Categoriearchief: nieuws

De ommegang

Arriveert vandaag een prachtig boek van Jan van Aken met de veelbelovende titel De ommegang. Ik volg Jan van Aken al een tijdje, ben zijn eerste recensent en heb vrijwel zijn hele oeuvre gelezen.

In december las ik op zijn advies Victor Hugo’s roman De klokkenluider van de Notre-Dame. Een boek dat veel bewerkt is in film en musical. Zelfs Disney gaf er zijn eigen fantasievolle draai aan. Maar het lezen van dit werk was voor mij een openbaring. Het is een prachtig boek opgebouwd als een kathedraal, grillig, grimmig en fascinerend.

Het verduidelijkte voor mij wel heel veel van de schrijver Jan van Aken. Hij bedient zich bijna van dezelfde fantastische schrijverij als Victor Hugo. Aan mij openbaarde zich bij het lezen van deze klassieke roman een andere kant van Jan van Aken.

In de correspondentie verraadde Jan van Aken al een beetje waarover zijn nieuwe roman gaat. Het is een veelbelovend verhaal dat aan het einde van de middeleeuwen speelt. Al bestaat er bij Jan van Aken geen middeleeuwen en zeker geen donkere middeleeuwen. Het is de tijd waarin de kathedralen zijn en worden opgericht.

Een nieuwe tijd in Europa waarbij in alle West-Europese landen enorme godshuizen verrijzen. Het is de tijd waarin door de kruistochten weer contact is ontstaan met het Midden-Oosten. Een veelbetekenend contact, want door deze reizen is er veel veranderd. Zodoende is deze periode een onuitputtelijke tijd om over te schrijven en te fantaseren. En dat kan Jan van Aken als de beste.

Ik ben dus even aan het lezen… Binnenkort zal ik het boek hier bespreken…

Vanaf dinsdag ligt de roman De ommgang van Jan van Aken in de boekwinkel.

Jan van Aken: De ommegang. Amsterdam: UItgeverij Querido, 2018. ISBN: 978 90 214 0393 9. 628 pagina’s. Prijs: € 22,50. Bestel

Dubbel slachtoffer

image

In Procedures en pistolen, Over een gijzeling, de overheid en het publiek behandelt Mirjam Pool ook nog een andere kant van de zaak: het verhaal van Ahmet en Ayse O. De gijzelaar en zijn vrouw die met hard werken een restaurant hebben opgebouwd en graag hun activiteiten naar de binnenstad wilden uitbreiden.

Ik ken het Mesopotanisch restaurant De Molen van de tijd dat ik in Almelo woonde. Kort voordat ik Inge leerde kennen begon de Turk een restaurant bij zijn huis in de Nieuwstraat. Het groeide van een klein onderkomen bij zijn huis tot een groot restaurant. Ik was onder de indruk van de traditionele manier waarop hij het eten bereidde, met open vuur en met liefde voor zijn cultuur. Het eten smaakte geweldig. Het was moeilijk een plekje te boeken voor het overvolle restaurant.

De brand in 2005 was een heuse schok. Ergens rammelde het verhaal over de oorzaak van de brand, maar het was een prestatie dat de eigenaar weer op eigen kracht het bedrijf van weleer opbouwde. Hij maakte het zelfs groter en imposanter dan het was. De voortvarendheid waarmee hij te werk ging, schepte verbazing. Een jaar na de brand opende hij het restaurant weer. Ik was al verhuisd, maar zag hoe mooi en groots het geworden was.

Het verhaal nauwelijks twee jaar later over het restaurant in de stad verbaasde mij. Wie ging op die walgelijke plek en in het oude V&D-gebouw een restaurant beginnen. Bovendien speelden bij de gemeente de meest wilde plannen met dat gedeelte van de binnenstad. Het kon niet anders of hij moest de plek goedkoop kunnen uitbaten. Een andere reden juist daar te gaan zitten, kon er niet bestaan.

Het verhaal van de gijzeling verbaasde mij net zo sterk. Hoe kon die gemoedelijke man, die met zoveel passie en liefde aan het werk was in zijn open keuken, zich zo ontpoppen tot een heuse misdadiger? Hij moest ten einde raad zijn. Alle stoppen moesten zijn doorgeslagen. Een andere reden kon ik niet bedenken hoe hij tot deze wanhoopsdaad kwam. Daarom begon ik ook aan Procedures en pistolen. Ik wilde hierover meer weten.

Verder lezen
Lees ook mijn andere blogs over Procedures en pistolen van Mirjam Pool.

Uitzetten

image

Een gelukkige jeugd heb ik gehad midden in de natuur. Ons huis was omgeven door water. Een heuse burcht. Zo bleven wij goed beschut tegen indringers. Het gevaar was ver weg en binnen was het lekker warm. In een overdaad van eten ben ik groot geworden.

Mijn grootouders zijn hier naartoe gehaald. Het land van melk en honing. Er is veel water en er zijn genoeg bomen om een huis te bouwen. Mijn ouders verkasten naar een stukje verderop. Dichtbij genoeg om af en toe bij onze grootouders te zitten.

Ik wilde iets mooiers, wat verder gelegen. Je moest er een eindje voor reizen. Tegen de snelweg aan lag een prachtig stukje ongerepte natuur waar ik wilde wonen. Prachtig omgeven door bomen en water. Hier wilde ik mijn gezin stichten. Een heuse burcht is in aanbouw. Hier komt niemand binnen.

Maar we worden tegengewerkt. De ingang is elke avond weer kapotgemaakt. Onze doorgang naar de buitenwereld wordt moedwillig vernield. Vanmorgen lag er een brief op de deurmat. Gericht aan de familie Bever. Of we willen weggaan. We vormen een bedreiging voor de snelweg. Ze zijn bang dat de dijk waarop de weg ligt, bezwijkt door het hoge water van onze dam.

We mogen ophoepelen, terwijl we hier zijn uitgezet. Ze wilden ons terughebben, maar als we in de weg zitten, mogen we weer ophoepelen. Mooie boel is dat zeg. Ik ben heel benieuwd hoe het met onze soortgenoten in de polders gaat.

Een verre neef van mij is in Almere iets moois begonnen, weet ik. Bij het Weerwater. Daar zijn de eerste bestemmingsplannen al gewijzigd voor een Floriade. Hoe lang zijn we nog welkom in dit land? Ik vrees dat we snel weer worden uitgezet.

Dit is een blog bij het nieuwsbericht over de bevers die in Limburg de snelweg bedreigen.

Afvallen

image

Afvallen was geen optie bij de wedstrijd. Ze streed door. Elke ronde kende zijn afvallers, maar zij vocht verder. Niet afvallen, maar doorzetten en verdergaan. Tot ze won. De snaren van de harp bleven achter haar nagels steken. De klank was mooi. Ze kon er goed bij zingen, vond iedereen. Ze won.

Nu moest ze afvallen. Haar coach Angela vond het. De platenmanager vond het. ‘Het publiek wil het. Ze zijn gek op je, maar je bent te dik’, zeiden ze. Zij die tokkelde op de harp. Zij was te dik. ‘Daar moet echt wat vanaf’, vonden ze. ‘Je kunt zo echt niet in Paradiso staan hoor’, gebaarde Angela terwijl ze in haar lovehandle kneep. Ze giechelde.

Die avond keek ze nog eens goed naar zichzelf voor de spiegel. Ze was te dik. Televisie maakt je dik, hadden haar vrienden gezegd. Maar nu vond het publiek het. Ze kon die nacht de slaap niet vatten. De volgende dag zag Angela haar onzekere ogen. ‘Ik regel wel wat voor je’, zei ze en ze pakte haar mobieltje.

Angela drukte glimlachend op het rode telefoontje van haar mobieltje. ‘Je wordt ambassatrice voor Weight Watchers. Dan krijg je een gratis behandeling en begeleiding. Je overtollige vet verdwijnt als sneeuw voor de zon.’ Speels kneep Angela in haar lovehandle boven haar heupen. ‘En dan bemint het publiek je.’ Ze giechelde onzeker.

Het werd zomer en ze verscheen voor het publiek. ‘Iris 11 kilo lichter‘, kopte het krantenbericht. Een foto erbij. Haar gezicht was inderdaad een stuk slanker. Bewonderaars schreven lieve dingen op haar facebook-pagina. Ze zag er zo goed uit. Ze voelde hoe de trots in haar opwelde. Ze voelde zich winnaar. Nog meer dan bij het behalen van die titel. Ze telde voor haar publiek.

Ze ging door. Nog 4 kilo eraf. Het doel verdween. ‘Iris Kroes blijft afvallen‘, kopte het krantenbericht. Een trotse foto van haarzelf erbij. Ze zag de ingevallen wangen niet. Ze voelde hoe het publiek van haar hield. Hier kon ze niet tegenop zingen. Ze was winnaar. Winnaar van haar eigen lijf en voelde hoe de complimenten op haar lijf regenden.

Geen woord over de muziek. Geen woord over de snaren van de harp, haar gouden stem. Alleen haar lichaam telde. Niet de noten maakten de muziek, haar kilo’s telden. Ze paste in het keurslijf van haar platenmaatschappij. Maar of haar muziek mooier geworden was. Daar had niemand het over. Het talent dat ontdekt was, was in het keurslijf gepropt. Het keurslijf van het magere lijf.

Het journaal schoothondje Wilders?

Het journaal is het schoothondje van Wilders. Ze kruipt gewillig bij hem op schoot als hij roept. Iemand roert met een plastic staafje in een bekertje oude koffie. Het wordt gepresenteerd alsof het stormt in een glas water. Het journaal dat opent met Geert Wilders die de aanval opent op de SP. Is dat nieuws? Ik zou het de opening van het journaal waard vinden als Wilders de samenwerking had gezocht met de SP.

En hier hoorde ik weer de bekende manier waarmee Wilders zijn tegenstanders uit de tent probeert te lokken. Via de agendapunten die zijn partij niet verwezenlijkt ziet, gooit hij met zand in het rond. Precies de punten: het federaal Europa, het generaal pardon en de hypotheekrenteaftrek. Allemaal punten waarbij de PVV alleen maar geschreeuwd heeft en weinig heeft binnengehaald. Lees verder Het journaal schoothondje Wilders?

Anoniem berichtje op WhatsApp

Ik ben druk bezig in de trein maar hoor mijn mobieltje in mijn jaszak fluiten. Dat ben ik niet gewend zulke vroege berichtjes. Het zal wel een nieuwe twittervolger zijn, denk ik snel. Maar als ik de trein uitstap en over het perron loop, kan ik het niet laten eventjes te kijken. Het is een whatsApp-berichtje dat flikkert. Een ongewoon tijdstip voor dergelijke berichten. Iets over half 8.

Ik open het bericht en zie een onbekend telefoonnummer bovenin staan. En dan een fabelachtige zin: “Hi, ik heb dat stukje voor in de nieuwsbrief gemaild, het is anoniem, maar gaat over een 23 jarige man.”

Een zin om een roman mee te beginnen. Een enorme stapel vragen verzamelt zich in mijn brein. De vroege ochtend helpt daar ook aan mee:

  • wat voor een stukje?
  • welke nieuwsbrief?
  • waarom is het anoniem?
  • waarom een 23-jarige man?
  • en vooral: waar gaat het over?

De fantasie slaat op hol. Ik daal het trapje af dat mij naar de straat brengt. De buitenveldertselaan voert mij weer verder naar de bunkers van mijn werk. Ik geniet van woeste wolken. Zie hoe de lichten op de etages van de hoge kantoorpanden branden. Soms schuilt een haarbos achter een computerscherm.

Bovenal krioelen de kantoorbewoners buiten het kantoor. Ze lopen gericht een richting op. Gehaast, half gebogen, alleen voor hun voeten kijkend. Niets vermoedend. Anoniem. Het stukje voor de nieuwsbrief dat ze net vanuit de trein gemaild hebben. Ze hebben het vooral anoniem gelaten. Een 23-jarige man wacht nu in spanning op het antwoord.