Categoriearchief: provincie

Verkiezingsappel – #stemmen

image

Vanmorgen kreeg ik een appel op het station van een volksvertegenwoordiger. Het is een rimpelige vrucht en nodigt niet echt uit om te gaan eten. Blijkbaar groot ingekocht en de campagnemakers kwamen op het idee omdat de naam van de vrucht in de naam van de partij schuilt. Ik krijg een christen democratische appel van de christen democratische appèl.

Italiaanse man

De laatste dagen staan er veel politieke partijen bij de stations. Het doet me denken aan iemand die via twitter liet weten dat politici net Italiaanse mannen lijken. Voor het aanzoek doen ze een paar weken ‘misselijkmakend charmant’ om je daarna niet eens meer te zien staan.

Zweven

Ik weet niet meer wat ik moet stemmen. Het lijkt er steeds meer op dat het zweven bij verkiezingen toeneemt. Politiek lijkt steeds meer een emotioneel moment in plaats van gezond verstand. Het lijkt ook dat je je hart verpand voor een periode van 4 jaar. Politici maken niet waar wat ze zeggen. Doen en zeggen liggen mijlenver uit elkaar. En de kiezer kiest niet meer voor een ideaal, maar wat hem het beste uitkomt en aanspreekt.

Ik moet nog stemmen en weet vooral wat ik niet moet stemmen. Eerlijk gezegd blijven er weinig partijen over om nog op te stemmen.

Linkse waanzin en andere propaganda

Politici blinken uit in het opwekken van een idee bij het publiek. Als je een frase maar lang genoeg herhaalt, dan gelooft het publiek dat vanzelf. Vooral populisten weten de woede van het volk aan te wakkeren als je maar lang genoeg een onwaarheid opnieuw vertelt, wordt het vanzelf een waarheid.

Vanmorgen trof ik op het station een foldertje aan van de PVV waar ik veel onwaarheden vond. Het gebruik van subsidieslurpen en linkse waanzin. Het milieu dat maar als een linkse hobby wordt weergegeven en de arme autorijder die maar eindeloos betaalt voor al die waanzin. Hardwerkende ondernemers moeten zwaar lijden onder al die wetten en onnodige belastingen. Kortom, het land is zwaar in crisis.

Beeldvorming

De keerzijde van dit brute verhaal is dat het vooral beeldvorming is waar de teksten over gaan. Als je het maar vaak genoeg zegt en herhaalt, dan wordt het vanzelf waar. De waarheid is dat bepaalde rechtse hobby’s als auto en ondernemers de belastingbetaler ook bakken met geld kosten. Het grootste deel van de staatsschuld is niet veroorzaakt door een buurtschool waar onderwijzers keihard werken om kinderen kennis bij te brengen.

Het grootste deel is veroorzaakt door banken in nood, een garantie van een kleine 100 miljard is richting die banken ook nog eens afgegeven. Ook blijft het sterk de vraag of het bedrag dat destijds is betaald om Fortis te redden ook weer terugkomt. Geld waar geen linkse hobby ook maar iets mee te maken heeft gehad. Het merkwaardige is dat deze discussie helemaal niet gevoerd wordt.

Wangedrag

Wel moet iedereen voor het wangedrag van een kleine (rechtse) elite boeten. Scholen die veel werk verzetten in wijken waar minderbedeelden wonen, moeten flink geld inleveren. Hierdoor nemen kansen voor jongeren enorm af en ontstaan een onveiligheid die vele malen groter is dan de schijnveiligheid die de PVV in haar folder propageert: ‘cameratoezicht en preventief fouilleren’.

Als ik dan lees dat het merendeel van werkend Nederland zijn handen afhoudt van de zorg, niet voor de klas wil staan of de handen wil laten wapperen in de Rotterdamse haven, dan vraag ik mij af hoe oprecht het geschreeuw is. Bovendien weet ik niet wie straks onze troep moet opruimen, want ook daarvoor zijn weinig mensen te porren.

Help het Nationaal Historisch Museum van zijn gebouw af

Echt zonde. Neemt de politiek eens een verstandig besluit: het Nationaal Historisch Museum komt er niet. Maar de directeur Eric Schilp weet vervolgens binnen 4 dagen het NHM in Amsterdam te krijgen. De  Zuiderkerk is wel geschikt om de vaderlandse historie aan de man te brengen.

Negentiende eeuw

Wat ik in mijn vorige bijdrages probeerde duidelijk te maken is dat een museum een 19e eeuws of misschien zelfs een 18e eeuws verlichtingsidee is. Net als dat de vaderlandse geschiedenis eveneens een uitvinding is uit de 19e eeuw, de schrijver Bilderdijk die het in dertien delen op een rijtje zette in zijn Geschiedenis des Vaderlands.

Juist het ontbreken van een fysiek gebouw zou van het NHM een perfect thema- of projectmuseum kunnen maken. Gedeeltelijk op internet – behoed u voor een uitermate hip ontworpen website zonder inhoud – en tegelijkertijd als een rondreizende tentoonstelling. Met dit laatste laat je zien dat een groot gedeelte van de Nederlandse geschiedenis zich buiten Amsterdam bevindt.

De provincie

Naast de Hollandse steden is er de provincie (het gebied dat buiten Amsterdam valt) dat een groot deel van Nederland vertegenwoordigt. Tenslotte zou ik zelf ook erg enthousiast zijn als het NHM af en toe een stapje buiten de landsgrenzen zette. Ik denk dan persoonlijk aan landen waar Nederland een band mee heeft. Een wisseltentoonstelling met Indonesië, Zuid-Afrika, Suriname of de Antillen is iets dat mij direct te binnen schiet.

Nu verwordt het teveel tot een regionaal of zelfs stedelijk project in Amsterdam. Zeker, een mooi museum kan een leuk lokkertje worden, maar heiligt het doel niet de middelen? Waarom moet direct iets worden gezocht in een gebouw met vitrines en flitsende powerpoint-voorstellingen?

Wisseltentoonstellingen

Ik heb enige tijd voor een klein museum mogen werken en bijgedragen aan de opbouw van het samenwerkingsproject Evenbeeld van Philadelphia en het museum Boerhaave. Wat ik daar leerde is dat een museum het niet moet hebben van zijn vaste collectie, maar juist van de wisseltentoonstellingen als publiekstrekkers.

Als ik mijn persoonlijke museale belevingen denk, dan zijn de grote tentoonstellingen mij altijd bijgebleven zoals de tentoonstelling over Karel de Grote in 2000 in Gent. De plek waar het precies was is me minder bijgebleven.

Aansluiten bij provincie

Als het NHM nu interessante wisseltentoonstellingen opzet die makkelijk zijn aan te passen als provincie. Dan bied je musea de mogelijkheid om hun eigen vaste collectie in relatie met het thema van de tentoonstelling. Op die manier breng je geschiedenis dicht bij mensen.

Ik hoop nu vurig dat de discussie zich niet beperkt tot een fysiek gebouw. En dat eens over de Amsterdamse grachten heen wordt gekeken. Ik weet het, elke directeur wil een fysiek museum waarin hij bezoekers kan rondleiden. Maar juist een hernieuwde aanpak biedt zoveel meer mogelijkheden. Juist zo krijg je de 19e eeuwse ideeën heel mooi in een 21e eeuws jasje.

Lees mijn tips voor het NHM uit juni »

Meer treinen op Flevolijn willen we allemaal

Elke 5 minuten een trein vanaf Almere Oostvaarders en langere treinen. Vanmorgen kreeg ik een kaartje met deze boodschap in de handen gedrukt van het Statenlid Kees Tadema (ChristenUnie) en zijn zoon. Ze gaven het aan de reizigers die de trap bestegen naar het perron. Het pamflet roept op om een petitie voor de NS te tekenen. Maar Tadema kan beter een petitie laten tekenen voor de overheid. Hij moet oproepen om de Flevolijn van meer sporen te voorzien, pas dan kunnen er meer treinen over rijden.

Schone schijn

Het oogt helder: meer en langere treinen die Almere verlaten. Op zijn website legt Kees Tadema uit wat hij precies bedoelt. Zo heeft hij een dienstregeling opgesteld vanaf het station Almere Oostvaarders, waar gewoon elke 5 minuten een trein vertrekt. Hierbij wisselt Tadema de bestemming af: Schiphol, Amsterdam en Utrecht.

Geen treinreiziger

Het schema laat zien dat Tadema geen treinreiziger is en helemaal geen verstand heeft van treinen. Je kunt wel elke 5 minuten een nieuwe trein willen, maar is het een realistisch plan. Almere Oostvaarders is een stoptreinstation. Zijn plan biedt geen ruimte voor intercity’s. Bovendien ligt de tax van een dubbelspoor zoals er ligt tussen Weesp en Lelystad zo rond de 6 intercity’s en 6 stoptreinen per uur. De capaciteit van het spoor alleen al staat de wens van Kees Tadema niet toe.

Mee eens

Bovendien is iedereen het met Tadema eens. Als je de petitie effectief wilt inzetten, dan zul je de heren in Den Haag moeten warmkrijgen voor een spoorverdubbeling naar 4 sporen tussen Almere Poort en Almere Oostvaarders. Want wat meneer Tadema niet ziet, is dat een trein die stilstaat, geen ruimte geeft voor de trein die volgt.

Intercity met slakkengangetje

Zeker de intercity ‘s middags vanuit Schiphol ondervindt dit probleem. Ik reis met deze trein dagelijks en de trein rijdt in een slakkengangetje achter de stoptrein uit Utrecht. Deze stopt in Almere Muziekwijk waardoor de intercity sukkelt achter de stoptrein. Dit levert geen tijdwinst op. Terwijl intercity’s voor reiziger die wat langere afstanden leggen, echt ideaal is. Ook als je uit Almere Oostvaarders komt, dan is het ideaal om over te kunnen stappen op een intercity. Het levert veel tijdwinst op en is een comfortabelere manier van reizen.

Uit de voegen barsten

Het spoor tussen Weesp en Almere Oostvaarders barst al uit zijn voegen en er zijn bitter weinig mogelijkheden voor meer treinverkeer. Een uitbreiding is broodnodig, zeker als er ook meer treinen komen die over de Hanzelijn via Lelystad en Dronten naar Zwolle zullen rijden. Tot nog toe zijn er geen berichten over een vertraging in de bouw. Dat zou betekeken dat vanaf 2013 extra intercity’s rijden tussen Schiphol/Amsterdam naar Lelystad en Zwolle. Deze treinen kunnen echt niet achter een stoptrein sukkelen die alle forensen uit Almere bij hun huis moet afzetten.

Teveel stations, te weinig sporen

Een gedeelte van het probleem is dat er teveel stations zijn. Daarnaast ontbreken er extra sporen die het mogelijk maken om meer treinen per uur mogelijk te maken. Het voorstel dat er ligt, is echt minimaal, maar zal echt moeten om de enorme reizigersstroom op te vangen.

Verkeerde adres

Dit keer is Kees Tadema echt aan het verkeerde adres door een petitie te richten aan de NS. Zij zijn dit keer niet schuldig. Ze kunnen gewoon weinig meer treinen kwijt op dit traject. Hij zou er verstandig aan doen, zijn energie te verplaatsen naar Den Haag om geld los te weken voor de noodzakelijke infrastructurele uitbreiding. Dan zou hij alle Almeerders én Lelystad’ers een dienst bewijzen en niet alleen de mensen die op Almere Oostvaarders opstappen.

Flevoland hangt weer goed

Waar dodenherdenking goed voor is. Vorige week zag ik dat de provincievlag van Flevoland verkeerd hing, precies op zijn kop, met het water naar beneden en het gras naar boven. Gisteren keek ik uit op een winderige Hofvijver, waar de vlag keurig met het land naar beneden hing.

Koolzaadgeel

Tussen het gras (onder) en het water (boven) zit geel, dat zou refereren naar de koolzaadplanten die het land drooggemaakt hebben. Recht tegenover het raam waar ik naar buiten kijk, zie ik hem wapperen en ben ik eventjes thuis. In Flevoland.

Mijlenver

De aandacht voor de Amerikaanse verkiezingen verbaast me wel. Voor vele miljoenen zendt de publieke omroep vannacht de stand van zaken van minuut tot minuut uit, de kranten blijven niet achter. Dat terwijl we geen enkele invloed hebben op de uitslag en het directe effect op ons leven minimaal zal zijn.
In zekere zin drijven de televisiewagens mee op de golf van het Amerikaanse verkiezingscircus. Deels omdat het zo lekker hapklaar wordt voorgeschoteld. De verkiezingen in Rusland, Japan of Suriname krijgen minder aandacht, hooguit een paar minuten in het journaal.
Menig Nederlandse verkiezing, waar het gebrek aan opkomst tergend laag is, zou jaloers zijn op de aandacht en batterij dure presentatoren dat naar de electorale plek des onheils is getrokken. De Europese verkiezingen en de verkiezingen voor de Provinciale Staten zijn niet de minste, maar de verslaglegging in tijd en aandacht is slechts een fractie van wat nu door de prairie trekt. Voor de provinciehuizen in Middelburg of Assen staat hooguit een uitzendkracht. De waterschapverkiezingen worden alleen genoemd in de reclamespotjes rond het journaal.
Misschien is het de ver van mijn bed show die heer en meester is bij deze verkiezingen. Elke keer probeert een presentator die er zelf nauwelijks iets van begrijpt, het kiessysteem uit te leggen. Dan stuit hij op de grap, die de grootste grap van het geheel is, de verkiezingen zijn helemaal geen verkiezingen. Er worden alleen een paar mannetjes aangewezen die in december de nieuwe president kiezen. Een oneerlijker systeem om je leider te kiezen, op een dictator en het koningshuis na, bestaat er niet.
Het verschil tussen de Amerikaanse verkiezingen en een dikke soap is dat de kijkers denken dat dit echt is. De werkelijkheid is echter ver te zoeken, zelfs mijlenver over zee.