Categoriearchief: nrc next

Idealen, dromen en verhalen kunnen democratie redden

Een interessante wedstrijd natuurlijk van nrcxnext: schrijf iets over de staat van de democratie. De hoofdprijs: een kunstzinnig hoofddoekje. Aangezien ik niet met het idee rondliep mijn vrouw te sluieren, heb ik maar geen bijdrage opgestuurd.

Dat zegt niet dat ik geen mening heb. Ik worstel de laatste tijd met de verschuiving van politiek klimaat en mate van verdraagzaamheid. Iedereen vindt iets en interpreteert het uit zijn beleving. Vaak beginnen de poppetjes dan te dansen. Je treft ze overal aan, de PVV-stemmer die uit onvrede, woede en frustratie zijn stem heeft weggegeven. Ze zijn het met de extreme Islam-punten niet eens, maar ze hopen dat hij een andere politieke wind laat waaien.

Dat die wind stinkt, ruiken ze niet. Als je iets bestrijdt, dan gebeurt er iets aan de andere kant. Actie is reactie, vertelt een natuurkunde-wet. Helaas weten politici hun potentiele stemmers hier niet meer van te overtuigen. Wilders overtuigt ook niet; hij schreeuwt en zendt voortdurend zijn boodschap. Het gaat bij hem om de politieke boodschap en niet om het concretiseren van wat hij roept. Dat kan op termijn alleen maar teleurstelling opleveren. Maar zo ver is het nog niet.

Idealen, dromen en verhalen kunnen de democratie redden. Met mopperen kom je niet ver.

Meetbaar geluk

Prachtig altijd om het resultaat van een geluksonderzoek te lezen. Vandaag meldt de blog van nrcnext het volgende gelukkige mensen:

  • komen om 17.42 uur thuis van hun werk (vertrektijd ‘s morgens van huis mis ik hierbij);
  • spelen 2 uur per dag met de kinderen;
  • zijn korter dan 1 jaar getrouwd;
  • eten 5 keer per week een warme maaltijd;
  • werken iets meer dan 7 uur per dag.
Laat hiervan nou niks overeenstemmen met mijn werkelijkheid. Ik denk zelf namelijk dat geluk niet zo sterk meetbaar is. Afhankelijk van het moment, de mood, hoe je in je vel zit en hoe je gewaardeerd wordt in je omgeving. Allemaal zaken die iets te moeilijk te vatten zijn in een meetbaar geluksmodel.
Tenslotte zou ik dit even willen combineren met een blog van de zomer. Hierin kantte een nrcnext-blogger zich fel tegen al die ouders die menen dat je alleen maar met een kind gelukkig kunt zijn. Je kunt als jonge moeder toch ook spijt hebben? De enorme hoeveelheid reacties die deze blog opriep, liet mij zien dat heel veel kinderloze mensen zich irriteren aan het idee dat je gelukkig wordt van kinderen. En ik ben het met ze eens: waarom zou je geluk van kinderen laten afhangen. Kinderen kunnen eraan bijdragen, maar het is geen voorwaarde. Bovendien hangt geluk niet per definitie van externe factoren af. Ook is het nog eens sterk cultureel bepaald. Wie zegt dat de Engelse resultaten ook voor geluk in Nederland zorgen?

Meneer De Vries op herhaling

Het begint wel een schaamtevolle vertoning te worden met die meneer De Vries. Ik zou deze blog bijna precies hetzelfde kunnen beginnen als mijn blog van 13 mei over meneer De Vries. Ik schreef:

Een paar weken geleden zat meneer De Vries bij De wereld draait door. Mijn vrouw wist precies de angel te vinden. ‘Hij kijkt zo naar je, dat je zeker weet dat hij iets achterhoudt.’


Verander ‘een paar weken’ in vorige week en je kunt de rest gewoon doorlezen. Mijn voorspelling over het leuke baantje begint toch wel angstig realistische vormen aan te nemen.

Het kan mij persoonlijk niet veel schelen dat iemand zijn vrouw besodemietert. Maar het lijkt er verdacht veel op dat hij ons ook aan het besodemieteren is. Zo zou hij vorige week bij De wereld draait door gezegd hebben dat hij zichzelf voorlopig niet in de schijnwerpers wil zetten. Daar zou het te vroeg voor zijn. Ach, de leuke baantjes willen heus wel even op meneer De Vries wachten. Zijn LinkedIn-profiel vertelt dat hij als ZZP’er bijbeunt.

De manoeuvres waarvan hij zich bedient via Twitter vandaag over een bericht in De Pers, vertonen grote overeenkomst met de echtgenoot die zijn vrouw voorliegt. NRC Next heeft een mooi overzicht gemaakt: ‘Nee, er is niks. Nee, ik was naar een euh vergadering. Het liep uit, inderdaad.’ En dan ga je er allerlei redenen bij halen die niet kloppen. Zo zou hij De Pers een oud telefoonnummer hebben gebeld volgens De Vries. Waarna de Pers terugtwitterde dat anders wel gewoon zijn voicemail meldde dat het de telefoon van Jack de Vries was. Ik zou inderdaad ook zeggen dat een telefoon die sinds 2008 niet meer in gebruik is, het gewoon niet meer doet. Maar waarschijnlijk was meneer De Vries te druk met zijn admiraal en de adjudante om de telefoon op te kunnen nemen. Overigens zijn de betreffende tweets niet meer via zijn eigen account te vinden.

Ik ben in elk geval heel benieuwd naar de uitkomst van de formatie die binnenkort wordt gepresenteerd. Het lijkt meer en meer een smurrie te worden die werkelijk heel bitter smaakt en eigenlijk onverteerbaar is. Als zich dan ook nog een chefkok presenteert die eigenlijk meneer De Vries heet, dan is de crisis in het CDA naar mijn oordeel compleet.

Zou het erg zijn? Nee, alleen hoop ik niet dat goedgelovige stemmers in deze leugens trappen. Die De Vries is niet iemand om met een gerust hart met je dochter uit te laten gaan. Hij zegt dat hij niks zal doen, maar ondertussen…

Leve de oude leraar

Oude mensen zijn vervelend. Dat is de algemene tendens in onze maatschappij. Daarom proberen we ons zo jong mogelijk voor te doen. Hoe ouder iemand wordt, hoe meer hij de ouderdom probeert te camoufleren.

Het artikel van leraar en publicist Ton van Haperen in de NRC Next van vanmorgen volgt deze opvatting exact. De leraar moet op zijn zestigste ophouden met lesgeven, want de kloof tussen leerling en leraar wordt te groot. Kanonnenvoer is een bejaarde leraar volgens Van Haperen. Een marteling voor de kinderen.

Onzin zijn dergelijke opvattingen natuurlijk. Een leraar moet zeker inlevingsvermogen hebben en verstand hebben hoe een kind informatie tot zich neemt. Natuurlijk heb ik ook angstige beelden op het netvlies van de cynische leraar die al 35 jaar voor de klas staat. De leraar die het al jaren zo doet en weigert zijn les aan te passen. Deze koppigheid heeft naar mijn oordeel niks met ouderdom te maken maar met luiheid.

Ton van Haperen zou eens goed om zich heen moeten kijken. De bewondering die sommige jongeren voor ouderen hebben. Ik zat een tijdje in de trein waarbij een hoogbejaarde vrouw aan een jongere vertelde dat ze angstig was voor stilstaande treinen. Het was op de dag dat de trein niet wegreed uit Utrecht. De angst had te maken met een aanval van Engelse vliegtuigen op een trein die ergens in een weiland stilstond. De jongen luisterde met ontzag en heel veel respect.

Levenservaring is zo belangrijk om in de les te voegen. Hoe ouder de leermeester hoe beter. De echte docent doet dit met respect voor de leerling en biedt hem alles in hapklare porties, soms net ietsje meer waardoor de leerling wordt uitgedaagd.

Waarschijnlijk is Ton van Haperen alleen opgegroeid met cynische oude mannetjes. Maar ik zou sommige bejaarde leraren die mij veel wijsheid hebben bijgebracht, voor geen goud hebben willen missen.

Vliegangst

Las net vanmorgen in de NRC.Next over de gevaren van vliegen. Behalve neerstorten kun je allerlei enge ziektes oplopen. Als je het benauwd hebt, kun je een zware reis krijgen. De cabinedruk komt namelijk overeen met de druk als je op een 2.000 meter hoge berg staat. Oppassen voor longpatiënten dus, want die kunnen adem tekort komen.

Hoe groot was de kans dat je in het Turkse vliegtuig zag en net dat artikel las, toen… Heel klein denk ik, maar nu lijkt het net of NRC.Next een ramp heeft veroorzaakt door een artikel.

De Dichter des Vaderlands re(a)geert

Vier gedichten per jaar en de poezie promoten. Wat maakt die Dichter des Vaderlands nu zo begerenswaardig dat al die dichter er zo voor vechten. Je verdient er niks mee, zoals Komrij beweert. Je doet het nooit goed, dicht te weinig, of teveel, of het gedicht deugt niet, of het zijn geen gedichten, maar rijmpjes.

Een reactie van de huidige DdV Driek van Wissen in NRC-Next op het artikel van Ilja Leonard Pfeijffer kon niet uitblijven. Deze stond er dan ook vanmorgen in. Dat Pfeijffer in zijn stuk een hoge mate van dichterlijke vrijheid hanteert, viel mij al vrijdag op. Zo heeft hij het gelegenheidsgedicht voor het overlijden van Koningin Juliana in de tijd dat Komrij bedankte voor de taak. Niet omdat NRC de rijmpjes van Driek van Wissen niet wilde. Van Wissen was toen nog volop bezig met zijn campagne, deelde pennen uit met een rijmpje erop.

Ach, iemand die boos en verdrietig tegelijk is, kan zich snel vergissen.