Categoriearchief: opruimen

Kapotte boormachine – Tiny House Farm

Een paar weken geleden verkochten we onze boormachine. Hij was te zwaar voor ons en voor ons nieuwe huis wilden we de andere boormachine gebruiken die ook nog hadden. De boormachine – een heuse boorhamer om in het beton te kunnen boren – leverde niet zoveel op, maar we waren hem kwijt.

Een oud mannetje in een scootmobiel kocht hem, mopperend dat het te duur was en twijfelend of hij wel in beton kon boren. Hij zou de resterende 5 euro een week later door de brievenbus doen. Als de uitkering voor de volgende maand binnen was. Maar hij had zoveel te boren dat hij hem nu echt nodig had.

Of hij blij was met het koopje of dat hij echt uit de brand was, was mij niet duidelijk. Ik voelde me – eerlijk gezegd – een beetje door hem besodemieterd. Die 5 euro hebben we nooit meer gezien en dat wisten we eigenlijk toen hij al wegreed.

Dat beeld. Van de boormachine die we hebben weggedaan, kruipt de laatste 2 weken geregeld door mijn hoofd. Zeker de boormachine was veel te zwaar om in ons houten huisje te gebruiken, maar precies met al dit werk heeft de andere boormachine het opgegeven. Hij doet het niet meer, wat we er ook aan doen. Hij heeft de geest gegeven.

Moeten we nu een nieuwe boormachine kopen? Want we moeten toch best veel doen aan werkzaamheden in huis. We hebben hem laatst geleend bij de buurman. En voor dit weekend hebben we hem van andere een buurman iets verderop geleend. We mogen hem even gebruiken van hem. Dat is onwijs tof. Dus voorlopig gaan we het op die manier proberen. We zullen eerst maar eens kijken of we het zo redden. Of dat we echt niet zonder kunnen.

Al blijft dat beeld van die veel te goedkoop verkochte boormachine door mijn hoofd spelen.

Komen tot de kern van je bezit – Tiny House Farm

Alle zeilen zetten we bij voor de overdracht van ons oude huis. Volgende week is het zover, dan zitten we bij de notaris. Maar daarvoor moeten we wel een heel leeg huis opleveren. Het gaat gestaag, het leeghalen van 12 jaar verwoed verzamelen. Ik sta er best versteld van wat wij allemaal in huis hebben gehaald.

2 jaar opruimen

En dan zijn we al meer dan 2 jaar bezig met opruimen. Het begon aarzelend, niet teveel en met veel emotie. Rommelend in stapels papieren, veel inscannen en vast willen houden. Opruimen is eigenlijk afscheid nemen. Soms komen er zelfs herinneringen naar boven waarvan je niet meer wist dat ze er nog waren.

Het huis verkoopklaar maken, was al een hele uitdaging. Maar daar hoefde ik mij alleen te houden aan de capaciteit van de boekenplanken die er hingen. Nu ga ik kleiner wonen, dat betekent dus dat er nog meer boeken wegmoeten.

Schillen van de boekenvrucht

Een moeilijk proces, want hoe meer je schiltvan de boekenvrucht, hoe meer je tot de kern van je boekenbezit komt. De kern van boeken die je het liefst de hele dag bij je zou willen houden. En dat is niet makkelijk. Want welke boeken mag je echt niet missen en welke zijn toch niet zo belangrijk om te bewaren. En bewaar je een boek dat je al gelezen hebt of juist een boek dat je nog moet lezen?

Er is weer een schifting geweest en mijn oude studiemaat komt dit weekend weer een flinke stapel dozen met boeken halen. De rest staat nog in de container naast ons nieuwe huisje. Ik ben al heel ver met de boekenkasten en dan komt het spannendste: voor hoeveel boeken heb ik straks nog een plekje.

Zoveel meer

En dat waren alleen de boeken. Er is nog zoveel meer. Een stapel gezelschapsspelletjes, servies, bestek, pannen, posters, schilderijen, knuffels, voetenbankjes, krukjes en dekentjes. Nooit geweten dat we zoveel dekbedden hebben. En hout. Wat veel hout hebben wij! Plankjes, panelen en balken. Er is zoveel. Ik kan er misschien nog een hele schuur van bouwen.

En wat staat er veel in de schuur. Ik heb de laatste dagen best vaak uitgeroepen: waarom hebben we een schuur. Kan alles wat daarin staat niet in de vuilnisbak. Het lijkt wel of een schuur de plek is om dingen neer te zetten die eigenlijk weg moeten. Daarom misschien toch een kleiner schuurtje bouwen, straks bij ons nieuwe huisje.

En zo ruimen we op voor de laatste fase in. Al weet ik dat de echte laatste fase is als we de container voor ons roze huisje weghalen.

Adres: Het roze huis – Tiny House Farm

Het project nadert meer en meer zijn voltooiing. Natuurlijk moet er nog onwijs veel gebeuren en de laatste loodjes zijn het zwaarste. Dat merken we wel. Meer dan 2 jaar zijn we met de Tiny House Farm bezig.

Het huis is steeds meer af en het huis waar we weggaan, wordt steeds leger. Toch is het nog steeds erg vol. Er moet nog zoveel weg. Bijna niet te vatten, maar het zal toch moeten gebeuren.

We zoeken nog naar idee├źn. Misschien een openstelling van ons oude huis in augustus, waarbij iedereen mag langskomen om iets op te halen. Goed idee? Ik weet het niet. We hebben nog flink wat boeken liggen, maar ook heel waardevolle boeken. Ik merk dat het steeds moeilijker wordt. De schifting steeds dunner. Er blijft bijna niks over.

En dan is er de bouwplaats zelf nog. De projecten die snel moeten gebeuren: het sausen van de muren. Dat is het belangrijkste. Dan moeten we een platje achter het huis bestraten, meter of 5 breed en 4 meter diep (schat ik globaal in). En als laatste belangrijke actie: het maken van een hek op het roodkavel. Er lopen namelijk al vreemde honden in onze tuin. Iets waar onze teckels denk ik wel een mening over hebben.

Heel vaak rijst de vraag op wat de naam van ons huisje is of wordt. Ik weet het niet, om heel eerlijk te zijn. Moet het huis een naam krijgen of volstaat het zo. Ik ben een beetje geneigd tot het laatste. Veel mensen komen al een kijkje nemen. Er verschijnen zelfs selfies van mensen voor ons huis. Wat een eer.

De echte naam van het huis, laat zich niet raden. De meubels voor de badkamer werden afgelopen week geleverd. En op de pakketten stond naast de naam van onze bouwer, ook heel duidelijk waar de dozen moesten worden afgeleverd: Roze huis.

Precies wat onze bedoeling is met de keuze van de kleur. Het is vrolijk en het valt op. Dat scheelt heel wat speurwerk. Daarom bellen we de Ikea binnenkort ook op voor de levering van de keuken. Mochten ze de Vuursteenhof niet vinden, dan moeten ze gewoon bij het Roze huis zijn.

50 dozen boeken – Tiny House Farm

Het huis raakt leger en leger. De afgelopen maand hebben we doorgepakt. De bibliotheek geschift. Alleen de boeken die ik wil houden. Een grove schifting, maar nog teveel voor na de verhuizing.

Naast de veiling en verkoop van de meest kostbare boeken, heb ik geprobeerd om zo snel mogelijk een deel af te stoten. Met pijn in het hart, maar geholpen door een goed doel, is het gelukt. Ik heb in nauwelijks een maand tijd maar liefst 48 volle bananendozen afgevoerd. Ze gaan naar een vriend die ze verkoopt op een markt voor de kerk in Woubrugge.

Hij is 2 keer langsgeweest om de enorme schare aan boeken op te halen. Het is ook nogal wat. Alles door elkaar, zoals ik het zelf noem. Er zullen zeker ook bijzondere boeken tussen zitten. Ik hoop dat hij ook die extra schifting maakt. De 2e hands boekenmarkt is namelijk best wel apart.

Niet elk boek is niks waard, zoals je in deze tijd weleens denkt. Ik heb via boekwinkeltjes een paar boeken voor mooie prijzen verkocht. Andere gingen wat minder goed weg, maar ondanks dat ben ik niet ontevreden over de verkoop.

De fase van het wegdoen is weer een nieuwe fase. Ik heb ook heel veel orgelboeken en muziek weggedaan. Ook dit is goed terecht gekomen. Ik leer dat afstand nemen niet alleen draait om geld krijgen voor iets, maar ook om het iemand te gunnen en blij mee te maken. Dat helpt heel erg mee.

De orgelmuziek is ook goed terecht gekomen, dat weet ik zeker. Net als die 48 bananendozen vol met boeken. Ze zullen in juni op de kraam liggen en als je in de buurt bent, ga gerust neuzen. Ik mag er van mijn oude studievriend niet komen.

Dus ga voor mij! Misschien vind je wel het boek dat je altijd had willen hebben…

Lichtschakelaar op toilet – Tiny House Farm

Paar dagen flink aan het opruimen geweest. Alles teruggebracht tot proporties om het huis straks ook voor kopers aantrekkelijk te maken. Verder allemaal kleine dingen die zijn blijven liggen oppakken. Kleine reparaties zoals een paar stukje plintjes vervangen. Of eindelijk een goede lichtschakelaar op het toilet.

Als het allemaal gedaan is, kijk ik heel trots naar hoe het is geworden. Ik kan er dan best van genieten en vraag me steeds weer af waarom ik het niet eerder heb gedaan. Alsof een koper meer noodzaak is dan jezelf. Ik kan er ontzettend van genieten om te zien hoe leuk ons huis eigenlijk is. Dan weet ik meteen ook weer waarom we hier zijn gaan wonen.

Al dat opruimen en geklus mat wel af. Ik reed gisterenochtend naar het recyclingperron. Ik was er al voor openingstijd en sloot aan in het rijtje auto’s dat al stond te wachten. Een man achter mij stapte uit en vroeg waar wij allemaal op wachtten. Hij vreesde dat de deur gesloten zou blijven, maar toen begon de stoet al te rijden.

Ik ontdek deze dagen dat ik er niet zo goed in ben om mijn aandacht te verdelen. Het schrijven gaat mij niet zo goed af. Ik mis de rust in mijn hoofd om de gedachten even toe te vertrouwen aan het papier. Zo wacht de nieuwe roman van Jan van Aken om een recensie, maar ik krijg het niet voor elkaar.

Overal waar ik kom, moet ik opruimen. Niet goed voor mijn rust, wel voor een leeg huis!

Graafmachines en boeken – Tiny House Farm

Op de dag van onze eerste bijeenkomst met alle toekomstige bewoners in het nieuwe jaar goed nieuws: de graafmachines zijn begonnen met het afgraven van de toekomstige weg. Het begin van onze Vuursteenhof is een feit.

Op het dronefilmpje dat buurman Juup Dales plaatste die middag, zijn al de eerste contouren van de weg te zien. Een mooi gezicht om na zo lang wachten ook de echte eerste stappen te zien.

De eerste beelden van de graafmachine en de sleuf in wording, doen mij wel wat. We zijn al bijna 2 jaar bezig met dit project. Na de handtekening bij de notaris vorige week woensdag is dit de volgende stap. Volgende week meet de Geologische dienst ons kavel af. Zo krijgt ons eigen plekje zelf vorm.

Thuis is het vooral hard werken. Ik heb deze maand wat dagen vrij genomen om het huis leeg te halen en geschikt te maken voor de verkoop. Dat betekent dat ik mij ontdoe van ongeveer de helft van mijn boeken. Zo ruimend ontdek ik dat het wel een beetje uit de hand gelopen is. Stapels boeken, dubbele rijen in de boekenkasten en overal tussen gedrukt.

Feit is dat we veel boeken hebben. Het blijven er ook veel, alleen het worden er iets minder. De keuze is niet minder moeilijk. En ik merk dat het opruimen mij best veel energie kost. Zo neem ik beetje bij beetje afscheid van een mooie verzameling. En ik hoop een kern te behouden die ik nog meer kan koesteren dan voorheen.

Gelukkig is er heel positief gereagereerd op Facebook op ons oproepje wie de boeken wil ophalen. Een studievriend komt ze nu halen en dat maakt het wel wat makkelijker. Ze gaan naar een goed doel.