Categoriearchief: poep

Hondenpoep een probleem

hondenpoep

Altijd trap je op een ongunstig moment in de hondenpoep. Het regent en het is donker. Je ziet je stappen niet goed, blij dat je vooruit komt. De regen in het gezicht en flats. Je voelt dat het niet goed zit. Er zit iets zachts onder de schoenzool.

Volgens dagblad De Pers vanmorgen is het ‘volksvijand nummer 1’. Niet de moslims, niet de hoofddoekjes en ook niet de hangjongeren. Maar: ‘een tsunami aan hondenpoep overspoelt Nederland’, schrijft het gratis krantje. Het artikel verschijnt omdat vandaag in Nieuwengein hondenhaters, hondenbezitters, vertegenwoordigers van gemeenten en wetenschappers bij elkaar. Om te bomen over hondenpoep. Daarom zet ik ook maar eens een boom op. Een boom over het probleem hondenpoep. Lees verder Hondenpoep een probleem

Wilders en de hondenpoep

Nu we toch zo lekker met poep bezig zijn, het lijsttrekkersdebat van Eenvandaag vanavond sprak alleen maar over veiligheid, moslims en allochtonen.

Kappen
Vreemd dat de heer Wilders doorbreekt met zijn geluiden rond moslims, terwijl de gemeenteraadverkiezingen over de losse stoeptegel gaat, de straatverlichting, hoe vaak het groen geknipt wordt, de afvalbelasting, ozb en het vergunningenstelsel van de aanvraag van een dakkapel tot de kapvergunning van een berkenboom.

Terug op het poepverhaal, ik heb mij laten vertellen dat hondenpoep volksergernis nummer 1 is. Wilders zou dus veel beter kunnen scoren met een flinke aanpak van de honden. Immers alle honden veroorzaken poep, iedereen stapt in de drollen van die honden en die drollen zorgen voor een eindeloze hoeveelheid overlast. Mensen hebben er last van en ze voelen zich er onveilig en vies door.

Afschaffen
Afschaffen die honden. Geen enkele nieuwe hond mag het land in. Honden die zich misdragen moeten het land worden uitgezet en een hond die blaft, moet op trainingskamp, ze kunnen best met twee woorden spreken.

Het lijkt er soms op dat de Wildersstemmer een hondenbezitter is, want hij rept geen woord over de hondenpoep. Net als de anderen. Misschien is het een tegelwijsheid: politici kunnen alleen maar grote dingen beloven, want kleine dingen zijn zo moeilijk waar te maken. Het is veel gemakkelijker over de moslim te spreken, dan over de hondenpoep. Bij het laatste moet je namelijk echt iets doen.

En wat die honden betreft: iedereen een poepschep en elke drol die gefabriekt en achtergelaten wordt verhalen op de eigenaar van de hond voor de aardige prijs van 100 euro per drol.

Poep in een poepzakje

De hondenriemen sneden elkaar, alsof het een schaar was. De lange kant van de schaar was bij de hondjes, de korte kant was in de nabijheid van de hondenuitlater.

Hij stond bij het smalle boompje langs de straatkant. Een metalen platje beschermde de boomwortels tegen ruwe voetstappen of het gewicht van auto’s de rakelings de stam konden passeren.

Poepgat
Op het enige stukje grond dat lag tussen platje en boomstammetje, stond het Jack Russeltje. De pootjes gekromd onder het lichaam, de rug zodanig bol dat het poepgat zo dicht mogelijk bij de dumpplaats terechtkwam. Het baasje wachtte. Het andere hondje trok in de richting waar het gezelschap naar toe zou gaan als het hondje klaar was.

De drol viel, maar het dier bleef in de houding staan, nog een stukje viel. Een draadje trok van de drol die aan het achterste bengelde naar binnen. Het dier liep, voorzover dat ging met een drol aan het lijf bengelend. De drol viel en iets verderop, op het metaal van het platje viel de rest.

Hengelen
Het baasje stond al die tijd gedwee om zich heen te kijken. Wat doet hij met deze informatie vroeg ik mij af. De man hengelde in zijn jaszak, grabbelde er een plastic zakje uit en plukt de drollenserie keurig van de grond.

Daarna bengelde het zakje tussen zijn vingers. De honden wilden weer verder. Het baasje volgde.

Haarelastiekje (2)

Hoe een haarelastiekje in de darmen van teckel Sien tot een groot raadsel leidt. Schreef ik gisteren nog trots over de vondst van een trofee, het haarelastiekje dat ze een week eerder naar binnen werkte met de kiwisoep van Doris, vanmorgen lag het blauwe haarelastiekje voor de bench waarin Sien de nacht doorbrengt.

Wat en wie daar voor hebben gezorgd, is onbekend. Blijkbaar heeft de hond vannacht het voorwerp uit haar darmen gekregen (van voren) en compleet afgeleverd voor haar nachtverblijf. Wat ik dan gisteren in haar poep vond, blijft een raadsel. Het zag er precies hetzelfde uit, maar een complete autopsie weigerde ik, voordat ik de drol aan het riool toevertrouwde. De vraag en het antwoord blijven staan en de enige die het antwoord weet, kan alleen met heel lieve oogjes communiceren. In dit geval heb ik daar heel weinig aan.

Ooit waren we van een schaal met vijf kiwi’s, twee kiwi’s kwijt. We vroegen ons af of Sientje deze heel toevallig had opgegeten, maar de onschuld sliep bij haar in haar mandje. Tot we twee dagen later samen de hond uitlieten en een drol haar achterste verliet. De drol werd van boven keurig omhelsd door het stickertje van een kiwi. De dader was ontmaskerd.

Haarelastiekje

Sommige dingen duren langer dan je zou verwachten. Zo at Sientje vorige week donderdag een soep van Doris op. Doris had van haar kiwi een soep gemaakt, compleet met een haarelastiekje erin. Het ding stond even onbeheerd en werd leeggelebberd door de teckel, compleet met elastiekje.

‘Dat wordt wachten en veel kijken naar de poep’, zei ik ’s avonds tegen Inge toen we met de hond liepen. Ik verwachtte het wel wat sneller dan de afgelopen tien dagen, maar vandaag was het eindelijk zover. Bij het uitlaten volgde na een eerste poepronde, een tweede. En daar lag de trofee…

Vreemde poepjes

Een onbekende indringer is onze caravan binnengedrongen. Op ons bed lagen vreemde poepjes, met een uiteinde in de vorm van een slurfje. Vooral de bank heeft als schijtplaats gediend. Op de kleden lagen her en der de magere drolletjes verspreid. Zonder enig verder knaagspoor.
Geruststellend dat in het wilde bos nog dieren leven, maar welk dier het dan is, is de vraag die ons sinds donderdag heeft beziggehouden. Ze zijn te groot en te dik voor een muis, te klein voor een marterachtige. Het enige waar we op konden komen was een eekhoorn. Ook omdat helemaal niets aangevreten of geknaagd was.

Het poepboek komt ook op een eekhoorn met vergelijkbare drollen, uit een inzending van Heleen:
Heel goed mogelijk, ook omdat het dier geen winterslaap houdt en met de koude goed door het geopende raampje voor in de caravan is gekropen. Nu maar hopen dat hij weer buiten is, want uit voorzorg hebben we nu alles dicht gedaan.