Categoriearchief: olie

Rollator op keukenolie

Precies voor mijn neus schuifelt ze naar de balie. Ze ziet niks of niemand staan. De rollator die ze voor zich uit duwt, parkeert ze even ter zijde. Met haar armen leunt ze op de balie. ‘Ik moet over 3 dagen terugkomen. Dan kunnen ze de prop eruit spuiten.’ De vrouw achter de balie knikt. ‘Keukenolie zei die. Ik moest keukenolie gebruiken. Maar dat bestaat helemaal niet. Wel slaolie, zonnebloemolie of olijfolie. Maar keukenolie bestaat helemaal niet.’

Ik begin al een beetje ongeduldig te wippen met mijn jeugdige benen. Het ene been laat ik even leunen en het andere daarna. 11 uur heb ik afgesproken en het is ondertussen 11 uur. Ik weet dat het altijd uitloopt. Maar ik wil op tijd zijn.

‘Het is ook zo’n grapjas. Die dokter’, vervolgt ze. Ze neemt een nog gemakkelijkere houding aan op de balie. ‘Zo zei hij laatst: mevrouw dat gaat wel over voordat u een jongetje bent. Ik snapte het niet. Pas later begreep ik het. Heel grappig.’ De receptioniste knikt. ‘Maandag?’

Achter mij komt een meneer te staan. Hij wacht ook op zijn beurt. De rollator lijkt geen haast te maken. Ze duwt haar grote bril weer in de richting van haar voorhoofd met een vinger.  ‘Nee, doet u maar dinsdag. Maandag ben ik jarig. Ja, het zit zo. Mijn zoon vroeg wat ik wilde hebben. Nou ik heb al jaren deze rollator. Hij is van mijn man geweest.’

Ze kucht eventjes. ‘Hij is er niet meer.’ Nog een keertje kucht ze. De receptioniste kijkt haar afwezig aan. ‘Ach van mij hoeft het niet hoor. Deze is nog prima. Maar mijn zoon wilde zo graag een mooie voor mij. Dus ik krijg een nieuwe.’ Ik zie de sticker op het metaal van de rollator. De naam van een verzekeringsmaatschappij prijkt erop.

‘Dinsdag 11 uur?’ ‘Nee, doet u maar ‘s middags. Dan kom ik met mijn nieuwe rollator. Is wel zo makkelijk. Tot die tijd doe ik elke dag een druppeltje olie. Ik zal wel slaolie doen. Of niet?’ De receptioniste knikt. ‘Dinsdag 13 uur.’ ‘O, dat komt goed uit. Dan is de thuiszorg net weg.’ De receptioniste schuift het papiertje met datum en tijd over het hout van de balie.

‘Keukenolie’, mompelt ze. Dan schuifelt ze met de traagheid van een schildpad achter haar rollator aan. Zou de snelheid toenemen met een nieuw exemplaar. Ik vraag me af wat het verschil is tussen de rollators.  Sneller zal ze er niet door lopen. En het comfort zal niet wezenlijk anders zijn. Zelfs de handrem naast het handvat zal op de nieuwe zitten.

Ongeduldig kijkt de receptioniste me aan. ‘Ja,’ zucht ik. ‘Ik had om 11 uur een afspraak.’ De klok tikt al over de tijd heen. ‘Gaat u maar zitten in de wachtkamer.’ Ik loop in de richting waar de rollatorvrouw een paar minuten geleden vandaan kwam. Achter mij schuiven de glazen deuren op en vertrekt de slak in de richting van huis. De rollator zucht en kreunt onder de laatste meters die zijn geteld.

Olie stroomt uit lek en waar is de oplossing?

De ramp met het olielek in de Golf van Mexico duurt al 85 dagen en de oplossing is nog steeds niet gevonden. Er stroomt veel olie de zee in. Een probleem vormt de diepte. Het lijkt of er geen middelen bestaan voor de bestrijding van een ramp op grote diepte. Ondertussen vervuild een enorm gebied. Of iemand dagelijks een paar liter olie over zijn moestuintje giet.

Ik schreef al in mei dat ik hier heel verdrietig van ben. Zeker ook omdat je er zo weinig aan kunt doen. Verantwoordelijken lijken machteloos toe te kijken en BP bekommert zich enkel over de rekeningen die het moet betalen. Over de hoeveelheid olie die in zee is gestroomd kan het bedrijf alleen maar zeer ruwe schattingen maken: tussen de 300 en 600 miljoen liter ruwe olie. Hoeveel het bedrijf intussen kwijt is aan de bestrijding weet het wel erg goed: 3.12 miljard dollar. Ook is de beurswaarde van het Britse oliebedrijf flink gekelderd.

De echte rekening is nog niet gepresenteerd. De enorme – blijvende – schade aan natuur en leefmilieu van heel veel dieren. De prachtige moerasgebieden rond New Orleans kennen we straks alleen maar van flickr-plaatjes. Ondertussen uiten Nederlandse wetenschappers hun zorgen over alle booractiviteiten die BP in het gebied rond het lek pleegt. Ze waarschuwen dat al het gewroet, geboor en gehak in de bodem wel eens een veel groter lek en daarmee grotere ramp kunnen veroorzaken. Het gesteente is daar aardig poreus en de krachten van het gas en de olie zijn ongekend.

BP rotzooit ondertussen met de nieuwe kap. De test is uitgesteld. Dus wanneer het allemaal goed opgevangen en afgevoerd wordt, is de grote vraag. De klok tikt, elke minuut is weer wat geld op de onbetaalbare rekening. De ruwe olie verwoest de natuur blijvend. En het orkaanseizoen begint. Net als alle anderen, kan ik machteloos toezien en eindelijk hopen dat er snel iets gebeurt. Zeker is dat zo’n ramp helemaal nooit meer mag gebeuren.

BP kan het niet alleen in Golf van Mexico daarom mislukt Top Kill

De operatie Top Kill van het olieconcern BP op de bodem van de Golf van Mexico is mislukt. Als je depressief wilt raken, hoef je maar een halve minuut naar de webcam te kijken op anderhalve kilometer diepte in de Golf van Mexico. De olie en het gas stromen met een noodgang uit het gat en de stroom houdt niet op.

Klassieke ramp

De ramp duurt nu al 5 weken en lijkt niet te stoppen. En deze ramp is een klassiek voorbeeld hoe rampen verlopen. Het olieconcern tobt al weken om het gat te dichten. Nationale en internationale hulp blijft achterwege, terwijl hier wel een ramp van wereldformaat zich aan het voltrekken is. President Obama mag het wel ‘hartverscheurend’ vinden, hij zal wel de regie in handen moeten nemen en internationale hulp moeten inschakelen. Misschien dat zo iets van de machteloosheid verdwijnt.

Wakker liggen

De ramp op de bodem van de Golf van Mexico houdt mij geregeld wakker. Het verontrust me dat hier een enorm stuk van de aarde enorme schade oploopt. Onherstelbaar klinkt misschien zwaar in de oren, maar een herstel duurt decennia, misschien wel eeuwen. De ramp past zeker in de rij met andere grote rampen zoals Tjernobyl.De Russische autoriteiten lieten niemand toe, maar iedereen had er last van.

Meest rampzalige ramp

Wat bij deze ramp wel één van de meest rampzalige elementen is, is de communicatie. Het spel dat het olieconcern speelt gedurende deze ramp, laat zien dat de organisatie vrijwel machteloos staat toe te kijken bij deze ramp. In eerste instantie werd verteld dat de techniek zou voorkomen dat er olie in het water terechtkwam. Het boorplatform zonk en er voltrok zich een ramp na de ramp.

Minder rampzalig voorstellen

BP stelde het allemaal minder rampzalig voor, inderdaad er lekte wat olie uit de bron, maar het viel mee. In de dagen en weken erna stelde het olieconcern dagelijks de cijfers bij. Het zou om ongeveer 100.000 liter ruwe olie per dag gaan. Dat het uiteindelijk 5 keer meer was, kwam pas vele dagen en liters olie later aan het licht.

Slecht rampmanagement

Dat het olieconcern ook weinig raad weet met de situatie toont een uitermate slechte beheersing van het rampmanagement. Oplossingen om ondergrondse lekkages aan te pakken, lijken er niet te zijn. De olieboorders lijken ter plekke de oplossingen te bedenken. Een mooie vorm van creatief opportunisme, maar een slechte manier om een crisis te lijf te gaan.

‘Hartverscheurend’

Met het typeren van de huidige situatie als ‘hartverscheurend’, laat president Obama ook zien dat hier zich een ramp voltrekt. Het voelt als het dier dat zijn eigen nest aan het bevuilen is. De zucht naar olie en kortzichtige kijk op snelle winsten, veroorzaakt deze ramp. Het begint natuurlijk met de eerdere fasen: het aanboren van de bron en de bouw en onderhoud van het olieplatform zelf. Hier is klaarblijkelijk niet voor degelijke en duurzame oplossingen gekozen. Dat een ramp als deze zich nu volstrekt, toont dat het concern onzorgvuldig heeft gehandeld.

Niet te managen

Dat de ramp in alle opzichten niet te managen is en zelfs de communicatie achter de feiten aanhobbelt, vind ik niet goed te praten. Nu is actie geboden, dan kan het zwartepieten altijd nog later. Ik zou de internationale hulp zeer snel inschakelen voordat zich taferelen voltrekken zoals destijds bij Tjernobyl. Het lijkt er verdacht veel op dat de Amerikaanse overheid even hardleers is. Zeker na de orkaan Katrina en de komst van een andere president, had ik hier veel verwachtingen van. Maar de machteloosheid overheerst.

Oliebollenmix

Een leeg schap, iets verderop weer een leeg schap. Alle pakken met oliebollenmix zijn uitverkocht in de Albert Heijn van Stedenwijk. Ik vervloek de man die de voorraden beheert, altijd komt deze vestiging tekort wat anderen goed op voorraad hebben. Oudjaarsdag is net begonnen en de oliebollenmix is op. Het moet een man zijn die deze voorraden beheert en een vriendje van de manager, want ik had deze man allang van zijn taak ontdaan.

Doorgereden naar de volgende dichstbijzijnde winkel, ook een Albert Heijn. Ik vlucht de winkel in, trek een scanapparaat mee in mijn haast en ren in de richting van de bakproducten. Een leeg schap, alleen de bakmix is royaal vertegenwoordigd.

Een vakkenvuller loopt mijn richting op. ‘Ik zoek oliebollenmix, is die er nog?’ vraag ik met haast in mijn stem. De jacht is geopend, daar kan geen crisis tegenop. Zelfs een recessie bestaat niet meer in mijn gedachten. Hamsteren is het toverwoord.

Een andere jongen met een wagentje vol met plastic vulbakken loopt mijn richting op. In de bovenste bak liggen pakken die op mijn oliebollenmix lijken. De vakkenvuller kijkt mij lodderig aan. ‘Als ze er niet meer staan, zijn ze op.’ ‘Nee, daar aan de kopse kant liggen er nog’, snelde een stem achter mij.

Een rondborstige dame gehuld in een strak krijtstreeppak, helpt mij uit deze brand. Mijn tekort wordt ter plekke opgevuld door de manager. Zij heeft haar voorraad wel op orde. Ik bedank haar voor haar attentie, maar ze heeft zich al omgedraaid en corrigeert haar jongens op klantvriendelijkheid en inleven in de klant. Iets waar Albert Heijn heel sterk in schijnt te zijn, las ik laatst.

Als ik bij de kopse kant sta, naast het toiletpapier twijfel ik over Honig of Koopmans. Ik neem de Koopmans mee. Bij thuiskomst blijk ik het verkeerde pak te hebben meegenomen. Het geeft niks, oliebollenmix is oliebollenmix.

Het eindresultaat in drie schalen.

Vlieg naar de Noordpool

Het Wereldnatuurfonds leidt achttien jonge mensen op tot ambassadeurs om het veranderende klimaat op de kaart te zetten, meldt NRC Next vanmorgen. De achttien jongelui maken een poolreis om te zien dat het ijs voor hun ogen wegsmelt.
Je moet het zien, een voorbeeld hebben, om het te duiden, is de gedachte. Je gaat minder autorijden als je een ijsbeer door het ijs ziet zakken, terwijl zijn jong van hem afdrijft op een schotsje groot als een pantoffel. De pantoffel wordt alsmaar kleiner en kleiner, tot het dier verzuipt.
Neem daarom iedereen mee naar de Noordpool en we zullen vanaf die dag zuinig zijn met het milieu. Geschrokken door de ervaringen die we onderweg tegenkwamen. De verbrande kerosine zorgt voor voldoende nieuwe warmte om minstens de helft van de reizigers een schok te bezorgen. De hele Noordkap is dan gesmolten op de warmte van al die anderen die uit waren op een schrikervaring.

Ik geloof niet in ambassadeurs die het minder-evangelie op basis van een bezoekje aan de Noordpool overtuigend kunnen brengen. Het milieu is een veel te ver van mijn bed show. Het artikel beschouwt aanverwante onderwerpen als de dure olie en de voedselcrisis als concurrenten, terwijl ze juist een aanvulling op het verhaal vormen.
Heel ordinair gezegd: de wereld kan het niet aan als elk mens vijf keer per jaar een vliegreis maakt voor een vakantie naar de zon. De olieprijs stijgt en zal alleen maar stijgen omdat de vraag toeneemt en er niet meer olie is. De boel gaat op. De schok is er pas als alles op is. Tenzij verstandige mensen opstaan en de wereld, en vooral de mensen op die wereld wakkerschudden. Tot die tijd zoeken achttien jonge ambassadeurs vergeefs in het poolijs naar een ijswereld die zij nooit gekend hebben en nooit zullen kennen.