Categoriearchief: opruimen

Kringloopwinkel en ontspullen – Tiny House

De afgelopen 10 jaar is mijn boekenbezit zeker verdubbeld en daar zijn 2 oorzaken van: de kringloopwinkel en boekenveilingen. Over allebei heb ik hier geschreven.

Een prachtige documentaire was er in de week tussen Kerst en Oud en Nieuw op NPO2: Het succes van de Kringloopwinkel. De 5-delige serie van de VPRO volgt 3 kringloopwinkels in Naarden, Steenwijk en Zeist. Prachtig om de mensen te zien in en om deze winkels. Ook de spullen die in de winkels liggen. Ik heb genoten van deze serie.

Ik ben al een flink aantal jaren een grote fan van kringloopwinkels. Op dit blog heb ik er vaak over geschreven. Veel stukken gaan over de boeken die ik aangeschaft heb. Veel veroveringen. Sommige tot mijn eigen verbazing. Voor een koopje ben ik vaak met stapels boeken thuisgekomen.

Ik merkte een jaar of wat geleden dat het hoogfrequente bezoek aan de Kringloopwinkel wel voor andere problemen zorgde. De bibliotheek groeide uit zijn voegen. Er verschenen dubbele lagen boeken. En er belandden veel stapels op de tafel en op de grond in mijn bibliotheek.

Ontspullen en naar de kringloopwinkel gaan, zijn daarom niet de beste combinatie. Zo is mijn bezoek een jaar of 2 ernstig afgenomen. Ik kom er hooguit nog eens in de maand en dan loop ik weleens de winkel uit zonder iets te hebben gekocht. Mijn bezit is daarmee ernstig verschraald.

Als ik nou alles verkoop, heb ik niks meer. Gelukkig hou ik me in…

Leesuitdagingen 2017, een terugblik – #50books

De boekenvraag van Martha waar ik niet omheen kan. Wat is er van mijn leesuitdagingen in 2017 terechtgekomen? Eigenlijk is het me helemaal meegevallen. Ik heb weer lekker veel gelezen. Soms meer dan ooit. Wat van de 1300 pagina’s van de nieuwe Van der Heijden in nog geen week. Terwijl ik overdag gewoon naar mijn werk ging.

De vrees dat ik meer tijd nodig had voor mijn nieuwe huisje dat in de maak is, was ongegrond. Dat is vooral te danken aan de trage voortgang. De bouw van ons nieuwe huisje in Oosterwold zit bij tijd en wijle muurvast. Zoals nu ook het geval is. Het project gaat erg langzaam, zo heb ik genoeg tijd om boeken te lezen.

Dit jaar heb ik echt een paar klassiekers kunnen lezen. Wat dacht je van Robert Pirsigs roman Zen of de kunst van het motoronderhoud? Een boek dat ik nog niet had gelezen. Of Umberto Eco’s De slinger van Foucault. Net als Ik Jan Cremer 2. Werken die ik eindelijk gelezen heb. En wat te denken van Victor Hugo’s De klokkenluider van de Notre Dame, waar ik nu mee bezig ben.

Aan de andere kant zijn er ook heel veel boeken de deur uitgegaan. Ik heb het WNT verkocht, net als de Verzamelde werken van Multatuli. Ook het werk van Lodewijk van Deyssel verdween na een boekenveiling uit mijn bibliotheek. En dan begin ik niet over de pijnlijke afvoer van 8 bananendozen vol boeken naar de kringloopwinkel. Zo beginnen de kasten op zolder leeg te raken. Mijn gedroomde bibliotheek keert weer langzaam terug in dromen…

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. In 2016 nam ik de honneurs waar. Dit jaar nam Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Muurvast – Tiny House Farm

Dan sta je muurvast. Niet achteruit maar ook niet vooruit, maar gewoon helemaal vastgeklemd. De bouwvergunning zou definitief moeten zijn, maar de brievenbus blijft leeg. Je wilt stappen zetten om de grond te verwerven, maar er gebeurt niks. Helaas.

Best confronterend om dan de vraag te krijgen hoe het met je huisje is. Je wilt in tranen uitbarsten: begin er niet over! Ik heb geen idee hoe het met het huisje is. Geen beweging in. Muurvast. Als de muren straks zo vast staan, dan hebben we een heel erg stevig huis.

Gelukkig pak ik hem snel terug. We zitten (nog) niet op de schopstoel. Het geeft weer kans om meer boeken te verkopen en het huis nog leger te krijgen. Want het huis blijft vol. Het lijkt niet leger te worden. Vooral de zolder is een plek die zo vol staat, dat de vele dozen boeken die ik afvoer, bijna niet waarneembaar zijn.

Dus misschien staat het wel op meer plekken vast…

Verzendhuis De Wit – Tiny House

De veilingen op catawiki gaan een week later vergezeld met een de status van een heus verzendhuis. De pakketten moeten op de post. Soms naar Canada of wat minder ver: naar België of gewoon in Nederland.

Dordrecht en Hellendoorn, deze week. Zo verdwijnen de vele delen van mijn literatuurgeschiedenissen in een grote doos. Ik leef nog altijd in de veronderstelling dat dit niet het maximumgewicht van 30 kilo overschrijdt.

De lading past echter onmogelijk in een bananendoos. Alleen een grote verhuisdoos kan het qua volume aan. Maar het gewicht is niet te tillen over de versgeschilderde trap.

Dat valt tegen. Ik krijg de doos nauwelijks naar beneden. Treetje voor treetje sjouw ik hem omlaag. Beneden toch maar op de personenweegschaal tillen. Wat zegt hij tot mijn grote schrik: 34 kilo!

Dat gaat niet lukken. Nadenken hoe we dat nu gaan aanpakken. Gelukkig lukt het om de verzending in 2-en te splitsen en via DHL te versturen. Een heel werk om alles in 2 passende dozen met het goede formaat te krijgen.

Dan verdwijnt alles achter een dikke laag plakband. Zo zit alles goed verzekerd in de dozen. Ik moet er niet aan denken dat er iets met de lading gebeurt.

En zo eindig als een volleerd verzendhuis. Alles verdwijnt op de post. Op naar de volgende veiling. Volgende week gaan er weer 2 kavels van mij in de veiling.

Wegbrengen – Tiny House Farm

Best vreemd dat de plaats waar je zoveel vandaan haalde, de plaats wordt waar je dingen naartoe brengt. Vorige week vrijdag heb ik de stapel boeken die we meerdere keren naar boekenmarkten sleepten en waar we ze niet kwijtraakten, gebracht naar de Kringloop.

8 bananendozen vol met boeken. Ik kan het zelf ook nog niet helemaal geloven. En het zijn er eigenlijk maar een paar als ik om me heen kijk in de boekenkasten. De stapels eerst uitgezocht. De boeken waar ik nog wat verkoopkans in zie, apart gehouden. Die zijn voor de volgende run.

Daarna alles in de auto geladen en naar de kringloopwinkel gereden. Zeker, je kunt het ook op laten halen, maar ik wil het zelf regisseren om ervan af te zijn. Vrijdagmiddag schijnt het drukste moment van de week te zijn. Daarom geen hoffelijk ontvangst, maar zelf de dozen naar binnen sjouwen.

Maakt het wel lastig. Anderen kijken anders tegen die stapels dozen aan dan ik. Is een stuk loslaten. Al had ik het bijvoorbeeld erg gewaardeerd als je bij het inleveren een waardebon krijgt voor een kopje koffie of een gebakje. Gewoon om even te vieren dat je hebt losgelaten.

Boeken verkopen op straatfestival Delden

Het straatfestival in Delden. Vorig jaar hebben we er ook gestaan met onze boeken. We willen van de boeken af en zoeken een goede bestemming. Daarom staan we dit jaar met boeken op de kunstmarkt in het Twentse Delden.

Lastig te bepalen wat je moet meenemen. Welke boeken laat je thuis en wat laad je achterin de auto. Zo rijden we zondagochtend weg uit Almere met 8 dozen boeken. Bananendozen, de mooiste dozen om boeken in mee te nemen. Een beetje willekeurig wat we hebben ingeladen.

Het zonnetje schijnt nog waterig door de ochtendmist. Ik heb vanmorgen vroeg buiten gelopen met de honden en was onder de indruk van die zon. Dwars door de zon vlogen een stel ganzen. Je kon er zo mooi in kijken, de ganzen leken schaduwen op het licht. Het gaf de ochtend extra glans.

Het is nog best druk op de snelweg, zeker daar voorbij Deventer. Er rijden erg veel auto’s. Maar we blijven rustig. Een volgeladen auto. Terugblikken moet met de zijspiegels. De binnenspiegel kijkt uit op de stapel bananendozen achterin.

Als we Delden binnenrijden, vinden we snel ons plekje. Vrijwel hetzelfde plaatsje als vorig jaar. Alleen hebben we nu alle ruimte aan weerszijden van ons kraampje. We kunnen snel in en uit lopen. Snel laden we de auto uit en Inge parkeert hem in de zijstraat. Allemaal nog voor het tijdstip dat je er niet meer mag staan met je auto.

Vrijwel meteen komt de handelaar van vorig jaar langsgelopen. Hij staat iets verderop. Vorig jaar kocht hij nog de halve kraan leeg, nu blijft het bij 3 boeken voor 7,50 euro. Ik mats hem in de prijs.

Daarna is het stil. Ik moet nog enkele boeken prijzen. We selecteren snel een paar dozen met euroknallers. 2 voor 1,50 euro. De prachtige Verkade-albums krijgen mooi prijzen voorin.

Ik merk vrijwel meteen dat het niet zo loopt als vorige keer. Snel bijprijzen. Maar goedkoper hoeft niet te betekenen dat mensen ook sneller kopen. De koop is van veel andere dingen afhankelijk. Veel weifelende mensen of mensen die herinneringen ophalen bij boeken. Die hebben wij ook ergens op zolder liggen. Of die hadden wij vroeger thuis. Ze bladeren door de boeken, maar kopen ze niet.

Naast ons begint de Chinees zijn eten te bereiden. Het loopt er langzaam maar zeker vol met mensen die een loempia halen of een bakje saté. Dan staan ze al kauwend en met vette vingers bij ons boekenkraam. Soms bladeren ze in een boek. Als de snack op is, gaan ze weer verder. Zonder iets te kopen. Een vingerdruk in het boek achterlatend.

Het is wel heel gezellig. De drakenman vind ik het meest bijzondere. Ik zie hem achter een grote stellage lopen. Als op het plein voor het Zoutmuseum is, geeft hij een korte act. Hij laat de draak vuur blazen. Het fabeldier met grote gele ogen heeft verder de gedaante van een skelet. Een hele stellage met touwen en katrollen, brengt het monster in beweging. Een klein blaasbalgje geeft de lucht om met vuur te kunnen blazen. Het ziet er levensecht uit. Ik ben onder de indruk van deze act straattheater.

2 dames met grote brillen op hun neus, ze hebben wel iets van mieren, lopen voor en achter iemand en nemen zijn ritmiek over. Het geeft een heel grappig effect. Of de 2 supergrote bloemen die door de straat lopen en je water geven. Net als de rokende stoomtrein die voor een heel groot wiel rijdt. Een mooi effect als zoiets geregeld voor je kraam langsrijdt. Het maakt het Deldense straatfestival extra leuk. Net als de vele voorstellingen op het plein bij de waterpomp.

Lees morgen het vervolg: Vreselijke ontdekking