Categoriearchief: najaar

Rondje uitproberen (1) – Wilgenbos

image

De nieuwe fiets moet ik uitproberen. Daarom rijd ik een heerlijk rondje door Almere. Zo’n Koga Miyata is wel een verrukking in vergelijking met mijn ingeruilde Giant. Alles rijdt op rolletjes. Een rondgang van de trappers lijkt je honderden meters vooruit te helpen.

image

Het is even wennen met het afstellen van de versnelling. Hij wil soms tegenwerken, dan mist hij de grip op het tandwiel. Het vraagt om wat zorgvuldigheid bij het schakelen. Pver het geheel genomen, rijdt de fiets lekker weg.

image

Daarom rijd ik een rondje door het Wilgenbos en langs de Lepelaarplassen. Een tochtje dat ik sinds het plukken van de bramen nietmeer gemaakt heb. Het zonnetje, de warme dag en het zachte briesje maken het bijna tot een voorjaarstochtje. Ik ben bijna verbaasd dat er nog geen knoppen uit de kale takken komen.

image

De versnelling is nog even wennen, net als dat de achterrem links zit en niet rechts zoals ik gewend ben bij mijn andere fiets. Ook is het nog even schakelen de juiste versnelling te zoeken. Ik ben geneigd de grote knop te gebruiken als ik zwaarder wil, terwijl het precies andersom werkt.

image

Het kale landschap van december is overal om mij heen. De bomenrijen zijn kale stokken geworden die naar de hemel wijzen. Je kunt tussen de bladerloze bomen kijken en een aardig eind de bossages in kijken. Het gras heeft zijn donkere kleur, waarbij het overtollige water voor de modderige delen zorgt. De donkere aarde lijkt soms boven het gras uit te groeien.

image

Veel mensen zijn op de been, maar zodra ik het Wilgenbos binnenrijd, zijn de massa’s verdwenen. Ik weet dat er voor mij iemand rent. Daarom houd ik even pas op de plaats en geniet van mijn moment. Zo lijkt het zelfs even dat ik helemaal alleen door het bos rijd. Geen tegenligger te zien.

image

Hetzelfde gebeurt iets verder bij het gemaal. De hardloper heb ik voor mij laten lopen. Het bruggetje is te mooi om niet even stil te staan. Net als iets verderop een prachtige boom die helemaal begroeid is met mos. Het mos verandert de hele structuur van het boompje.

image

Wordt vervolgd

Bladblazers

image

De wind waait welig om het huis. De regen heeft de bladeren nat genoeg geregend om vastgeplakt tegen de grond niet in beweging te komen.

Op het hofje achter het huis heeft een bundel bladeren zich verzameld tot een dikke laag vastgeplakt organisch afval. Geen beweging meer in te krijgen.

image

In andere jaren ronkten de bladblazers op werkdagen overal. Dit jaar heb ik ze nog niet mogen betrappen. Ook in het park blijft alles liggen. De paden zijn bezaaid met de gevallen bladeren en op het gras liggen de bladeren tevreden.

Zou dan toch een einde gekomen zijn aan de meest onzinnige bezigheid die er bestaat: bladblazen. Nu speelt de wind voor bladblazer. Gelukkig is alles nat genoeg om zich daar niks van aan te trekken.

Herfstsymfonie

image

En dan is daar opeens de herfst: de ochtend is niet meer zo vroeg licht. ‘s Avonds knijpen de gordijnen al vroeg dicht en koelt het buiten snel af. De zwaluwen die 2 weken geleden nog rond de sloot vlogen, zijn gevlogen. Op weg naar het Zuiden.

image

Gelukkig is het niet allemaal kwel dat kommert. Er zijn ook mooie dingen: het park dat meer en meer van kleur verschiet. Het groen wordt donkerder en krijgt dan kleuren geel en bruin die de herfst tekenen.

image

Het is genieten van de mooie lichtval die de laaghangende bewolking veroorzaakt. Net als het lichtspel dat tussen zon en wolken speelt. Alles oogt net iets vriendelijker en kleurrijker dan in de zomer.

image

Dan is die herfst niet zo nadelig als ze lijkt. Al geven het terugtrekkende licht, de verdwenen zwaluwen en drassige paden een sombere melodie in deze herfstsymfonie.

image

Spinnenweb

image

De spinnenwebben zie ik overal gebouwd worden. Ons huis wordt ingeklemd tussen de spinnenwebben. In de achtertuin is een enorm web gesponnen bij de vuilnisbakken. Telkens als ik iets wil weggooien, baan ik mij een weg door al het spinnenrag heen.

Ik probeer de draden te ontwijken. Al gaat dat in het donker moeilijk en de duisternis treedt steeds eerder in. Bij de voordeur heeft een andere spin een machtig bouwsel gesponnen over de hele breedte van het voortuintje. Ik heb aandachtig gekeken hoe het web hangt. Heel mooi is het opgezet. Het begint bij de dakgoot en loopt vrijwel recht door naar de schutting.

Ergens in het midden van deze zeker drie meter brede overspanning hangt het enorme web. De grote spin die dit web bewoont, trekt meerdere malen per dag langs de draden van de ene naar de andere kant. Een prachtig gezicht.

Gisteren maakte ik per ongeluk een deel van het web van de kruisspin in de achtertuin kapot. Bij het weggooien van een grote zak afval, probeerde ik er onderdoor te kruipen, miste een belangrijke draad en zag hoe het web in één klap verwoest werd.

Vanmorgen zag ik dat het web weer in volle glorie herbouwd was. Niet dat het mij verbaasde, want mijn oog werd door iets heel anders getrokken. De spin had een vlieg te pakken gekregen en pakte het diertje helemaal in. Aan de onderkant van de vlieg zag ik een dikke gele druppel lichaamssap. De spin moest dat nog uitzuigen, vermoedde ik.

image

Ik stond het gebeuren aandachtig vast te leggen op de camera. Tot de spin ineens in beweging kwam. Hij krabbelde zijn poten rond de prooi, pakte het boeltje op en verdween onder de dakgoot. Daar hing zijn eten aan een zijden draadje, dat keurig omhoog werd getrokken.

De spin begon aan een heerlijk maaltje. Zonder pottenkijkers, want ik zag alleen zijn pootjes bewegen in het smalle spleetje tussen dakgoot en muur.

Merel in november

image

Het verkeer raast over de rotonde. Het stoplicht springt op rood. De auto’s moeten de fietsers voor laten gaan bij de afslag. Een ongeduldige automobilist grijpt met zijn kleine auto de binnenkant van de rotonde. Half over het asfalt, half over het tegelwerk neemt hij de binnenbocht.

De lucht is grijs. Geen straaltje van de zon bereikt de aarde. Somber grijpt de herfst om zich heen. Hier mag niet teveel vrolijkheid doordringen. Het verkeer heeft zijn koplampen ontbrand. De auto’s schieten hun licht voor zich uit. Het schijnt op alles en iedereen.

Boven al het geraas hoor ik ineens de fluit van een merel. Ik speur omhoog. Geen boom of ander stukje groen kan hem een schuilplaats bieden. Dan zie ik hem zitten. Bovenop de lantaarnpaal die de rotonde moet verlichten. Trots staat hij daar en zingt zijn najaarslied.

Geen gunstig moment om een loflied te zingen, maar ik bespeur in de zang het verlangen naar het voorjaar. Hij zingt door. De hoge tonen dringen zacht maar duidelijk door al het geraas van het verkeer heen. De merel zingt zijn lied. Een lied van verlangen en hoop. En ik hoor wat hij zingt: het komt allemaal goed. Maar nog even geduld.

Bladeren

Ineens sta je met je voeten in de bladeren. Het pad ligt bezaaid met de versgevallen bladeren van de populierenbomen die hoog boven je ruisen. De wind door de bladeren klinkt anders. Het ritselt sterker alsof je hand een stuk papier tot een prop drukt.

Je kijkt omhoog en ziet gaten tussen de takken verschijnen. De hemel. De bladeren dwarrelen naar beneden. Ze vallen nog midden tussen het groen dat wat hardnekkiger is dan het blad van de populier. De eik ziet er donkergroen uit. Nog lang niet klaar om het blad te laten vallen.

Andere bomen verschieten al langzaam van kleur. De Esdoorn verschiet al in een mooie gele tint. Net als de Tulpenboom waarvan de eerste bladeren al vergelen om straks een intense kleur te krijgen. De Ginkgo laat het er nog niet bij zitten. De bladeren kijken nog groen naar de hemel.

Terwijl je de jas dichtknoop merk je het: de zomer is voorbij. Tijd voor de herfst. Voor sommige mensen de mooiste tijd van het jaar. Wel de mooie tijd van de wolkenhemel. Prachtige wolken drijven over je heen. En je droomt je op een wolk terwijl je meer en meer te zien krijg van alles wat zich beneden afspeelt. De vermomming van de bomen dwarrelt langzaam op de grond.