Categoriearchief: reiziger

Jaarkaart

image

De donkere dagen voor kerst en mijn jaarkaart om in het nieuwe jaar ook op mijn werk te komen, is nog altijd niet in de bus gevallen. Met een geprivatiseerde postonderneming die nogal eens de post in een andere brievenbus doet. De deurwaardersbrieven voor anderen vallen hier nogal eens op onze deurmat. Zodoende belde ik maar eens op met klantenservice NS Zakelijk.

Een uitgebreid menu waarin mijn optie niet voorbij komt. Niks indrukken. Dan een lange rij wachtenden.

‘Met Katrien van NS zakelijk’

‘Met Hendrik-Jan. Ik bel u om te informeren hoe het staat met mijn jaarkaart. Ik heb hem namelijk keurig ingevuld voor 15 november. En ik heb hem nog niet ontvangen. Normaal krijg ik hem altijd begin december. Ik vraag me af waar hij blijft.’

‘Ik zal eens kijken. Wat is uw postcode en huisnummer?’

‘Ik heb ingelogd op de website en daar staat dat de kaart ‘in behandeling’ is.’

‘O, ik zie het. Hij is in productie. Dan moet hij nog komen.’

‘Maar de feestdagen zijn er en ik vraag mij af of hij wel komt. Normaal is hij veel eerder.’

‘Meneer hij komt er hoor.’

‘Bij mij op het werk vroegen ze zich af waarom er geen OV-chipkaartnummer bekend is.’

‘Dat is pas bekend als hij gemaakt is meneer.’

‘En wat moet ik doen als hij er niet is voor nieuwjaar.’

‘Meneer belt u ons dan op.’

Daags na kerst valt de blanco enveloppe op de deurmat. De datering 20 december: ‘Hierbij ontvangt u uw nieuwe Jaartrajectabonnement, die u via uw werkgever heeft besteld.’

Ik zit met de brief en de kaart in mijn hand. En ik vraag me af of ik dit alles gekregen heb naar aanleiding van mijn telefoontje een dag voor de datering. Of dat het automaat van de NS dit jaar trager was dan anders.

Maaslijn

lunchen in de trein

De treinkaartjes lagen als sinds begin september in de la. Ik wilde dit najaar namelijk dolgraag gebruik maken van een rondrit per spoor door Nederland voor 17 euro p.p. Door persoonlijke omstandigheden lukt dit voornemen niet, maar gisteren kwamen Doris en ik al heel aardig in de buurt: we reden tot aan Venlo.

De werkzaamheden zorgden ervoor dat het een weekend eerder niet lukte. Afgelopen weekend reden er eveneens minder treinen omdat bij Schiphol aan het spoor gewerkt werd. Voor ons pakte dat juist gunstig uit. De intercity’s van Schiphol naar Eindhoven en Nijmegen hadden hun begin- en eindpunt op Almere Centrum.

Zo konden we de heenreis blijven zitten tot aan Eindhoven en namen daar de trein naar Venlo. De enige trein die reed, was een stoptrein. De uitgelopen werkzaamheden bij Helmond zorgden daarvoor. Maar dat deerde niet.

Vanaf Venlo namen we gelijk de trein naar Nijmegen. Deze spoorlijn heet de Maaslijn of Heilige lijn. De Nederlandse Spoorwegen heeft sinds 2006 het vervoer overgedragen aan Veolia. Ik was even bang dat dit roet in het eten zou gooien. Gelukkig ontdekte ik bij het checken van het kaartje op internet, dat de kaart ook geldig is bij deze vervoerder.

Ik wilde heel graag over de Maaslijn rijden. Het is een van de mooiste spoorlijnen van Nederland. Eenmaal eerder reed ik over deze bijzondere lijn. Als puber reed ik er met mijn tienertoerende neefjes. Ik herinnerde mij een prachtige spoorlijn met veel bos en bijzondere vergezichten.

De spoorlijn ligt inderdaad in een prachtig gebied en doorkruist een aantal keer mooie bossen en natuurgebieden. Na het verdwijnen van de lijn van Nijmegen naar Kleef en de kruising met de spoorlijn van Boxtel naar Wesel, verdween ook het belang van de Maaslijn. Nu is de lijn een regionale zijlijn, maar met 18.000 reizigers per dag wel de drukste regionale spoorlijn.

Dat merkte ik gisteren ook. Elk station nam het aantal reizigers toe. Ze kwamen naar binnen met fietsen en grote koffers. Met een kind mee, ontdekten we al snel dat dit treinstel bijzonder praktisch is ingericht. De stoelen kunnen overal worden opgeklapt. Wel zo vriendelijk voor reizigers. In de buurt van Nijmegen zagen we hardlopers de Zevenheuvelenloop hollen.

In Nijmegen stond de intercity naar Almere Centrum al klaar. Het was heerlijk. De regen van de ochtend had plaatsgemaakt voor een heerlijk zonnetje. We deden nog een spelletje voor onderweg. En genoten nog eens extra van het landschap, het meegenomen snoep en de zonnestralen.

Voordringende Undutchables

imageHet boekje The Undutchables, Leven in Holland stamt uit 1990 maar is actueler dan je denkt. Ik vond het boekje vorige week in een kringloopwinkel. Uiteraard kon ik deze versie uit 1993 niet laten liggen. Het boekje neemt Nederland en de Nederlanders op de hak. De auteurs doen dit op een erg vermakelijke manier.

Als een volkje van boeken over zichzelf houdt, dan is het wel de Nederlander. Altijd op zoek naar zijn volksaard. Bij uitgeverij Nieuw Amsterdam verschenen in de laatste maanden van 2011 meerdere mooie boeken over Nederland en de Nederlanders, het gelijknamige fotoboek en het prachtige De zachte atlas van Nederland.

Dat het boekje The Undutchables een mooi beeld schetst van de Nederlanders, bewijst wel het hoofdstuk over het openbaar vervoer. De 2 schrijvers – een Engelse en Amerikaanse halfimmigrant – weten trefzeker de wachtrijen voor de ingang van de trein te beschrijven in de ‘wachtregels voor het openbaar vervoer’:

image

Lees verder Voordringende Undutchables

De grote spoorwegcarrousel 33 jaar later

De verzameling Spoorwegcarrousels in mijn bezit

Als Paul Theroux in 2006 in een boekhandel in Georgetown (Penang, Maleisië) een pocket van zijn De grote spoorwegcarrousel vasthoudt, denkt hij: ‘ik ben die man niet meer, en die plaatsen bestaan ook niet meer.’ (366). Het is 33 jaar na zijn eerste reis door Azië. Hij maakt de reis nog een keer: ‘Ondertussen twee keer zo oud als degene die in die treinen had gereden, waarvan de meeste werden voortgetrokken door stoomlocomotieven die kokend door de binnenlandeen van Turkije en India tuften. Ik vond de symmetrie in het tijdverschil heel mooi.’ (15)

Het lezen van Paul Theroux’ De grote spoorwegcarrousel afgelopen zomer heeft mij al snel enthousiast gemaakt. Van hem wil ik meer lezen. Het verslag van de reis per trein die hij in 1973 maakt door Europa en Azië is een heel bijzonder reisverslag. Het is anders dan andere (literaire) reisverslagen.

De manier waarop hij in het boek uit 1975 spreekt over zijn medereizigers en de ervaringen van het reizen, maken dit boek tot een uniek reisboek. Helemaal als treinliefhebber. De trein vormt het decor van het verhaal. De trein verbindt niet alleen de steden met elkaar, maar vormt ook de rode draad door het reisverhaal. Hiermee is het een ander verhaal dan de meeste reisverslagen. Lees verder De grote spoorwegcarrousel 33 jaar later

Afgedwaald

Hij zit een rij banken verderop in de trein van Amsterdam-Zuid naar Almere. Een grote koffer staat rechtop naast hem. Daar kan niemand meer bij komen zitten. En dat in een drukke forenzentrein. Hij staart voor zich uit.  Afgedwaald door gedachten en de verse reis. Maar bijna zijn einddoel naderend.

Grijze haren, ouderwetse bril eveneens grijze sik. Op zijn hoofd draagt hij zo’n arbeiderspet die Van der Lubbe onsterfelijk heeft gemaakt. Zijn mond prevelt in de richting waar hij naar tuurt. Over het water. Als de vermoeide reiziger die al iets te lang alleen verkeert. Of hij verkeert in staat van gebed. Dat kan natuurlijk ook.

Ineens maakt hij zich los van zijn gebed. Hij schuift zijn bankrij uit en loopt op mij af. Heb ik weer. ‘Do you speak English?’ Ik knik aarzeldend. ‘May I ask you something?’ Opnieuw knik ik. Het licht er wel helemaal aan wat voor een vraag hij heeft natuurlijk. Of het volgend station ‘Central station’ is? Ik vraag hem wat hij bedoelt: Amsterdam Centraal? Hij knikt. ‘Dan zit u in de verkeerde trein’, antwoordt ik.

Ik probeer uit te leggen dat hij op Almere moet overstappen naar het andere perron. Hij baalt, slaat met zijn handen woest in de lucht en mompelt wat in zijn knauwerige Engels. ‘Don’t shoot the messenger’, denk ik. Maar hij laat me verder met rust en bedankt me zelfs met een kort knikje.

Hij trekt prevelend de zware koffer tussen de banken vandaan. De koffer draagt hij voor zich uit het gangpad door. Ik zie hoe hij van de trap stommelt om op de galerij uit te komen. Op het station help ik hem de weg naar de lift en wijs naar het andere perron (platform). Dan scheiden onze wegen zich. Ik naar huis. Hij verder op weg naar het doel waar hij even van afgedwaald was.

Rotkaart en raar apparaat

image

Ze zit in de trein en leest een Spitsje. Het papier ritselt door het compartiment. De conducteur komt binnen en tuurt door zijn uilenbrilletje de kaartjes langs. Ze houdt haar OV-jaarkaart omhoog. De conducteur pakt de kaart en houdt er zijn apparaat bij. ‘Ja, mag ik er het kaartje bij zien?’ ‘Dit is toch het kaartje’, zegt het meisje. Ze krijgt al een kleur. Het maakt haar onbedoeld schattig.

De lichtgrijze pullover en de blonde haren kleuren haar gezicht nog roder. Er zijn van die mensen die al een kleur krijgen voordat er iets aan de hand is. ‘Dit is vrij reizen door de week.’ Haar haren zitten in een staartje samengebonden. Het lijkt of het staartje meetikt op de schrik. De conducteur kijkt verbaasd door zijn kleine ronde brillenglazen. ‘Ik zie toch heel wat anders’, zegt hij. ‘Wacht even.’

Hij pakt het kaartje weer, laat het weer langs zijn apparaat glijden. ‘Heb ik weer’, verzucht het meisje. ‘Wacht nou even’, zegt de conducteur geruststellend. ‘Nog niet in paniek raken voordat er iets is.’ Het apparaat heeft veel tijd nodig om de informatie te verwerken.

‘Nou klopt het wel’, zegt hij na lang wachten. Het meisje slaat haar hand op haar borst. ‘Gelukkig.’ ‘Je hebt gewoon een rotkaart’, zegt hij. ‘Die dingen doen het nooit.’ Ze kijkt hem opnieuw verbaasd aan. ‘Maar mijn apparaat is ook een rare hoor. Hij zei net echt iets heel anders.’ Dan loopt hij naar de volgende rij banken. Het meisje slaat haar Spitsje weer open en leest verder. Alsof er niks gebeurd is.