Categoriearchief: nederlands elftal

Klaar met oranje

image

Ze staat klaar om het oranje op te ruimen. Het meisje van de Hema stapt op het trapje. Haar hand zwaait naar het vlaggetje. Het zit net te hoog. Ze laat een voet naar achteren hangen en rust met de andere voet op haar tenen. Hebbes.

Ze trekt de nationale driekleur naar beneden. Als heuse lianen zijn slingers in de oranje, rood, wit en blauw ze rond de kolommen gewikkeld. Het meisje laat zich zakken met het vlaggetje. Ze nipt van de koffie en neemt een hap van het croissantje. Aandachtig kijkt ze.in haar groene shirtje wat er allemaal weg moet. Vandaag nog.

Haar ogen glijden langs haar collega in oranje shirt. Hij veegt de vloer aan. Klaar voor de volgende ronde.

Verfletste hoop

image

Het verlies van het nationale elftal hangt als een mistdeken over het land. Ineens zie ik geen oranje versierde straten meer. De vlaggetjes die hangen, hangen troosteloos. De kleur is in amper een week helemaal verfletst. Een advertentie met de tekst ‘Inpakken die Denen!’ lijkt verder weg dan ooit.

Een wedstrijd verliezen is genoeg om alle hoop te verliezen. De televisie zendt gretig de supporters uit op de campings die in de Oekraïne zijn opgericht. Oranje tenten en vlaggetjes geschminkt op de wangen. Ze zeggen dat ze alle vertrouwen hebben, maar de troosteloze blik in hun ogen zegt iets anders.

Juist de tegenslag biedt de kans op de overwinning. Winst maakt lui en zorgt ervoor dat je het kritische vermogen kwijtraakt. Daar loert het verlies. Een verloren wedstrijd biedt de mogelijkheid alle fouten te bekijken en kritisch on der de loep te nemen. Geen betere kans de volgende wedstrijd wel te winnen. Je hebt niks meer te verliezen.

Soms gun je een arrogant team een verlies. Als het daarvan leert, komt het sterker dan ooit in de strijd. Als het arrogant blijft, dan is de verfletste hoop terecht.

Geen balkonscene bij Paleis Noordeinde

Teleurgesteld druipt het toegestroomde publiek af van Paleis Noordeinde. Geen balkonscene. Alleen de mensen vooraan zagen hoe het Nederlands elftal door de pers op de foto werden gezet bij de ingang. Het Nederlands elftal houdt de presentatie voor het publiek voor Amsterdam. De rijen ambtenaren in de haast door de staatsloterij voorzien van een plastic oranje kroon, mochten de vorstin met de voetballers niet zien.

En ach, eigenlijk was het ook zonder balkonscene best gezellig om voor de paleishekken te staan. Ik heb maar een filmpje van de presentatie van het elftal gemaakt.

Tijdens de wedstrijd Nederland-Denemarken

Voor iemand die niet van voetbal houdt, is deze tijd niet echt een geweldige tijd. Natuurlijk gun ik iedereen zijn pleziertje. Als iemand het heerlijk vindt om naar een potje balletje trap te kijken, dan houd ik hem echt niet tegen. Maar om mijzelf nu te vermoeien met het kijken naar 2 keer 11 heren die een balletje heen en weer schieten. Dat gun ik mijzelf niet. Zeker niet op mijn vrije dag.

Rondje hardlopen

Daarom ben ik vandaag met de wedstrijd Nederland – Denemarken maar eventjes een rondje gaan hardlopen. Het is alweer een week geleden dat ik de 100 kilometer van de trailwalker liep. Het is de hoogste tijd om het rennen weer op te pakken.

Vertrek

Ik vertrek als Inge met Doris naar het zwembad gaat voor de zwemles. Het is heerlijk rustig op straat. Ik passeer 2 meisjes die in opvallende oranje shirtjes lopen. De shirtjes staan strak gespannen rond de mollige lichamen, net als bij de dames van het kinderdagverblijf waar ik wat verderop langshol. Deze dames zitten met het kleine grut op schoot en kijken onderwijl naar het voetbal op televisie. Ze dragen naast de veel te strakke shirts ook opvallende hoeden en mutsen. Ook meen ik de nationale 3-kleur op de wangen geschilderd te zien.

Verhuizing

Op de Urkwal zijn 2 mannen bezig met een verhuizing. Ze hebben een verhuislift geregeld. Net als ik passeer  daalt een plateau met allemaal bloempotten naar beneden waarin waardevol groen groeit. Naast de lift staat een klein bestelbusje met dichtgeklapte tuinmeubelen. De heren hebben wel wat anders aan hun hoofd dan een doelpunt voor of tegen.

Draai

Ik draai achter langs het Weerwater. Bij de school die verbouwd wordt, werken bouwlui. De stem van Jack van Gelder schalt boven alles uit. De zwerver die ik wat verderop tegenkom met zijn transistorradio in de AlbertHeijn-winkelwagen, zwaait vriendelijk naar mij. Uit de boxen klinkt niet de vertrouwde harde muziek, maar hoor ik dezelfde stem als bij de bouwlui. Elke balbeweging wordt keurig verslagen door de sportverslaggever.

Kinderwagen

Ik passeer een moeder met een kinderwagen. Het kind ligt lekker te slapen. De moeder geniet van de wind die door de bomen blaast. Ik hol langs het Fantasiestrand. Geen mens te zien. In de verte laten 2 vriendinnen hun hond uit. Voorbij Atlantis, het fietspad over, maar ik kom niemand tegen. Ik hoor alleen de wind ruisen en merk hoe de zon op mijn armen en benen brandt.

LG

Wat verderop staat het personeel van LG buiten. Blijkbaar is het rust en roken de rokers hun sigaretje. De anderen staan erbij en bespreken de resultaten tot dan toe. Ik hol verder. Twee vriendinnen zitten op een muurtje bij het water. Ze kletsen, terwijl een van de meisjes met haar mobieltje speelt. Ze giechelen even. Blijkbaar krijgt ze een leuk SMS’je terug. Bij de basisschool loopt een groep kinderen naar binnen terug van de pauze, terwijl ik een andere groep kinderen de metalen brandtrap af zie lopen. Veel kinderen dragen oranje shirts en hoedjes. Het lijkt eerder of een stadion volloopt dan een schoolplein.

Strandje

Bij het strandje speelt een groepje jongelui. Een meisje gilt als een jongen water in haar richting trapt. Het water is blijkbaar kouder dan ze verwacht. Wat later schopt ze zelf de bal en een hele waterregen in de richting van de jongen. Hij rent laf weg en staat wat later op het zand te joelen naar het meisje. Het meisje draagt een bikinitopje in alle kleuren van de regenboog. De lange kortebroek die ze eronder aan heeft, doet vermoeden dat dit waterbezoek niet helemaal gepland is.

Toeteren en joelen

Bij het naderen van het Flevoziekenhuis hoor ik toeteren en joelen. Er is een doelpunt gevallen. De spanning trekt een eindje uit de lucht. Een man passeert mij op de fiets. Hij draagt een oranje speldje op de revers van zijn colbertje. Wat verderop komt een vrouw in een rolstoel mij tegemoet. Naast haar loopt een begeleider. Mogelijk kan de vrijwilliger alleen maar op maandagmiddag. Op het tafelblad dat voor de vrouw ligt, liggen enkele oranje-attributen.

Paviljoens

Voorbij museum de Paviljoens, naar het station. Een vrouw holt het tunneltje onder het spoor door. Ze draagt een ordner in haar hand. Ze probeert de trein te halen die net stopt op het station. De witte koplampen verwisselen in rode. De trein verandert van rijrichting. Beneden bij het basketbalveld zit een groepje jongeren verveeld. Een jongen deelt bierblikjes uit en de wietlucht stijgt de spoordijk op. Ik hol voorbij het station. Een man in een scootmobiel rijdt traag omhoog.

Niemand en niets

Verder niemand en niets. De spanning van de wedstrijd blaast de stilte in de straat. Een zwaan zwemt met zijn 2 jongen onder een bruggetje door. De dieren piepen, terwijl hij traag achter ze aan peddelt. Het park kent alleen de wind en de zon. Ik zie letters op de bomen staan. Het lijkt wel of er ‘FC’ staat. De beheerder loopt naar zijn kinderboerderij om de dieren straks bij te voeren.

Vuvuzela’s

Als ik mij dan bij huis strek, hoor ik het geluid van de vuvuzela’s als een ononderbroken stroom uit de openstaande deur naar buiten waaien. Een groepje jongens staat in de achtertuin te joelen. ‘Het is 2-0 man’, roept een van hen. Maar het is niet zo. De anderen hebben gewoon geen zin meer om te kijken en genieten van het voorjaar. De betovering is voorbij.

Alles mag met voetbalkampioenschap

Als er een voetbalkampioenschap is mag alles. Je mag ineens met een rare helm op door de stad lopen. Er hangt een slangetje onder waar je doorheen kunt blazen en dan galmt er een rare toeter boven op je hoofd. Alsof je op een gewone dag in oktober met zo’n ding op de kop wilt rondlopen.

Hoofddoekje

Bij een hoofddoekje wordt gesproken over emancipatie en ongewenste onderdanigheid van de vrouw. Maar als het voetbal er is, buigt de halve natie voor de commercie. Voor een pilsje willen we wel zo’n idioot hoofddeksel aanmeten. Bij de kassa in de supermarkt gaan we straks vechten voor leeuwen en andere onzinknuffels.

Wuppie

Mijn huis ligt nog vol met wuppies van de vorige keer. Op de hoek van het bed van mijn dochter ligt grote exemplaar wup, dat ding dat destijds op iedere hoedenplank lag en waar auto’s voor werden opengebroken.

Promotieteam

Op de terugweg van werk naar de trein, trof ik midden op het Plein in Den Haag zo promotieteam. Een oranje bus adverteerde voor het nieuwe hoofddeksel. Een drietal heren stond in oranje shirts voor de bus. De bierbuiken trokken de stof strak en lieten zien waar het allemaal om ging. Op de motorklep van de bus prijkte een foto met 3 heren die zo’n idioot hoofddeksel droegen.

Schrijnende kwestie

Een schrijnende kwestie is wel dat de voetbalpartijtjes op tijdstippen gespeeld worden die menig bierfabrikant verdriet doet. Een potje voetbal om 14 uur op een doordeweekse dag kan nooit goed zijn voor de bieromzet. Want alles schiet echt zijn doel voorbij als die laatste stukjes fatsoen ook wegvallen.

Collectieve slachting

De strijd is verloren. Ik zie de elf spelers boven de afgrond bengelen. Nog tien minuten te spelen en ze verliezen. Ik besluit een rondje met de hond te gaan lopen. Buiten hoor ik het commentaar zachtjes en niet helemaal gelijktijdig door de open ramen. ‘Van der Vaart … Sneijder … Van Nistelrooij …’
De spanning voel ik terwijl ik zo buiten loop, de warmte van de dag vervliegt traag in de zuchtjes wind. Het geluid van de televisies voor de open ramen sterft weg. Vanaf de overkant van de gracht zie ik mijn geliefde naar het scherm staren. Ik loop door en dan dondert het gejuich over het water. Dat moet een goal zijn, 1-1.

Als ik dan later toch weer durf te kijken, vallen de spelers stuk voor stuk in de afgrond. Geen houden aan de collectieve slachting. Ik sta erbij en kijk ernaar.