Categoriearchief: ouders

Wat? Een teckel! – Sientje (8)

De dag na onze aankoop, kwam meteen de vuurdoop: het voorstellen aan de familie. Inges moeder moest weinig hebben van honden. Mogelijk zou het vertellen dat we hond hadden gekocht, genoeg voor haar zijn om nooit meer langs te komen.

We begonnen eerst maar eens om zonder hond naar Inges moeder te gaan, ook omdat het druk zou zijn op haar verjaardag. Het idee alleen al, was een grote schok. We gniffelden onderweg naar het appartement van mijn schoonmoeder. Ik had het eerste voorstelrondje een paar maanden eerder nog vers in het geheugen.

Er werd mij even flink de les gelezen. Ik moest niet denken dat ik Inge binnen een paar maanden zou meenemen naar Leiden en haar studie mocht niet onder mijn liefde voor haar lijden. Hoe zou ze dan reageren als ze hoorde dat we samen een hondje hadden gekocht. Een teckel bovendien.

Stilletjes hoopten we dat het mee zou vallen. Mogelijk dat de vriend van Inges moeder ons meer informatie over de verkoper kon geven. Hij woonde eveneens in Goor en daar kende iedereen elkaar. Hij kon ons misschien helpen aan de broodnodige achtergrondinformatie.

We lieten Sientje thuis achter in de bench. Wie weet wat ze kon uithalen zo de eerste keer alleen in huis. Zou ze herrie maken of zich juist doodstil houden? We hadden geen idee. Wie weet begon ze heibel te schoppen en raakte ze in paniek zo alleen in een bench gestopt. Niet dat ze veel herrie maakte in ons bijzijn. We hadden nog geen kik uit het dier gehoord.

Bij binnenkomst in het appartement van Inges moeder, maakte ik eerst kennis met Inges oom en tante, de zus van Inges moeder. We konden het niet lang voor ons houden. Het voelde een beetje als vertellen dat er een kindje zou komen.

We zeiden dat we niet zo lang konden blijven en biechtten meteen op dat we gisteren een hondje hadden gekocht. Daarna meldden we ook nog eens dat het draaide om een teckel van 4 jaar oud uit Goor. Het was genoeg voor een doodstille reactie. Alsof de dominee voorbij kwam. Grote ogen keken ons indringend aan. Voor ons bleef er weinig anders over dan een beetje verlegen gniffelen. Bij het horen van de naam Sientje werden de ogen nog groter.

Daarna kwamen de eerste reacties los. Een paar:

  • Waar zijn jullie aan begonnen!
  • Handenbindertje
  • Nog meer een bindertje dan een kind
  • Het is gedaan met jullie vrijheid
  • En jullie kennen elkaar nog maar net

Toen dat een beetje bedaard was, kregen we de kans om het ook wat meer over onze aankoop te hebben. Al bleven de opmerkingen van het begin er zeker nog doorheen druppelen.

We informeerden nog eens goed bij Henk wat hij wist over de fokker. Ergens waren we nog steeds een beetje onzeker over onze aankoop. Wat hadden we in huis gehaald! En mankeerde het dier niet van alles. Immers 100 euro was niet veel voor een teckel. Zeker eentje die pas 4 jaar oud was.

Henk wist wel wat over fokker, maar niet genoeg in onze beleving. Hij kon vooral veel vertellen over de oude, de vader van de fokker waarvan we Sientje hadden gekocht.

De vader van de eigenaar waar wij Sientje vandaan hadden, was ooit begonnen met Rottweilers. Een gepassioneerde hondenliefhebber. De zoon zou het meer voor het geld doen. Niet dat hij slechte honden fokte, maar of ze zo goed behandeld werden? Daar durfde Henk niet veel over los te laten. We deden er zeker verstandig aan de volgende dag naar de dierenarts te gaan.

Inges moeder sprak klare taal. ‘Prima dat je hond neemt, maar hij komt er hier niet in’, zei ze streng. Later wisten we haar wel wat milder te maken. Op de achterbank van de auto zat ze eens naast het dier en voerde Sientje pepermuntjes, waarna ze het afgelikte snoepje zelf in de mond nam. Ook kwamen wel weleens met het dier binnen. Maar toen ze op haar sterfbed in huis lag, vroeg ze of de hond thuisbleef. Die wilde ze er niet bij hebben.

Iedereen die ik later vertelde over onze aankoop, keek mij met dezelfde grote ogen aan. Alsof ik Inge zwanger had gemaakt. ‘Het is net zo’n grote stap als kinderen’, vond een collega bij de dak- en thuislozenzorg. Ik werkte daar naast mijn studie. ‘Je zit nu met handen en voeten aan haar gebonden, joh’, vond hij. Hij grinnikte er plagend bij. Ik keek hem verbaasd aan. Want eigenlijk vond ik het helemaal niet erg dat hij dat zei.

Lees het vervolg: Hét lot uit de loterij! »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

Dik, druk en dronken

image

Een vrouw die zichzelf is kwijtgeraakt en weer op zoek gaat naar zichzelf. Dat is Dik, druk en dronken. Een driedubbele D om aan te duiden dat het de hoofdpersoon teveel wordt. Haar hele leven heeft Janine zichzelf aan de kant geschoven. Eerst voor haar zwemmende broer en later voor de carrière voor haar man, die architect is.

Dan gaat het niet meer. Ze vlucht letterlijk het huis uit. Ze past haar broek niet meer, voelt zich waanzinnig dik en krijgt het niet meer voor elkaar om haar rol als moeder en vrouw op zich te nemen. Ze heeft nooit meer aan zichzelf gedacht, alleen gegeven en heeft heel haar leven in dienst gesteld voor anderen. Het gaat niet meer.

Ze stapt uit de hectiek, vraagt haar man Bram om een beetje begrip en rijdt naar het strand van Scheveningen. Ze overnacht er en ontmoet er een jeugdvriend Marcel van wie ze hoort dat hij heimelijk verliefd op haar was. Ze zag het niet.

Ik hield van hem, bedenk ik nu, in een tijd dat ik nog niet wist wat liefde was. En nu hou ik opnieuw van hem. De situatie is misschien onwennig, maar hij is dat zeker niet. Ongelooflijk hoe snel je weer vertrouwd bent met een oude vriend. Alsof al die jaren niet zijn verstreken. Alsof we gewoon elke week trouw naar toneelles zijn gegaan en nog altijd samen scènes doen. (123)

In gesprek met hem ontdekt Janine wel dat hij doet wat hij altijd wilde doen. Al is zijn leven net zo goed vastgelopen. Hij wil niet teveel werken om zijn kinderen ook te zien opgroeien, terwijl zijn vrouw hem te laks noemt. Het tegenovergestelde van Janine, die juist alle tijd van de wereld heeft voor haar kinderen, terwijl haar man voor het inkomen zorgt.

Een eigentijds dilemma waar vooral veel vrouwen mee worstelen. Doe ik wat ik altijd had willen doen en mijn relatie: is er nog iets intiems in te vinden. Waarom is alles een verplichting geworden. Janine weet op een verrassende manier het leven weer naar zich toe te trekken door te gaan doen wat ze altijd had willen doen. Daarbij accepteert ze wie ze is, dik, druk en dronken. Ze laat zich niet meer het leven dicteren door anderen, maar leeft.

Daarbij blijf ik wel zitten met een boeiende vraag: wat ze wil gaan doen, vraagt wel een enorme hoeveelheid werk en energie. Vindt ze daarmee de rust die ze aan het begin van de roman zoekt?

Nanda Roep: Dik, druk en dronken. Apeldoorn: Uitgeverij Nanda, 2015. ISBN: 978 94 90983 35 2. 276 pagina’s. Prijs: € 19,90. Bestel

Ouderliefde

image

Merelouders roepen bij mij respect op. Geen vogel die meer ouderliefde lijkt te bezitten dan de merel. Hoe ze hun jongen met hand en tand verdedigen tegen elke vermeende dreiging.

Een nietsvermoedend kauwtje aasde laatst op een smerig bakje waarin een frikandel had gezeten. Het lag op de haag voor ons huis. Hij wilde erheen vliegen, maar moedermerel vond dat hij te dicht in de buurt van het nest kwam.

image

Moeder Getelink vloog het dier gillend aan. Vadermerel dook ineens uit het niets en vloog het kauwtje achterna. Daar in de boom, op meer dan 10 meter afstand van het nest en het frikandelbakje, vlogen ze het kauwtje nog steeds aan.

In deze tijd van het jaar hoor je regelmatig de merels gillen. De snelle hoge kreetjes van de alarmroep moeten vijanden verjagen en de andere oudermerel erbij halen om te helpen de bedreiging te verjagen.

image

Gisterochtend liep ik door het park met de honden en hoorde de hoge alarmschreeuw van de merels. Door het hoge bladerdek zag ik een grote buizerd wegvliegen. Het beest was vele malen groter dan de merels. Zonder gene en met een enorme heldenmoed vlogen ze achter de enorme vogel aan.

Ze gilden als ook mensenouders doen: blijf af. Kom je aan mijn kind, dan kom je aan mij. De buizerd maakte geen schijn van kans. En zo vloog de grote vogel weg. Achternagezeten door 2 merels. De ouderliefde van de 2 getelinkjes was sterker dan deze roofvogel.

image

Russische aandelen

image

Dat zijn opa een enorme gierigaard was, ontdekt de verteller van Ik kom terug als hij met zijn moeder naar haar geboortegrond is. Hij werd de Taaie genoemd, jong weduwnaar en bulkend van het land.

Als ze de moeder van de boer in haar geboortehuis ontmoet, komt al snel het echte verhaal. Opa koos voor de centen bij de stormvloed van 1953 en liet de familie van zijn overleden vrouw stikken.

Onterven

Als opa hoort dat zijn dochter een onwettig kind heeft bij een vreemde man, onterft hij haar. Ze moet op een houtje bijten in Nederland, maar haar trots houdt haar overeind.

De raadsels over het vermogen van haar vader blijven de verteller echter achtervolgen. Hoe komt het toch dat er zoveel land opeens is verdwenen na 1917. Het antwoord laat zich raden:

Haar vaders bezit was na de Russische Revolutie verdampt, van de ene dag op de andere. Hij had zijn grond beleend om te speculeren in Russische spoorwegobligaties, tienduizenden kilometers rails werden er onder de laatste tsaar aangelegd, wie een beetje geld had sprong erin. Het keerde goed uit, meer dan land ooit kon opbrengen. Tot de revolutie uitbrak, toen was het niks meer waard. Driekwart van zijn vermogen kwijt. (79)

Die krenterigheid heeft zijn dochter niet van hem geërfd. Zij is het toonbeeld van gulheid als ze geld heeft. Het is een positieve kant die de verteller opdist na een bezoek aan de psycholoog. Hij krijgt daar de opdracht te kijken naar haar goede kanten. Haar gulheid springt overduidelijk in het oog. Als ze geld heeft, deelt ze het met iedereen.

Gulheid

De gulheid wordt alleen verdoezeld door haar trots, ontdekt de lezer in de loop van de roman. In haar trots laat ze haar zoon dure bonbons kopen. Zij heeft zijn studie betaalt, dan kan hij best een lekker doosje bonbons kopen. Daarmee probeert ze iets anders geheim te houden.

Adriaan van Dis: Ik kom terug. Roman. Amsterdam, Antwerpen: Uitgeverij Augustus, 2014. ISBN: 978 90 254 4346 7. Prijs: € 19,99. 288 pagina’s.

Lees ook mijn bespreking van Ik kom terug op Litnet

Introspectie – #WOT

bloembollenHet was op oudejaarsavond. We zaten te wachten tot de klok twaalf zou slaan. De buren waren bij ons. ‘En Jan’, vroeg de buurman. ‘Had je dit jaar nog wat willen doen wat je niet gedaan hebt.’ ‘Ja’, zei mijn vader droogjes. ‘Ik had de bloembollen in de grond willen doen, maar dat ben ik vergeten.’ Mijn buurman begon te lachen. ‘Dan heb je morgen nog wat te doen’, zei hij toen hij uitgelachen was.

De hele maand december lijkt verworden tot een tijd van terugblikken. De winkels liggen voor Sinterklaas al vol met jaaroverzichten en op televisie blikken ze elke dag wel ergens terug. Met als hoogtepunten het jaarlijks terugkerende festijn van de top 2000 en de actie Serieus Request. En onbedoeld blik ik ook terug. Op mijn moment van 2013 en ik stel mijn eigen blogs samen voor Oudjaarsdag met een mooie samenvatting van het jaar.

Genoeg introspectie dus, maar het nadeel van terugblikken is dat je er zo weinig aan kunt doen. Het is gebeurd en je moet weer vooruit. De voornemens opzij schuiven en het gewoon doen, dat is de beste oplossing. Mijn vader kon de volgende dag de bloembollen niet poten, want het vroor. En of hij ze later wel gepland heeft, weet ik niet meer. Het zijn van die dingen die je best mag vergeten. Als je maar niet vergeet te leven.

Bij het terugblikken dit jaar verbaas ik mij voor het eerst over wat ik allemaal gedaan heb en niet wat ik allemaal had willen doen. Dat laatste is misschien veel meer dan ik zou kunnen, maar ik merk nu dat het mooi is om te zien wat je doet. Zo heb ik de doelen bijgesteld. Het zijn er niet veel meer en weet ik dat ik volgend jaar veel zal bereiken. Waarvan bewust leven wel de belangrijkste is.

Voorlezen en opvoeden – #WOT

doris-leest-voor-op-voorleeswedstrijd-schoolVoorlezen hoort bij de opvoeding. Ik lees Doris al voor toen ze nauwelijks een boek kon vasthouden. Nu leest ze zelf, maar ik lees nog elke avond een verhaal voor. Deze weken lees ik de belevenissen van Meester Jaap voor in zijn klas.

Voorleeswedstrijd

In de klas won ze deze week samen met een klasgenote de voorleeswedstrijd. Vanmiddag mocht ze de strijd aangaan met de kinderen uit de andere groepen 5 en 6 van de school. De kinderboekenweek kreeg zo een extra dimensie voor haar en haar klasgenootjes.

Ik mocht erbij zijn. Doris las haar verhaal voor. ‘Meester Jaap eet een plant’ van Jacques Vriens. Een leuk verhaal over Johan die de verleden tijd niet snapt. Aan de hand van een toneelstukje maakt hij kennis met het verschil tussen de tegenwoordige en verleden tijd.

Flink geoefend

Ze had flink geoefend de afgelopen weken. Vanmiddag las ze het erg mooi voor, zonder fouten, met mooie accenten. En in een goed rustig tempo. Ik voelde mij ontzettend trots en filmde het optreden met mijn fototoestel. Het optreden ontroerde mij. Ik kon mijn tranen nauwelijks bedwingen.

Voor mij was ze de prijswinnaar. Natuurlijk ben je als ouder bevooroordeeld. Ik hoorde de anderen en vond hen beduidend minder goed. De jury van vier kinderen en de conciërge waren een andere mening toebedeeld.

Dat kon mij en Doris niet meer het bijzondere optreden afnemen. ‘Volgend jaar ga ik het weer proberen’, zei ze terwijl ze op het bankje zat.