is misschien wel de open blaar. Hij is opengeknipt door de EHBO’er.

Voetenbadje

Ik zag het allemaal nadat ik mijn voeten lange tijd in een voetenbadje had ondergedompeld. Het voelde best lekker, maar het lostrekken van het pleisterkussen dat de blarenpost om mijn voeten had gewikkeld was erg pijnlijk.

Schuurpapier

Nu zijn mijn voeten de hele dag erg gevoelig. Het voelt, zoals een deelnemer ergens op een youtube-filmpje vertelde, als een stuk schuurpapier dat je in je schoen doet en waarop je dan gaat lopen, ‘maar erger nog.’ (0:26-0:36). Hij had het gisteren maar bij mij voelt elke stap nog altijd zo.